Δώρα Τσαμπάζη: Τέσσερα χρόνια από τον θάνατο του Νικολαΐδη – «Έφυγες στην αγκαλιά μου»

Σήμερα, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από τον θάνατο του Αλέξανδρου Νικολαΐδη. Ο σπουδαίος Έλληνας Ολυμπιονίκης του ταεκβοντό πέθανε σε ηλικία μόλις 42 ετών, ύστερα από δύσκολη μάχη με μια εξαιρετικά σπάνια μορφή καρκίνου. Η απώλειά του συγκλόνισε το πανελλήνιο, καθώς ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης ξεχώριζε όχι μόνο για τις αθλητικές επιδόσεις του, αλλά και για το ήθος, την αξιοπρέπεια και την κοινωνική ευαισθησία του.

Με αφορμή την επέτειο των τεσσάρων χρόνων από την απώλειά του, η σύζυγός του, Δώρα Τσαμπάζη, έκανε μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram. Μίλησε για το μεγάλο κενό που άφησε πίσω του και τις δυσκολίες που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει μόνη, εστιάζοντας κυρίως στα ερωτήματα των δύο παιδιών τους. Όπως σημείωσε, ακόμη δεν έχει βρει απάντηση που να μπορεί να απαλύνει τον πόνο τους.

«Έφυγες στην αγκαλιά μου» – Η συγκινητική ανάρτηση της Δώρας Τσαμπάζη

View this post on Instagram

Με μια συγκινητική ανάρτηση, η Δώρα Τσαμπάζη τίμησε τη μνήμη του Αλέξανδρου Νικολαΐδη και ανακάλεσε τις τελευταίες ώρες του. Θυμήθηκε πως ενημερώθηκε ότι ο άνθρωπός της δεν θα ζούσε μέχρι το επόμενο πρωί. «Τέσσερα χρόνια πριν τέτοια ώρα μου ανακοίνωναν ότι σε λίγες ώρες φεύγεις. Ότι δεν θα σε βρει το πρωί. Έφυγες στην αγκαλιά μου και για αυτό το δώρο θα σε ευχαριστώ πάντα».

Η Δώρα Τσαμπάζη αναφέρεται έτσι σε μία από τις πιο οδυνηρές εμπειρίες που μπορεί να ζήσει κανείς. Παράλληλα, αποκαλύπτει πόσο μεγάλη σημασία είχε για εκείνη το ότι παρέμεινε δίπλα στον σύζυγό της ως την τελευταία του στιγμή.

Έπειτα αναφέρθηκε στα τέσσερα χρόνια που πέρασαν, στις ευθύνες που ανέλαβε και στα δύσκολα που κατάφερε να ξεπεράσει. Ωστόσο, εξακολουθεί να μην μπορεί να απαντήσει στο πιο οδυνηρό ερώτημα των παιδιών τους. «Πολλά κατάφερα χωρίς εσένα, δύσκολα, απίθανα, πράγματα που δεν είχα διανοηθεί ότι θα χρειαστεί να περάσω. Ένα πράγμα όμως δεν έχω καταφέρει, να δώσω μια απάντηση που να αρκεί στα παιδιά μας, γιατί δεν γίνεται να ξαναζωντανέψεις».

Ολοκληρώνοντας την ανάρτησή της, γράφει: «Και εκεί, όσες υπερδυνάμεις κι αν νιώθω ότι απέκτησα, γκρεμίζονται όλες. Γιατί πάντα σκέφτομαι αγαπημένε μου, ότι το ΚΕΝΟ σου δεν θα γεμίσει ποτέ».

Από τι πέθανε ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης: Η σπάνια μορφή καρκίνου που είχε

Στις 14 Οκτωβρίου 2022 πέθανε ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης, έπειτα από δύο χρόνια μάχης με το καρκίνωμα NUT. Πρόκειται για εξαιρετικά σπάνια και επιθετική μορφή καρκίνου, που αναπτύσσεται γρήγορα και είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αντιμετωπιστεί.

Το καρκίνωμα NUT, ή NUT carcinoma, είναι σπάνιος κακοήθης όγκος που μπορεί να εμφανιστεί σε διάφορες περιοχές του σώματος, κυρίως στο κεφάλι, τον λαιμό και τον θώρακα. Συνδέεται με συγκεκριμένες γενετικές αναδιατάξεις στα καρκινικά κύτταρα και ενδέχεται να εξελιχθεί ταχύτατα, καθιστώντας ιδιαίτερα απαιτητικές τόσο τη διάγνωση όσο και τη θεραπεία.

Η διάγνωση του Έλληνα Ολυμπιονίκη έγινε περίπου δύο χρόνια πριν από τον θάνατό του. Έδωσε μια δύσκολη μάχη, την οποία επέλεξε να κρατήσει μακριά από τη δημοσιότητα. Η οικογένειά του και οι γιατροί που τον θεράπευαν βρίσκονταν συνεχώς στο πλευρό του, προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν την ασθένεια.

Η περιπέτεια του Αλέξανδρου Νικολαΐδη έφερε στο προσκήνιο την ανάγκη να υπάρξει μεγαλύτερη ενημέρωση για τις σπάνιες μορφές καρκίνου. Ο ίδιος είχε εκφράσει την επιθυμία η δική του εμπειρία να συμβάλει στην ενημέρωση περισσότερων γιατρών και ασθενών, με την ελπίδα ότι η έγκαιρη διάγνωση θα μπορούσε να βοηθήσει άλλους στο μέλλον.

Η είδηση του θανάτου του Αλέξανδρου Νικολαΐδη έγινε γνωστή μέσα από μια συγκλονιστική επιστολή του, γραμμένη ενώ γνώριζε πόσο σοβαρή ήταν η κατάστασή του και δημοσιευμένη μετά την απώλειά του. Στο κείμενο εκείνο, ο σπουδαίος αθλητής μίλησε με αξιοπρέπεια για τη μάχη με τον καρκίνο και ευχαρίστησε την οικογένειά του, τους γιατρούς του και όσους στάθηκαν κοντά του.

Παράλληλα, μιλούσε με μεγάλη τρυφερότητα για τη σύζυγό του, Δώρα Τσαμπάζη, και τα δύο παιδιά τους, που είχαν την πιο ξεχωριστή θέση στη ζωή του. Ιδιαίτερη συγκίνηση είχε προκαλέσει και η τελευταία του επιθυμία: να βγουν σε δημοπρασία τα δύο αργυρά Ολυμπιακά μετάλλιά του και τα έσοδα να στηρίξουν δομές για παιδιά.

Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης επέλεξε έτσι να δώσει σε δύο από τις σημαντικότερες προσωπικές του διακρίσεις χαρακτήρα προσφοράς. Με αυτή την πράξη άφησε μια παρακαταθήκη που δεν περιοριζόταν στον αθλητισμό.

«Θα ξεκινήσω με αυτό το κλισέ, ότι για να διαβάζετε τώρα αυτήν την δημοσίευση μου, μάλλον έχω φύγει για κάπου καλύτερα ή και για το πουθενά.

Για δύο χρόνια πάλεψα κι εγώ με τον καρκίνο. Είχα έναν εξαιρετικά σπάνιο τύπο, το καρκίνωμα nut, που εννέα στους δέκα γιατρούς στην Ελλάδα το ακούν ή το διαβάζουν τώρα για πρώτη φορά και θα αναζητήσουν πληροφορίες γι’ αυτό. Ο δικός μου γιατρός, ο υπέροχος Γιάννης Μπουκοβίνας, ευτυχώς γνώριζε αυτή τη σπάνια μορφή και με συνόδευσε στο δυσκολότερο ταξίδι της ζωής μου, κάνοντας ό,τι περνούσε από το χέρι του για να με σώσει ή να μου προσφέρει περισσότερο χρόνο. Έφτασε κυριολεκτικά στα πέρατα της γης για να εξασφαλίσει φάρμακα και να τα δοκιμάσω.

Στα δύο αυτά χρόνια δεν σκέφτηκα ούτε μία φορά “Γιατί σε εμένα”; Δεν υπάρχει σκέψη πιο εγωιστική. Μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε: σε έναν άνθρωπο δίπλα μας, στον γείτονα ή στον συνάνθρωπό μας. Και πλέον συμβαίνει σε πολλούς. Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω την τύχη στη ζωή μου, θα έλεγα ακόμη και τώρα πως στάθηκα τυχερός. Είχα την ευλογία να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου, να βρεθώ πολλές φορές στο βάθρο, να τιμήσω τον αθλητισμό και τη χώρα μου, να γνωρίσω ανθρώπους από όλο τον κόσμο και να μάθω τον σεβασμό και την ευγενή άμιλλα. Αυτές είναι πολύτιμες αξίες, τις οποίες προσπάθησα να εφαρμόσω και στη ζωή μου.

Στάθηκα τυχερός που με αγάπησε η πιο υπέροχη γυναίκα στον κόσμο, το δώρο μου από τον Θεό, όπως λέει και το όνομά της, και που μαζί αποκτήσαμε μια πανέμορφη οικογένεια.

Ακόμη και για την ατυχία που με βρήκε, ένιωσα ευγνωμοσύνη, γιατί, αν ήταν γραφτό να συμβεί στην οικογένειά μου, δεν έτυχε στη γυναίκα μου ή στα παιδιά μου. Εγώ έπρεπε να ανέβω αυτό το βουνό και να σηκώσω το βάρος, όχι εκείνοι.

Στη δύσκολη αυτή διαδρομή είχα την τύχη να με συντροφεύουν η φροντίδα και η αλληλεγγύη τόσων ανθρώπων. Αναρωτήθηκα πολλές φορές τι είχα κάνει για να αξίζω όσα μου πρόσφεραν ανιδιοτελώς. Πρώτα ήταν ο γιατρός μου, ο κ. Μπουκοβίνας, και ο πρύτανης, ο κ. Δημόπουλος, που συνέβαλε καθοριστικά στην αρχική φάση της ασθένειας και αργότερα φρόντισε να λάβω κάθε θεραπεία όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ο θωρακοχειρουργός μου, κ. Ηλιάδης, εξαιρετικός επιστήμονας, στάθηκε δίπλα μου σαν πατέρας στην πολύ δύσκολη επέμβαση στους πνεύμονες. Ο κ. Πέιος, ο νευροχειρουργός, με ανακούφισε από τους αφόρητους πόνους. Και πολλοί ακόμη άνθρωποι, από νοσηλευτές μέχρι τραυματιοφορείς, μου έδειχναν την αγάπη τους, που μου έδινε δύναμη.

Κλείνοντας, θέλω να αναφερθώ στον άνθρωπο με άλφα κεφαλαίο, τον Αλέξη Τσίπρα. Μπήκε πρόσφατα στη ζωή μου και μου πρόσφερε τη φιλία, τη σκέψη και το αδελφικό του ενδιαφέρον, σαν να με γνώριζε από πάντα. Μου έδειξε στην πράξη πως όσα πρεσβεύουν ο ίδιος και η αριστερά συνιστούν πραγματική στάση ζωής. Με στήριξε τόσο ηθικά όσο και πρακτικά και έκανε κι εκείνος τα αδύνατα δυνατά, ώστε να έχω την καλύτερη φροντίδα.

Θέλω να απευθύνω κάτι σε όλους αυτούς.

Τα καταφέρατε. Με κρατήσατε στη ζωή περισσότερο απ’ όσο θα επέτρεπε ο ιδιαίτερα επιθετικός καρκίνος μου και, σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο, μου δώσατε το χρυσό μετάλλιο της παράτασης της ζωής. Τότε η κόρη μου, η Ελεάννα, ήταν μόλις 3,5 ετών και δεν θα θυμόταν τίποτα από εμένα. Τώρα, στα 5,5 της, θα με θυμάται έστω ως μακρινή ανάμνηση και θα μπορεί να λέει ιστορίες για μένα στον μικρό αδελφό της, τον Γιώργο, ώστε να με κρατήσουν για πάντα ζωντανό στην καρδιά τους.

Φίλοι μου, αφού όλοι περνάμε προσωρινά από αυτή τη ζωή, σημασία έχει περισσότερο το αποτύπωμα που θα αφήσουμε και λιγότερο ο τρόπος ή ο χρόνος της αναχώρησής μας.

Αν είμαι ο πρώτος ασθενής με καρκίνωμα NUT που έχει καταγραφεί στη χώρα μας, θέλω αυτό να αποτελέσει αφορμή για να ενημερωθούν γιατροί και ασθενείς σχετικά με αυτή τη μορφή καρκίνου, καθώς η έγκαιρη διάγνωση μπορεί να σώσει ζωές. Εύχομαι, επίσης, να συμβάλω στην ουσιαστική ενίσχυση του εθνικού συστήματος υγείας, το οποίο υποτιμήθηκε τόσο τα τελευταία χρόνια. Οι ασθενείς δεν πρέπει να περιμένουν σε ουρές για αξονική, χημειοθεραπεία ή χειρουργείο, χάνοντας πολύτιμο χρόνο. Χρειάζεται ακόμη να πάψει ο χρονοβόρος λαβύρινθος της γραφειοκρατίας και των νομικών εμποδίων του ΕΟΦ, όταν απαιτείται άμεση έγκριση δοκιμαστικών φαρμάκων που ενδέχεται να σώσουν ζωές.

Έχω καταλήξει στον σκοπό που θέλω να υπηρετήσω, αν πράγματι ερχόμαστε στον κόσμο για κάποιον λόγο: να δώσω ελπίδα μέσα από όσα έζησα και πέτυχα, τόσο στις όμορφες όσο και στις δύσκολες στιγμές. Γι’ αυτό ήρθε η ώρα τα δύο αργυρά Ολυμπιακά μετάλλιά μου, από την Αθήνα και το Πεκίνο, που κρατώ κρυμμένα τόσα χρόνια, να βγουν στο φως και να επιστρέψουν στις αξίες που αφορούν όλη την ανθρωπότητα. Η τελευταία μου επιθυμία είναι να δημοπρατηθούν τα δύο μετάλλια και τα έσοδα να διατεθούν σε δομές για παιδιά, τις οποίες θα επιλέξει η οικογένειά μου.

Αν η προσπάθεια αυτή σώσει έστω και ένα παιδί, τότε θα έχουν αξία όλες οι κλωτσιές που δέχτηκα στο κεφάλι και τα κατάγματα στα πόδια μου.

Αυτό θέλω να αποτυπωθεί στην κοινωνία και αυτή είναι η παρακαταθήκη που θέλω να αφήσω στα παιδιά μου», είχε γράψει.