Η 16χρονη μίλησε για ρατσισμό και η δεξιά πένα βρήκε… τα θύματα: τους Έλληνες

Μια εβδομάδα μετά τη δημόσια παρέμβαση της Λίσα Ιτόγια, της 16χρονης αθλήτριας της Εθνικής Κορασίδων μπάσκετ που μίλησε για ρατσιστικά σχόλια εξαιτίας του χρώματος του δέρματός της, βρέθηκε η κατάλληλη στήλη να εξηγήσει στο κοινό γιατί δεν πρέπει να την πιστέψει. Το επιχείρημα είναι αριθμητικό: αφού κανείς δεν τη γιούχαρε σε αγωνιστικό χώρο, το μισό της χώρας δεν μπορεί να τη μισεί. Λες και ο ρατσισμός χρειάζεται εξέδρα και μεγάφωνο για να υπάρξει, και όχι σχόλια σε προφίλ και ιδιωτικά μηνύματα.

Η αριθμητική του μίσους

Η έφηβη δεν μίλησε ποτέ για «το 50% των Ελλήνων» με τη στατιστική αυστηρότητα που της αποδίδεται για να γελοιοποιηθεί. Η φράση της ήταν «οι μισοί Έλληνες μπορεί να με μισούν», μια υποκειμενική εντύπωση κάποιου που δέχεται υβριστικά μηνύματα λόγω καταγωγής. Η στήλη, όμως, τη μετατρέπει σε δημοσκοπική δήλωση για να την καταρρίψει ευκολότερα, παραθέτοντας ως αντεπιχείρημα την απουσία αποδοκιμασιών στις κερκίδες. Σαν να λέμε ότι επειδή κανείς δεν φωνάζει ρατσιστικά συνθήματα δημόσια, ο ρατσισμός δεν χωράει πουθενά αλλού. Το μίσος στα σχόλια δεν μετριέται με γιούχα, αλλά με λέξεις που γράφονται ήσυχα, χωρίς μικρόφωνο.

Ο Αντετοκούνμπο ως άλλοθι

Το επιχείρημα της φτώχειας ως γενικευμένου μίσους έρχεται να συμπληρώσει την εικόνα: αφού ο Γιάννης Αντετοκούνμπο πέρασε από φτώχεια σε δόξα, το πρόβλημα δεν ήταν το χρώμα αλλά το πορτοφόλι. Μια βολική συνταγή για να αποσυνδεθεί κάθε αναφορά σε ρατσισμό από την πραγματικότητα του ρατσισμού, μετατρέποντάς την σε ζήτημα κοινωνικοοικονομικό, άρα ανώδυνο, άρα εύκολα διαχειρίσιμο χωρίς αυτοκριτική. Η δαιμονοποίηση, εδώ, δεν αφορά τον λαό — αφορά όποιον τολμά να μιλήσει για ό,τι βίωσε.

Η 16χρονη δεν κατηγόρησε συλλήβδην κανέναν λαό, μίλησε για όσα άκουσε η ίδια. Η στήλη προτίμησε να απαντήσει σε μια δημοσκόπηση που δεν έγραψε ποτέ κανείς, παρακάμπτοντας το ερώτημα που πραγματικά τίθεται: γιατί μια έφηβη αθλήτρια χρειάστηκε να εξηγήσει δημόσια ότι αξίζει να φορά τη φανέλα της χώρας της;