Η κουστωδία του Μαξίμου: πόσοι φρουροί χωράει η ανασφάλεια;

Ένα σχεδόν καθημερινό στιγμιότυπο —η κρατική συνοδεία του πρωθυπουργού— μετατράπηκε ξανά σε αντικείμενο δημόσιας κοροϊδίας, με αφορμή μια καταμέτρηση που δεν βγήκε ποτέ σε πέρας. Η αιχμή είναι απλή και ευθεία: πόσο μεγάλη πρέπει να είναι η ασπίδα γύρω από έναν εκλεγμένο ηγέτη για να νιώθει ασφαλής μέσα στη χώρα που κυβερνά;

Το μέτρημα που κόλλησε

Η καταγγελία της χρήστριας Πεν Νταλαούρα δεν κρύβει τις προθέσεις της: μέτρησε αυτοκίνητα στην κουστωδία του Κυριάκου Μητσοτάκη και σταμάτησε στο είκοσι, βαριόμενη να συνεχίσει. Το ερώτημα που θέτει είναι πολιτικό, όχι απλώς αισθητικό —γιατί ο Έλληνας πρωθυπουργός χρειάζεται τέτοια παράταξη οχημάτων, όταν ηγέτες πολύ μεγαλύτερων χωρών κυκλοφορούν με σαφώς μικρότερη συνοδεία.

Το επιχείρημα πατάει σε δύο πόδια: το οικονομικό και το συμβολικό. Οικονομικό, γιατί κάθε όχημα, κάθε στέλεχος ασφαλείας, κάθε βενζίνη και υπερωρία πληρώνεται από τον φορολογούμενο, σε μια χώρα όπου η λιτότητα εξακολουθεί να είναι η βασική συνταγή για τους πολλούς. Συμβολικό, γιατί η εικόνα ενός πρωθυπουργού οχυρωμένου πίσω από δεκάδες αυτοκίνητα λειτουργεί ως αντίστιξη στη ρητορική περί εγγύτητας με τον πολίτη που το Μαξίμου καλλιεργεί επικοινωνιακά. Η υπόνοια πως ο πρωθυπουργός δεν τολμά να κυκλοφορήσει ελεύθερος ανάμεσα στον κόσμο δεν είναι απλώς κακεντρέχεια· είναι ερώτημα για το πόσο σταθερή αισθάνεται η ίδια η εξουσία τη σχέση της με την κοινωνία.

Ο αντίλογος από δεξιά

Δεν άργησε να εμφανιστεί και η αντίθετη ανάγνωση, εξίσου καυστική αλλά με αντίστροφο πρόσημο. Ο Απόστολος Διαμακάρης επιχειρεί να αναποδογυρίσει το αφήγημα, μιλώντας για ελάχιστα αυτοκίνητα συνοδείας και επικαλούμενος πηγή που δεν κατονομάζεται.

Η αντιπαράθεση αυτή, πέρα από τα νούμερα που ο καθένας μετράει κατά το δοκούν, αναδεικνύει κάτι πιο ενδιαφέρον: η κουστωδία του πρωθυπουργού έχει γίνει καθρέφτης όπου ο καθένας βλέπει την πολιτική του διάθεση. Για τους επικριτές, είναι απόδειξη ανασφάλειας και αποστασιοποίησης από τον κόσμο. Για τους υποστηρικτές, είναι απόδειξη δύναμης και λαϊκής αποδοχής. Το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς δεν αμφισβήτησε το προφανές —ότι η συνοδεία υπάρχει, μεγαλώνει ή μικραίνει ανάλογα με ποιον ρωτάς, και το κόστος της, όποιο κι αν είναι το ακριβές νούμερο, το πληρώνει πάντα ο ίδιος φορολογούμενος που καλείται να πιστέψει είτε στον φόβο είτε στη λατρεία του ηγέτη του.