Τμήμα «έπεσε», πολιτική ευθύνη «κρύβεται»: το βουβό Μαξίμου

Ένα περιστατικό σε αστυνομικό τμήμα, με καταγγελίες για εισβολή, τραμπουκισμό αστυνομικών και υλικές ζημιές, έχει μετατραπεί σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης πριν καν ξεκαθαριστούν τα γεγονότα. Και όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, η συζήτηση διχάζεται ανάμεσα σε όσους σπεύδουν να αποδώσουν ευθύνες σε ολόκληρη εθνοτική ομάδα και σε όσους στρέφουν το δάχτυλο στην πολιτική ηγεσία της Αστυνομίας.

Ρατσισμός εν βρασμώ

Η πρώτη αντίδραση δεν άργησε, ούτε φρόντισε να είναι διακριτική.

Η χρήση γενικευτικού, ρατσιστικού όρου για να περιγραφεί το περιστατικό δείχνει πόσο εύκολα ένα μεμονωμένο —έστω σοβαρό— συμβάν μετατρέπεται σε πρόσχημα για στοχοποίηση ολόκληρης κοινότητας. Το αίτημα για συλλήψεις και ποινές είναι θεμιτό· η συσκευασία του μέσα σε ρατσιστική ρητορική, όχι.

Το ερώτημα της πολιτικής ευθύνης

Πέρα από τον ρατσιστικό αναβρασμό, υπάρχει και μια πιο συγκεκριμένη, πολιτικά φορτισμένη αιχμή που αφορά ευθέως την κυβέρνηση και τον αρμόδιο υπουργό.

Η σύγκριση με την εισβολή της 17Νοέμβρη στο τμήμα του Βύρωνα δεν είναι τυχαία επιλογή· λειτουργεί ως μέτρο σύγκρισης για να δειχθεί πόσο πρωτοφανές θεωρείται το νέο περιστατικό, αν όντως επιβεβαιωθεί ότι υπήρξε απελευθέρωση κρατουμένων και καταστροφή γραφείων. Αν κάτι τέτοιο ισχύει, το ερώτημα δεν είναι μόνο αστυνομικό αλλά πολιτικό: πώς φτάσαμε σε σημείο να αμφισβητείται η ίδια η λειτουργία ενός αστυνομικού τμήματος, και ποιος φέρει την ευθύνη γι’ αυτό.

Το αίτημα παραίτησης του υπουργού, όσο κι αν ακούγεται σαν σύνηθες παραπολιτικό αντανακλαστικό, θέτει ένα πραγματικό δίλημμα για το Μαξίμου: η σιωπή ή η κωλυσιεργία σε τέτοιες περιπτώσεις στέλνει, σύμφωνα με την κριτική, μήνυμα ατιμωρησίας. Το αν αυτό είναι υπερβολή ή ρεαλιστική εκτίμηση θα το δείξουν οι επόμενες κινήσεις της κυβέρνησης —όχι οι δηλώσεις καθησυχασμού που συνήθως ακολουθούν.

Ό,τι κι αν προκύψει τελικά από την έρευνα, ένα είναι βέβαιο: η κυβέρνηση δεν έχει την πολυτέλεια να αφήσει το ζήτημα να «ξεθυμάνει» σιωπηλά, γιατί ο συνδυασμός ρατσιστικής έξαρσης και ερωτημάτων για την τάξη είναι εκρηκτικό υλικό που δεν σβήνει μόνο του.