Πειραιώς σε ρόλο «healthcare player»: ποιος φοβάται τον τρίτο παίκτη

Στα πηγαδάκια της ιδιωτικής υγείας η ησυχία τελείωσε. Ψιθυρίζεται πως η Τράπεζα Πειραιώς ετοιμάζεται να ενεργοποιήσει το σχήμα «Ερρίκος Ντυνάν»-Euromedica, με ή χωρίς τη συμμετοχή της Βιοϊατρικής, όπως είχε ήδη κυκλοφορήσει σε προηγούμενη φάση. Αν επιβεβαιωθεί, δεν πρόκειται απλώς για ακόμα μία τραπεζική επένδυση σε πάγια περιουσιακά στοιχεία, αλλά για την είσοδο ενός τρίτου, δυνητικά βαρύ, παίκτη σε μια αγορά που μέχρι σήμερα μοιράζονταν άνετα δύο.

Το δίπολο δεν χαίρεται

Το σημερινό ισχυρό δίπολο, Hellenic Healthcare Group και Ιατρικό Κέντρο, δύσκολα θα υποδεχθεί με ενθουσιασμό έναν νέο σοβαρό ανταγωνιστή, τη στιγμή που έχει συνηθίσει να μοιράζεται τη «λεία» χωρίς ιδιαίτερες ενοχλήσεις. Η πιθανή ανακατάταξη δυνάμεων στην ιδιωτική υγεία δεν είναι απλώς εταιρικό ρεπορτάζ· είναι σήμα ότι κάποιος διαβάζει σωστά τους αριθμούς μιας αγοράς που παραμένει, ουσιαστικά, ανεκμετάλλευτη πηγή κερδοφορίας.

Οι αριθμοί που εξηγούν τα πάντα

Και οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί. Σύμφωνα με το Σύστημα Λογαριασμών Υγείας της ΕΛΣΤΑΤ και τις αναλύσεις της ICAP CRIF, η συνολική χρηματοδότηση δαπανών υγείας στην Ελλάδα φτάνει τα 18,9 δισ. ευρώ, δηλαδή το 9,2% του ΑΕΠ. Το ζουμερό, όμως, είναι αλλού: η δημόσια χρηματοδότηση, μέσω Κράτους και ΕΟΠΥΥ, καλύπτει μόλις το 57,7% της δαπάνης, περίπου 10,92 δισ. ευρώ, ενώ το υπόλοιπο 42,3%, σχεδόν 7,98 δισ. ευρώ, το επωμίζονται οι ιδιώτες. Από αυτά, τα 6,8 δισ. ευρώ πληρώνονται απευθείας «από την τσέπη» των νοικοκυριών, κατατάσσοντας την Ελλάδα στις πρωτοπόρες χώρες του ΟΟΣΑ σε ιδιωτικές επιβαρύνσεις υγείας. Η ιδιωτική ασφάλιση υγείας, παρότι αναπτύσσεται ραγδαία, καλύπτει μόλις 974,9 εκατ. ευρώ, το 5,1% της συνολικής χρηματοδότησης, αφήνοντας το μεγαλύτερο βάρος στους πολίτες.

Αυτό ακριβώς είναι το κενό που φαίνεται να διαβάζει η Πειραιώς: ένα δημόσιο σύστημα πιεσμένο χρόνια, έναν ιδιωτικό τομέα από τους πιο συγκεντρωμένους στην Ευρώπη, και εκατομμύρια πολίτες που πληρώνουν την υγεία τους μετρητοίς. Το ερώτημα δεν είναι πια αν θα αλλάξει κάτι στο τοπίο, αλλά ποιος θα προλάβει να διεκδικήσει το μεγαλύτερο κομμάτι από μια πίτα που, όσο το δημόσιο σύστημα υποχωρεί, μεγαλώνει ασταμάτητα.