Ο θρόνος δεν μένει ποτέ κενός: το σόι Βαρβιτσιώτη επιστρέφει στη Βουλή

Η καρέκλα δεν αδειάζει ποτέ για πολύ σε κάποιες οικογένειες της ελληνικής πολιτικής. Λίγες μέρες μετά τον θάνατο του Γιάννη Βαρβιτσιώτη, ιστορικού στελέχους της Νέας Δημοκρατίας, η κόρη του, Ελένη Βαρβιτσιώτη, εμφανίζεται έτοιμη να μπει στην πολιτική σκηνή. Δεν είναι είδηση για το πένθος, είναι είδηση για τη διαδοχή.

Η μάσα δεν χάνεται

Η κριτική έρχεται κοφτή και χωρίς περιστροφές.

Η διατύπωση είναι σκληρή αλλά ακουμπάει σε κάτι πραγματικό: το ερώτημα δεν είναι αν η Ελένη Βαρβιτσιώτη έχει προσωπικά προσόντα, αλλά αν θα βρισκόταν καν στο προσκήνιο αν δεν έφερε το επώνυμο. Η πολιτική ως οικογενειακή επιχείρηση δεν είναι νέο φαινόμενο στη Χαριλάου Τρικούπη, ούτε αποκλειστικότητά της άλλωστε, αλλά η ταχύτητα με την οποία ενεργοποιείται ο μηχανισμός διαδοχής, σχεδόν ταυτόχρονα με την κηδεία, δείχνει πόσο θεσμοθετημένη έχει γίνει η λογική «το σόι δεν μένει εκτός Βουλής».

Το μοντέλο που αναπαράγεται

Το επιχείρημα του tweet πάει πέρα από τη μεμονωμένη περίπτωση: μιλάει για διαρκή νομή της εξουσίας ως συστημικό χαρακτηριστικό. Ονόματα, θέσεις, βουλευτικές έδρες που μεταβιβάζονται σαν κληρονομιά, ενώ η κοινωνία καλείται να αποδεχτεί πως πρόκειται για φυσιολογική συνέχεια και όχι για ρουσφέτι εν είδει πολιτικής παράδοσης. Δεν είναι τυχαίο που η ανάρτηση χρησιμοποιεί τη λέξη «κληρονομούνται» για τις καρέκλες: η μεταφορά είναι ακριβής, καθώς μιλάμε για αξιώματα που περνούν από γενιά σε γενιά με την ίδια φυσικότητα που περνάει ένα ακίνητο.

Ανατροπή ή συνέχεια

Η πρόταση για δημοκρατική ανατροπή ως απάντηση στο φαινόμενο είναι το αναμενόμενο πολιτικό συμπέρασμα μιας τέτοιας κριτικής, όμως η ουσία του προβλήματος δεν εξαντλείται σε μία κυβέρνηση ή σε ένα κόμμα. Η οικογενειοκρατία είναι διακομματικό προνόμιο στην Ελλάδα, με σόγια που εναλλάσσονται στην εξουσία εδώ και δεκαετίες, ανεξαρτήτως χρώματος. Το ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι αν η Νέα Δημοκρατία, που διαχειρίζεται σήμερα την εξουσία, έχει καν πρόθεση να σπάσει αυτόν τον κύκλο ή αν απλώς περιμένει να κλείσει το πένθος για να ανοίξει επισήμως ο φάκελος υποψηφιότητας.

Το σίγουρο είναι πως όσο οι θέσεις μοιράζονται σαν οικογενειακή κληρονομιά, η συζήτηση για ανανέωση στην πολιτική θα παραμένει σχήμα λόγου για τις προεκλογικές ομιλίες.