Δεοντολογία εν ονόματι: πώς η ΝΔ κρατά κλειστή την πόρτα της ασυλίας

Η Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής έγινε για ακόμη μία φορά το σημείο όπου κομματική πειθαρχία και θεσμικό καθήκον έρχονται σε σύγκρουση —και κερδίζει, όπως συνήθως, η πρώτη. Γαλάζια μέλη της επιτροπής μπλοκάρουν την άρση ασυλίας του Λευτέρη Αυγενάκη και του Παύλου Μαρινάκη, γνωστού και ως Λαζαρίδη, επικαλούμενα το επιχείρημα της «πολιτικής δίωξης» —ένα επιχείρημα που, ας σημειωθεί, ενεργοποιείται με αξιοσημείωτη ευλυγισία ανάλογα με το ποιος κατηγορείται.

Το βολικό επιχείρημα

Η καταγγελία είναι ευθεία και δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας, όπως σημειώνει ο χρήστης με το όνομα ΚΕΡΒΕΡΟΣ:

Ο Αυγενάκης αντιμετωπίζει καταγγελία του Στέφανου Κασσελάκη για πόθεν έσχες, ενώ ο Λαζαρίδης καλείται να απαντήσει για ζητήματα μισθοδοσίας και για το πολυσυζητημένο πτυχίο του. Δύο υποθέσεις διαφορετικής φύσης, με κοινό παρονομαστή έναν: και οι δύο εμπλεκόμενοι φορούν το γαλάζιο πουκάμισο, και οι δύο βρίσκουν απέναντί τους συναδέλφους τους στην επιτροπή που, αντί να διευκολύνουν τη διαλεύκανση, στήνουν τείχος διαδικαστικών ενστάσεων.

Η μηχανική της συγκάλυψης

Το εργαλείο της «πολιτικής δίωξης» δεν είναι καινούργιο στο οπλοστάσιο της κοινοβουλευτικής αυτοπροστασίας, αλλά η χρήση του εδώ φωτίζει κάτι πιο βαθύ: η Επιτροπή Δεοντολογίας, θεσμικά επιφορτισμένη να λειτουργεί ως φίλτρο διαφάνειας, μετατρέπεται σε παράρτημα κομματικής άμυνας όταν οι κατηγορούμενοι είναι δικοί της άνθρωποι. Η άρση ασυλίας δεν σημαίνει καταδίκη· σημαίνει απλώς ότι η υπόθεση περνά στη Δικαιοσύνη για να κριθεί εκεί όπου πρέπει. Το να αρνείται κανείς ακόμη και αυτό το ελάχιστο βήμα, στέλνει ένα μήνυμα πολύ πιο εύγλωττο από οποιαδήποτε ανακοίνωση: ότι η κομματική ταυτότητα λειτουργεί ως ασπίδα, ανεξαρτήτως βαρύτητας των καταγγελιών.

Το Μαξίμου, βεβαίως, δεν σχολιάζει επίσημα διαδικασίες της Βουλής που τυπικά είναι αυτόνομες. Ωστόσο, η σύμπτωση που θέλει τα γαλάζια μέλη να κινούνται ενωμένα κάθε φορά που κάποιο στέλεχος βρίσκεται στο στόχαστρο, δύσκολα διαβάζεται ως τυχαία. Η κυβέρνηση μπορεί να μη σηκώνει τηλέφωνο, αλλά η κομματική γραμμή περνάει χωρίς να χρειάζεται.

Το αποτέλεσμα είναι μια Βουλή όπου η ασυλία λειτουργεί όχι ως εξαίρεση για την προστασία του κοινοβουλευτικού έργου, αλλά ως μόνιμο καταφύγιο για όποιον έχει την τύχη να ανήκει στη σωστή πλευρά της αίθουσας.