Το ομόλογο ανεβαίνει, το «μαξιλάρι» έχει αδειάσει – ώρα για δύσκολες εξηγήσεις

Λίγες μέρες μετά τη ΔΕΘ, όπου το «success story» σερβιρίστηκε με φρεσκάδα δίπλα σε νέες παροχές, η αγορά ομολόγων στέλνει ένα μήνυμα που δεν χωράει σε δελτίο τύπου: η απόδοση του ελληνικού 10ετούς έχει ανέβει στο 4,30%. Ένας αριθμός που, όσο κι αν αποδίδεται σε διεθνή συγκυρία, καθιστά την έξοδο της χώρας στις αγορές δύσκολη έως απαγορευτική τη στιγμή που θα χρειαστεί.

Το μαξιλάρι που άδειασε

Η ανησυχία αποτυπώνεται εύστοχα από τον Γεώργιο Αναβαλόγλου, ο οποίος θέτει το ερώτημα που πονάει την κυβερνητική αφήγηση.

Η ουσία της παρατήρησης είναι απλή και ενοχλητική: το «μαξιλάρι ασφαλείας» των 15,3 δισ. ευρώ, υπόλοιπο του τρίτου μνημονίου, δεν δημιουργήθηκε τυχαία. Σχεδιάστηκε ως εξασφάλιση ακριβώς για στιγμές σαν κι αυτή -όταν η αγορά κλείνει την πόρτα ή τη βάζει πολύ ακριβά. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επέλεξε να το χρησιμοποιήσει για πρόωρη αποπληρωμή χρέους, παρουσιάζοντας την κίνηση ως δείγμα δημοσιονομικής αυτοπεποίθησης. Σήμερα, με το κόστος δανεισμού να ανεβαίνει, η επιλογή αυτή μοιάζει λιγότερο με στρατηγική σοφία και περισσότερο με στοίχημα που δεν λογάριασε τη διεθνή συγκυρία.

Το επιχείρημα και τα όριά του

Δίκαιο είναι να σημειωθεί ότι η άνοδος των αποδόσεων δεν είναι ελληνικό φαινόμενο μεμονωμένα· η ίδια η ανάρτηση το αναγνωρίζει, αποδίδοντάς την «λόγω διεθνούς συγκυρίας». Ούτε η κυβέρνηση μπορούσε να προβλέψει με ακρίβεια πότε θα σφίξουν οι συνθήκες στις αγορές ομολόγων παγκοσμίως. Ωστόσο, το ερώτημα δεν αφορά την πρόβλεψη της συγκυρίας, αλλά τη σύνεση της διαχείρισης ενός αποθέματος που υπήρχε ειδικά για να απορροφά τέτοιους κραδασμούς.

Το αφήγημα της «επιτυχημένης εξόδου από τα μνημόνια» χτίστηκε σε μεγάλο βαθμό πάνω στην εικόνα μιας χώρας που αποπληρώνει χρέη πρόωρα, δείχνοντας δύναμη. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πιο σύνθετη: το μαξιλάρι δεν ήταν πλεόνασμα προς επίδειξη, ήταν ασπίδα προς χρήση σε ώρα ανάγκης. Και η ανάγκη, όπως δείχνει το 4,30%, μπορεί να έρχεται νωρίτερα απ’ όσο υπολόγιζε η κυβερνητική επικοινωνία.

Η ΔΕΘ μοίρασε υποσχέσεις παροχών με την αυτοπεποίθηση κράτους που έχει την πλάτη του καλυμμένη. Οι αγορές, με το δικό τους ανελέητο ημερολόγιο, θυμίζουν ότι η πλάτη αυτή λιγόστεψε πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο θα ήθελε το Μαξίμου να παραδεχτεί.