Ο Σαμαράς δεν βιάζεται και το ξέρει

Στο σαμαρικό στρατόπεδο όλα δείχνουν έτοιμα προς εκκίνηση: γραφεία εξασφαλισμένα, ψηφοδέλτια σε προχωρημένο στάδιο, στελέχη που ακόμη χτυπούν την πόρτα για μια θέση στις λίστες. Το μόνο που λείπει είναι η υπογραφή του ίδιου του Αντώνη Σαμαρά στην επίσημη γέννηση του κόμματος. Κι αυτή, όσο περνάει ο καιρός, μοιάζει όλο και περισσότερο σαν συνειδητή επιλογή παρά σαν καθυστέρηση.

Οι φήμες περί «επίσπευσης» διαψεύστηκαν αρμοδίως από το περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού, που δεν κρύβει πλέον τη λογική πίσω από την αναμονή: όσο δεν ανακοινώνεται επίσημα το κόμμα, τόσο το Μαξίμου παραμένει σε κατάσταση αμηχανίας, μη ξέροντας πώς ακριβώς να τον αντιμετωπίσει. Να τον χτυπήσουν ανοιχτά ως αντίπαλο; Κίνδυνος να αποξενωθεί το ακροατήριο που ακόμη τον ακούει. Να τον αγνοήσουν; Αδύνατον, αφού ο ίδιος δεν χάνει ευκαιρία να τοποθετείται δημόσια σε ό,τι κρίνει κομβικό, από τα θαλάσσια πάρκα της Τουρκίας μέχρι τον αποχαιρετισμό σε δημόσια πρόσωπα.

Αποτέλεσμα αυτής της αμηχανίας είναι ένα παράξενο μείγμα: δημόσιος σεβασμός στον πρώην πρόεδρο της ΝΔ από τη μια, σποραδικά «καρφιά» από κάποιους υπουργούς -με προεξέχοντα τον Γιώργο Φλωρίδη- από την άλλη. Δεν πέρασε επίσης απαρατήρητη η αμηχανία του Κυριάκου Μητσοτάκη να σχολιάσει τον θάνατο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, ενώ δεν είχε διστάσει να μιλήσει ξεχωριστά για τον Ράμφο και τον Μάνο.

Στο στρατόπεδο Σαμαρά υπάρχουν και φωνές που θέλουν τις ανακοινώσεις νωρίτερα απ’ ό,τι νομίζει ο κόσμος, εκτιμώντας πως η υπερβολική αναμονή μπορεί να δημιουργήσει «κοιλιά». Προς το παρόν όμως ο ίδιος ζυγίζει τη στιγμή με την ησυχία κάποιου που ξέρει πως ο χρόνος παίζει υπέρ του.