Η Βρεττού χτίζει τράπεζα, ο Βορίδης χτίζει άλλοθι για τον Μητσοτάκη

Δύο ταχύτητες, μία εικόνα: από τη μια η CrediaBank της Ελένης Βρεττού τρέχει με σχέδιο και αριθμούς, από την άλλη το Μαξίμου προσπαθεί να πείσει ότι δεν τρέχει να αποφύγει τίποτα. Ο συνδυασμός των δύο ειδήσεων δεν είναι τυχαίος —είναι ενδεικτικός για το πώς χτίζεται η επόμενη ημέρα, στην αγορά και στην πολιτική.

Η επέκταση που δεν σταματά

Η CEO της CrediaBank έχει βάλει πλάτη σε μια στρατηγική επιθετικής ανάπτυξης που δύσκολα κρύβεται πίσω από ανακοινώσεις τύπου «στρατηγική συνεργασία». Το μνημόνιο με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, με έμφαση στη Γεωπονία και την αγροτική επιχειρηματικότητα, είναι το πιο «ήπιο» κομμάτι της ιστορίας. Το ουσιαστικό είναι αλλού: τα δάνεια της τράπεζας αυξήθηκαν με ρυθμό τετραπλάσιο της αγοράς στο πρώτο εξάμηνο, και η πιστωτική επέκταση του έτους αναμένεται να ξεπεράσει το 1,2 δισ. ευρώ που είχε αρχικά προβλεφθεί, φτάνοντας κοντά στο 1,4 δισ. Παράλληλα, μέχρι το τέλος του μήνα αναμένονται οι κανονιστικές εγκρίσεις για την απόκτηση του 70% της Παντελάκης Χρηματιστηριακής, με το τίμημα των 8,75 εκατ. ευρώ να θεωρείται αμελητέο για την κεφαλαιακή θέση της τράπεζας — αλλά όχι αμελητέο για τη θέση της στις κεφαλαιαγορές. Η ιστορική χρηματιστηριακή, ιδρυμένη το 1920, θα μετονομαστεί σε Credia Παντελάκης, με δικαίωμα προαίρεσης για το υπόλοιπο 30% σε τρία χρόνια. Στο ίδιο διάστημα προχωρά και η συγχώνευση με την Ευρώπη Holdings, με τα διοικητικά συμβούλια να έχουν ήδη εγκρίνει το σχέδιο απορρόφησης, εν αναμονή των εγκρίσεων της ΕΚΤ προς το τέλος του έτους. Σπριντ συγχωνεύσεων, λοιπόν, χωρίς παύσεις.

Το άλλο σπριντ, στο Μαξίμου

Ενώ η Βρεττού χτίζει τραπεζικό όμιλο με νούμερα, ο Μάκης Βορίδης χτίζει αφήγημα με λέξεις. Και οι λέξεις έχουν τη δική τους σημασία όταν κάποιος νιώθει την ανάγκη να διαβεβαιώσει δημόσια ότι ο πρωθυπουργός δεν σκοπεύει να… φύγει.

Η φράση «δεν θα φύγει ο Μητσοτάκης από το πρόβλημα με έναν τακτικό ελιγμό» δεν είναι διαβεβαίωση σε κενό αέρα — προϋποθέτει ότι κάποιος, κάπου, μιλούσε ήδη για ελιγμό. Ο Βορίδης, με τον τρόπο του, επιβεβαιώνει αυτό που ήθελε να διαψεύσει: ότι το σενάριο διαφυγής κυκλοφορούσε αρκετά ώστε να χρειάζεται δημόσια απάντηση. Το «θα μείνει να αγωνιστεί για τους πολίτες» είναι η τυπική γλώσσα της πολιτικής άμυνας, εκεί όπου η επίθεση στην αντιπολίτευση συνήθως προηγείται· εδώ όμως προηγείται η ανάγκη να αποδειχθεί σταθερότητα.

Η σύμπτωση των δύο ειδήσεων δείχνει κάτι απλό: ενώ ο ιδιωτικός τομέας τρέχει επεκτατικά σχέδια με ημερομηνίες λήξης και κανονιστικές εγκρίσεις, η κυβέρνηση καταναλώνει ενέργεια για να πείσει ότι δεν σχεδιάζει… τίποτα ασυνήθιστο. Άλλοι χτίζουν όμιλο, άλλοι χτίζουν άλλοθι — και μόνο το πρώτο έχει ημερομηνία παράδοσης.