Εισροές-εκροές: η παράταση που έγινε θεσμός εδώ και 17 χρόνια

Υπάρχουν μεταρρυθμίσεις που καθυστερούν. Και υπάρχει το σύστημα εισροών-εκροών καυσίμων, που απλώς δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ. Δεκαεπτά χρόνια μετά την πρώτη του εξαγγελία, η πολιτεία ανακοίνωσε χθες ακόμη μία παράταση — τη νέα, ας πούμε, «τελευταία» προθεσμία, που μεταφέρεται πλέον στο 2027. Κανείς βέβαια δεν ορκίζεται ότι θα είναι όντως η τελευταία, αφού η ιστορία του μέτρου είναι ένα αδιάκοπο σίριαλ αναβολών.

Μια ιστορία αναβολών

Η αρχική εφαρμογή του συστήματος χρειάστηκε πέντε ολόκληρα χρόνια, από το 2009 έως το 2014, για να στηθεί στα πρατήρια της χώρας. Λογικά, θα περίμενε κανείς πως η αναβάθμισή του —ένα τεχνικά απλούστερο εγχείρημα, αφού η υποδομή υπάρχει ήδη— θα κινούνταν γρηγορότερα. Αντ’ αυτού, η νέα γενιά συστημάτων που έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί μέσα στο 2026 μετατίθεται ξανά, με το επιχείρημα των «τεχνικών δυσκολιών» να ακούγεται πλέον σαν ρεφρέν.

Ποιος βολεύεται με την καθυστέρηση

Το νέο χρονοδιάγραμμα προβλέπει προθεσμία έως τις 30 Ιουνίου 2027 για τα δημόσια πρατήρια Αττικής και Θεσσαλονίκης, ενώ η υπόλοιπη χώρα —μαζί με το σύνολο των ιδιωτικών πρατηρίων— παίρνει παράταση έως τις 31 Δεκεμβρίου 2027. Στο ίδιο πακέτο «φόρτωσης για αργότερα» μπαίνει και η απογραφή των ιδιωτικών πρατηρίων στο Μητρώο Δεξαμενών της ΑΑΔΕ, που επίσης μεταφέρεται στο τέλος του 2027.

Το σύστημα εισροών-εκροών δεν είναι διοικητική λεπτομέρεια· είναι το βασικό εργαλείο της πολιτείας για τον εντοπισμό της νοθείας και του λαθρεμπορίου καυσίμων, ένα φαινόμενο που στερεί κάθε χρόνο σημαντικά έσοδα από το Δημόσιο. Όσο το σύστημα αναβάλλεται, το λαθρεμπόριο δεν περιμένει. Η ερώτηση που μένει αναπάντητη είναι αν η καθυστέρηση οφείλεται αποκλειστικά σε τεχνικές δυσκολίες ή αν κάποιοι βολεύονται πολύ καλά με αυτές.