Το κατασκευασμένο σκιάχτρο του Γεωργιάδη και οι πραγματικοί εφιάλτες της κυβέρνησης

Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει βρει τον στόχο του και τον χτυπάει με μεθοδικότητα: «μεγαλύτερο πολιτικό ταλέντο», «απειλή για την παράταξή μας», «παλιόπαιδο ήταν, παλιόπαιδο παρέμεινε». Ο υπουργός Υγείας αδειάζει βαρέλια ρητορικής πάνω στον Αλέξη Τσίπρα, με την ίδια ακριβώς ένταση που κάποτε ο ίδιος ο Τσίπρας χρησιμοποιούσε εναντίον του Κώστα Καραμανλή, του Κυριάκου Μητσοτάκη και της οικογένειάς του. Η ειρωνία δεν χρειάζεται σχόλιο, αλλά την κάνουμε ούτως ή άλλως: ο οπορτουνισμός, φαίνεται, δεν είναι μονοπώλιο κανενός — απλώς αποδίδει, ανεξαρτήτως παράταξης.

Ο ρόλος του φόβου

Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι γιατί τώρα. Μήπως ο υπουργός πραγματικά θεωρεί τον πρώην πρωθυπουργό υπαρξιακό κίνδυνο για το «καθεστώς Μητσοτάκη»; Ή μήπως τον προτιμά ως αντίπαλο έναντι του Νίκου Ανδρουλάκη, όταν οι περισσότερες δημοσκοπήσεις δείχνουν το κόμμα του Τσίπρα πιο απειλητικό για τη Νέα Δημοκρατία απ’ ό,τι το ΠΑΣΟΚ; Το πιθανότερο σενάριο είναι πιο πεζό: με τη συσπείρωση της γαλάζιας βάσης σε χαμηλά επίπεδα, με οπαδούς που φλερτάρουν με κόμματα δεξιότερα ή περιμένουν υπομονετικά τον Αντώνη Σαμαρά, χρειάζεται ένα σκιάχτρο. Κάτι που θα σηκώσει τους απογοητευμένους από τον καναπέ, έστω βρίζοντας, έστω κρατώντας τη μύτη. Και «προσόντα» γι’ αυτόν τον ρόλο έχει μόνον ο Τσίπρας.

Η λίστα που ξεχνιέται

Ενώ στήνεται το σκιάχτρο, στα ψηφιακά πηγαδάκια η συζήτηση πηγαίνει αλλού. Χρήστης με το προσωνύμιο «ακυβέρνητος» καταθέτει μια λίστα που λειτουργεί σαν αντίστιξη στην αφήγηση περί «μοναδικής απειλής»:

Παρακολουθήσεις υπουργών και δημοσιογράφων, 40.000 θάνατοι από κόβιντ, 5,5 εκατομμύρια καμένα στρέμματα, πάνω από 12 δισεκατομμύρια απευθείας αναθέσεις, το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, το «μπάζωμα» μετά τα Τέμπη, ακρίβεια και φτώχεια — μια λίστα που δεν χρειάζεται σκιάχτρα φτιαγμένα στο εργαστήρι της προπαγάνδας, γιατί μιλάει από μόνη της. Το «ή εγώ ή το χάος» που σατιρίζει ο χρήστης δεν είναι τυχαίο: είναι ακριβώς η λογική πάνω στην οποία στήνεται κάθε τεχνητός εχθρός, όταν ο πραγματικός απολογισμός δεν αντέχει τη σύγκριση.

Ο κ. Γεωργιάδης δουλεύει, όπως πάντα, και για τον αρχηγό του και για τον εαυτό του. Το ερώτημα είναι πόσο ακόμη θα αντέχει ο μύθος του «κόκκινου κινδύνου» απέναντι σε έναν κατάλογο γεγονότων που δεν χρειάζεται φαντασία για να τρομάξει κανέναν.