Η Scope χαρίζει βαθμό, τα πρατήρια χαρίζουν πονοκέφαλο

Καλά νέα από τη Scope, κακά νέα από την αντλία. Η αναβάθμιση της ελληνικής οικονομίας πέφτει ακριβώς τη στιγμή που ο πολίτης πληρώνει την ακρίβεια στα καύσιμα με το αζημίωτο, και το Μαξίμου καλείται να εξηγήσει γιατί οι δείκτες πάνε μπροστά ενώ η τσέπη πάει πίσω. Το χάσμα αυτό δεν κλείνει με ανακοινώσεις οίκων αξιολόγησης, κλείνει μόνο αν κάποιος μπει στη λογική να απαντήσει επί της ουσίας. Κι εκεί ακριβώς φαίνεται να υπάρχει πρόβλημα.

Όταν η επιχειρηματολογία στερεύει

Γιατί όταν δυσκολεύεσαι να υπερασπιστείς τα πεπραγμένα μιας κυβέρνησης που μπάζει από παντού, όταν όποια πέτρα σηκώσεις βρίσκεις κάτι σκανδαλώδες να κρύβεται από κάτω, όταν δεν μπορείς να αναμετρηθείς επί του πεδίου με νούμερα και προγράμματα, τότε καταφεύγεις αλλού. Στην προσωπική επίθεση, στο δηλητηριώδες σχόλιο, στον βιτριολικό υπαινιγμό. Είναι ψεύτης, είναι παπατζής, είναι δημαγωγός, κλίνει στον αριστερό εξτρεμισμό, φλερτάρει με την τρομοκρατία, θα φέρει συμφορές αν πάρει την εξουσία. Η δολοφονία χαρακτήρα ως πολιτική μέθοδος δεν είναι καινούργια επινόηση. Η Δεξιά τη χρησιμοποίησε εναντίον του Ανδρέα Παπανδρέου και δεν τα κατάφερε. Την ξαναχρησιμοποίησε εναντίον του Αλέξη Τσίπρα πριν τις εκλογές του Γενάρη του 2015, ελαφρώς περικομμένη, και πάλι δεν τα κατάφερε.

Το ίδιο μοτίβο, χρόνια μετά

Σήμερα ορισμένοι παράγοντες της συντηρητικής παράταξης συνεχίζουν στον ίδιο δρόμο. Λένε ότι Κασιδιάρης και Τσίπρας είναι το ίδιο πράγμα, ανασύρουν ιστορίες περί βαλιτσών που έστειλε ο Μαδούρο στον Τσίπρα το 2012, και γενικά φορτίζουν τη δημόσια συζήτηση με υπονοούμενα και κακόβουλη κριτική. Βρίσε, βρίσε, κάτι θα μείνει, λέει η παλιά συνταγή. Και το πιο ενδιαφέρον είναι πως όσοι την εφαρμόζουν το κάνουν υποδυόμενοι τους υπεράνω· μιλούν για συναίνεση, δηλώνουν ενάρετοι και μετριοπαθείς, καταγγέλλουν τον τοξικό λόγο και τα διχαστικά συνθήματα των άλλων. Παίζουν τον ρόλο του κήνσορα ενώ είναι οι πρώτοι φαύλοι στην πράξη. Η αναβάθμιση της οικονομίας μπορεί να δώσει άλλοθι για λίγες μέρες. Η ακρίβεια στα καύσιμα και η προσφυγή στη λασπολογία, όμως, δείχνουν τι μένει όταν τελειώνουν τα επιχειρήματα. Πόσο ακόμα θα κρατήσει αυτό το άλλοθι;