249 εκατ. για μπαταρίες που δεν χωράνε στο κουτί της λογικής

Καμιά φορά τα νούμερα λένε από μόνα τους περισσότερα από κάθε ανάλυση. Ένα έργο αποθήκευσης ενέργειας στην Πτολεμαΐδα ζήτησε από το ελληνικό κράτος στήριξη 249 εκατομμυρίων ευρώ σε βάθος δεκαετίας, για μια συνολική επένδυση 271 εκατομμυρίων. Με απλά λόγια: το κράτος καλούνταν να καλύψει σχεδόν το σύνολο του κόστους μιας ιδιωτικής επένδυσης, αφήνοντας τον επενδυτή απλό διαχειριστή μιας δουλειάς που πλήρωσε ο φορολογούμενος.

Το αίτημα, σύμφωνα με τον υφυπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Νίκο Τσάφο, απορρίφθηκε επειδή τα ποσά ήταν «δυσανάλογα» σε σχέση με άλλα έργα αποθήκευσης που πέρασαν από διαγωνιστικές διαδικασίες. Η στήριξη που ζητήθηκε ήταν κατά 33% μεγαλύτερη από αυτήν που έλαβαν έργα του τρίτου διαγωνισμού αποθήκευσης, ο οποίος αφορούσε μάλιστα τις περιοχές απολιγνιτοποίησης —εκεί δηλαδή που η ανάγκη στήριξης είναι, θεωρητικά, μεγαλύτερη. Ο υφυπουργός φρόντισε επίσης να ξεκαθαρίσει ότι δεν υπάρχει καμία «εξασφαλισμένη ευρωπαϊκή χρηματοδότηση», όπως είχε διακινηθεί, παρά μόνο μια επιστολή στήριξης προς την Κομισιόν για συμμετοχή σε διαγωνιστικό κύκλο του ευρωπαϊκού ταμείου CEF — χωρίς καμία εγγύηση έγκρισης.

Το ερώτημα που μένει αναπάντητο

Το Μαξίμου μέσω του υφυπουργού του άφησε αιχμές για πιέσεις που δέχεται να εγκρίνει την επιδότηση, χωρίς να κατονομάζει ευθέως τον όμιλο πίσω από το έργο, αν και οι πληροφορίες παραπέμπουν σε γνωστό σχήμα του κλάδου ενέργειας. Το ερώτημα που θέτει ο ίδιος —γιατί ένα έργο να αξίζει τόσο ειδική μεταχείριση όταν πλέον υπάρχουν επενδυτές διατεθειμένοι να μπουν στην αγορά αποθήκευσης χωρίς καμία κρατική ενίσχυση— παραμένει αναπάντητο, αλλά μάλλον απαντιέται μόνο του: όταν κάποιος ζητά τα πάντα, συνήθως δεν είναι επειδή τα έχει ανάγκη.

Το παράδοξο είναι ότι, ενώ διεξάγεται αυτή η διαπραγμάτευση για αδικαιολόγητα υπερβολικές επιδοτήσεις, η Aktor καταγγέλλει έλλειψη μπαταριών στην αγορά, και η Βουλγαρία προλαβαίνει την Ελλάδα στην ανάπτυξη υποδομών αποθήκευσης ρεύματος. Δηλαδή η χώρα κινδυνεύει να χάσει το τρένο της ενεργειακής αυτονομίας, όχι επειδή δεν υπάρχουν χρήματα ή ενδιαφέρον, αλλά επειδή κάποιοι θέλουν να τα πάρουν όλα μονομιάς, καθυστερώντας τις διαδικασίες με απαιτήσεις-ρεκόρ.

Στο μεταξύ, οι κασέτες

Ενόσω το ενεργειακό παρασκήνιο κρύβει τέτοιες εκπλήξεις, στο πολιτικό σκηνικό κυκλοφορούν ήδη οι γνωστές «κασέτες» εθνικής περηφάνιας για δύσκολες μέρες. Χαρακτηριστική η καυστική καταγραφή του Winston Churchill (ψευδώνυμο χρήστη), ο οποίος σκιτσάρει με σαρκασμό τη σειρά προβολής τους: οικονομική ανέχεια, τουρκική απειλή, περιπέτειες, γλυπτά — σε περίπτωση που «δεν βγει ξανά κυβέρνηση».

Ανάμεσα στις κασέτες εθνικής αφήγησης και τα εκατομμύρια που ζητούνται για μπαταρίες, μια εικόνα βγαίνει καθαρή: όσο η χώρα καθυστερεί να βάλει σε τάξη τις προτεραιότητές της στην ενέργεια, οι γείτονες προχωρούν, οι εργολάβοι διαμαρτύρονται για έλλειψη υλικού, και κάποιοι άλλοι, αντί να χτίζουν έργα, χτίζουν αιτήματα.