Διαγωνισμός φωτογραφίας για ερείπιο: το νέο σύμβολο σπατάλης

Υπάρχουν έργα που δεν προλαβαίνουν καν να ολοκληρωθούν και ήδη γίνονται σύμβολο. Το νέο κτίριο της ΔΥΠΑ, που όποιος περάσει από μπροστά το περιγράφει ως ερείπιο, κατάφερε το κατόρθωμα να γίνει αντικείμενο φωτογραφικού διαγωνισμού πριν καν συζητηθεί ως παράδειγμα καθυστέρησης ή κακοδιαχείρισης. Η αφορμή είναι μικρή, το συμπτωματικό δείγμα όμως που αφήνει είναι μεγάλο.

Η οργή αποτυπώνεται ευθέως από τον λογαριασμό Karditsastakra, που δεν διστάζει να μιλήσει για «φαγοπότι» γύρω από τη διαχείριση δημοσίου χρήματος στο κύκλωμα της κυβέρνησης:

Ερείπιο σε βιτρίνα

Το ζήτημα δεν είναι αν αξίζει να φωτογραφηθεί ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο· είναι το γιατί ένα δημόσιο κτίριο της ΔΥΠΑ βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση ώστε να αποτελεί υλικό διαγωνισμού αντί για λειτουργούσα υποδομή. Όταν μια δημόσια υπηρεσία καταλήγει να έχει «ερείπιο» ως το πιο φωτογενές της απόκτημα, το ερώτημα μετατοπίζεται αυτόματα στο πού πήγε το χρήμα που προοριζόταν για την ανέγερση ή την αποπεράτωσή του.

Η λογική της «βιτρίνας» έργου είναι γνώριμη: ανακοινώνεται με τυμπανοκρουσίες, χρηματοδοτείται γενναιόδωρα, και όταν η υλοποίηση καθυστερεί ή ναυαγεί, το μόνο που απομένει είναι η αφήγηση —έστω και μέσω ενός διαγωνισμού φωτογραφίας που μετατρέπει τη διαπίστωση της αποτυχίας σε πολιτισμικό γεγονός. Η κριτική περί «γαλάζιων ακρίδων» παραπέμπει ευθέως σε καταγγελίες για αναδόχους και κυκλώματα που επωφελούνται από δημόσιες συμβάσεις χωρίς αντίστοιχο αποτέλεσμα.

Το κενό της απάντησης

Το υλικό που κυκλοφορεί δεν συνοδεύεται από επίσημη τοποθέτηση της ΔΥΠΑ ή του αρμόδιου υπουργείου Εργασίας, ούτε από στοιχεία που να εξηγούν το ιστορικό της καθυστέρησης ή το ύψος των κονδυλίων που δαπανήθηκαν μέχρι σήμερα. Η απουσία αυτή αφήνει το πεδίο ανοιχτό σε ερμηνείες, αλλά και αναδεικνύει ένα πρόβλημα επικοινωνιακής διαχείρισης: όταν δεν εξηγείται τι πήγε στραβά, η σιωπή γίνεται η πιο εύκολη κατηγορία εναντίον της κυβέρνησης.

Ένα ερείπιο που γίνεται θέμα διαγωνισμού λέει περισσότερα για τις προτεραιότητες της διοίκησης απ’ όσα θα ήθελε να ακούσει το Μαξίμου. Το ερώτημα δεν είναι ποια φωτογραφία θα κερδίσει, αλλά ποιος θα δώσει επιτέλους λογαριασμό για το κτίριο που την προκάλεσε.