Η Ακρίτα «κόπηκε» από το Προεδρείο: τιμωρία ή θεσμικό φίλτρο;

Η Αντιπροεδρία της Βουλής κράτησε για την Ελένη Ακρίτα όσο κρατάει ένα καλοκαιρινό αεράκι στην Πλάκα. Η ΝΔ αρνήθηκε να τη στηρίξει, και το αξιοσημείωτο δεν είναι η άρνηση καθαυτή —άλλωστε το Προεδρείο είναι πάντα πεδίο συσχετισμών— αλλά η αιτιολογία: όχι επειδή προέρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά επειδή, λέει, δεν αρμόζει στη συμπεριφορά της.

Μια σπάνια αποδοκιμασία

Είναι από τις ελάχιστες φορές που η αποδοκιμασία δεν αφορά κομματική ταυτότητα αλλά προσωπικότητα και ύφος, όπως σημειώνει ο Μπάμπης Παπαπαναγιώτου.

Το «προσπάθησε όμως» που κλείνει την ανάρτηση δεν είναι απλώς ειρωνεία· είναι η πιο ακριβής περιγραφή του πολιτικού αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει η ίδια η υποψηφιότητα. Το Προεδρείο της Βουλής, θεσμικά, δεν είναι έπαθλο κομματικής αντιπαράθεσης αλλά όργανο που οφείλει να εκφράζει συναίνεση πέρα από παρατάξεις. Όταν η ΝΔ επικαλείται «συμπεριφορά» και όχι πολιτική καταγωγή, ουσιαστικά παραδέχεται ότι το κριτήριο δεν είναι πια το ποιόν πολιτικά, αλλά το πώς μιλάς, πώς γράφεις, πόσο τοξικός θεωρείσαι. Κι αυτό ανοίγει έναν επικίνδυνο δρόμο: αν η «συμπεριφορά» γίνεται φίλτρο αποκλεισμού, ποιος ορίζει τα όρια, και με ποια κριτήρια;

Το επιχείρημα της τοξικότητας

Την πιο καθαρή διατύπωση του σκεπτικού πίσω από την αποδοκιμασία τη δίνει η Έλενα Σαγιαδίνου.

Το επιχείρημα ακούγεται λογικό στα χαρτιά: το Προεδρείο απαιτεί νηφαλιότητα, όχι πολεμική. Όμως η ίδια η κυβερνητική πλειοψηφία δεν έχει δείξει ποτέ ιδιαίτερη ευαισθησία σε θέματα ύφους όταν το ύφος ήρθε από δικούς της βουλευτές. Η επιλεκτική εφαρμογή του κριτηρίου «τοξικότητα» μυρίζει λιγότερο θεσμική μέριμνα και περισσότερο τιμωρητική λογική απέναντι σε μια φωνή που ενοχλεί με τη δριμύτητά της, όχι με την πολιτική της τοποθέτηση.

Η ουσία είναι μία: το Προεδρείο της Βουλής μετατρέπεται σε πεδίο επιβράβευσης ή τιμωρίας ανάλογα με το πόσο άβολος αποδεικνύεται κάποιος για την πλειοψηφία —κι αυτό είναι κακό νέο για τον θεσμό, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται κάθε φορά στο στόχαστρο.