Μυρτώ της Πάρου: «Θα σπρώχνω το καρότσι σου με όλη μου τη δύναμη» – Η ανάρτηση της μητέρας της

Σήμερα, 22 Ιουλίου, συμπληρώνονται 14 χρόνια από την επίθεση που δέχθηκε η Μυρτώ στην Πάρο. Μια υπόθεση που συγκλόνισε την Ελλάδα και σημάδεψε για πάντα τη ζωή της νεαρής κοπέλας και των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα της.

Η Μυρτώ βρίσκεται έκτοτε καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο, με τη μητέρα της να δίνει καθημερινά τη δική της μάχη στο πλευρό της.

Με αφορμή τη συμπλήρωση 14 ετών από εκείνη την ημέρα, η Μαρία Κοτρώτσου προχώρησε σε μια προσωπική ανάρτηση. Περιγράφει όσα δεν μπορεί να δει κάποιος που βρίσκεται έξω από αυτή την πραγματικότητα. Την κούραση, την αγωνία και την προσπάθεια να προσφέρει στην κόρη της όσο περισσότερες στιγμές χαράς μπορεί.

Παράλληλα, αναφέρεται στις δυσκολίες που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν στη χώρα μας οι άνθρωποι με κινητική αναπηρία. Ξεκαθαρίζει, επίσης, ότι δεν ζητά οίκτο ή λύπηση. Ζητά σεβασμό, ίσα δικαιώματα και ουσιαστική στήριξη.

Μυρτώ της Πάρου: «Για εμάς δεν είναι μια στιγμή – Είναι κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό»

Η Μαρία Κοτρώτσου ξεκινά το μήνυμά της μιλώντας για τη ζωή που συνεχίζεται με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Όπως γράφει, το χαμόγελο της κόρης της μπορεί για λίγο να κάνει την καθημερινότητα να μοιάζει διαφορετική. Η πραγματικότητα, όμως, παραμένει εκεί.

«Προσπαθώ να ξεγελάσω τον εαυτό μου λέγοντας πως η ζωή συνεχίζεται όταν σε βλέπω να χαμογελάς. Όμως, όταν κοιτάζω γύρω μου, ξέρω πως για εσένα η ζωή άλλαξε για πάντα. Είναι ακίνητη, καθηλωμένη σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο, σιωπηλή από ένα στόμα που δεν μιλά, αλλά κραυγάζει.

Όταν με ρωτούν “τι κάνει η Μυρτώ;”, απαντώ πάντα «μια χαρά, σταθερά όπως ήταν». Όχι γιατί αυτή είναι όλη η αλήθεια, αλλά γιατί δεν μπορώ να περιγράψω αυτό που δεν φαίνεται. Αυτό που είναι κλεισμένο βαθιά στην ψυχή και στο μυαλό. Μόνο όποιος ζει κάτι παρόμοιο, μπορεί πραγματικά να καταλάβει. Δεν κατηγορώ κανέναν. Είναι ανθρώπινο, όσο κι αν κάποιος συμπονεί και στεναχωριέται, η ζωή του να συνεχίζει μετά από λίγο. Για εμάς όμως αυτό δεν είναι μια στιγμή. Είναι κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό», αναφέρει.

«Κάποτε τα ίσα δικαιώματα δεν θα είναι μόνο γραμμένα στα χαρτιά»

Η μητέρα της Μυρτούς προσπαθεί όλα αυτά τα χρόνια να δίνει στην κόρη της εικόνες, εμπειρίες και μικρές στιγμές χαράς. Ακόμη και μια έξοδος, όμως, μπορεί να μετατραπεί σε δοκιμασία όταν η προσβασιμότητα δεν θεωρείται αυτονόητη.

Στην ανάρτησή της μιλά ανοιχτά για αυτή την πραγματικότητα. Αναφέρεται στην ανάγκη τα δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρία να πάψουν να υπάρχουν μόνο ως προβλέψεις και να εφαρμόζονται στην καθημερινή ζωή.

«Η πραγματικότητα είναι εδώ. Είναι μέσα σου, Μυρτώ μου. Είναι μέσα μου. Και μόνο εμείς τη γνωρίζουμε. Προσπαθώ όσο μπορώ να σου δίνω εικόνες, στιγμές χαράς, εμπειρίες. Να βγαίνουμε έξω, να πηγαίνουμε όπου πιστεύω ότι θα χαρείς. Παρόλο που η χώρα μας ακόμη δυσκολεύεται να δώσει τον χώρο και τον σεβασμό που αξίζουν οι άνθρωποι με κινητική αναπηρία.

Κάποτε θα μάθουμε. Κάποτε τα ίσα δικαιώματα δεν θα είναι μόνο γραμμένα στα χαρτιά. Μέχρι τότε, θα σπρώχνω το καρότσι σου με όλη μου τη δύναμη. Θα σε σηκώνω, όσο κι αν πονάει το σώμα μου, όσο κι αν κουράζομαι. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να σε πάω εκεί όπου υπάρχει πρόσβαση, εκεί όπου μπορείς να πάρεις λίγη χαρά, λίγη ευτυχία. Για να δω αυτό το χαμόγελό σου.

Θα συνεχίσω να παλεύω για τα δικαιώματα που υπάρχουν στα χαρτιά αλλά πολλές φορές γίνονται πράξη μόνο μετά από αγώνα, φωνές, προσπάθεια και εξάντληση», τονίζει η Μαρία Κοτρώτσου.

Τα λόγια της αποτυπώνουν και μια σκληρή πλευρά της καθημερινότητας. Την απόσταση που εξακολουθεί να υπάρχει ανάμεσα σε όσα προβλέπονται για την ισότιμη πρόσβαση και σε όσα συναντούν στην πράξη οι άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες και οι οικογένειές τους.

«Δεν θέλω οίκτο – Δεν θέλω λύπηση»

Σε άλλο σημείο, η μητέρα της Μυρτούς στέλνει ένα σαφές μήνυμα προς όσους, όπως αφήνει να εννοηθεί, πληγώνουν με τα λόγια τους ανθρώπους που ήδη έχουν να διαχειριστούν έναν δύσκολο καθημερινό αγώνα.

«Καλύτερα κάποιοι να σωπαίνουν, να ευχαριστούν τον Θεό για όσα έχουν και να μην πληγώνουν με λόγια ανθρώπους που ήδη κουβαλούν έναν καθημερινό αγώνα.

Δεν ζήτησα τίποτα από κανέναν. Δεν θέλω οίκτο. Δεν θέλω λύπηση. Τον οίκτο τον απεχθάνομαι. Δεν χρειάζομαι ανθρώπους που απλώς κοιτούν από μακριά. Δεν χρειάζομαι λόγια χωρίς ουσία.

Υπάρχουν όμως λίγοι άνθρωποι που στάθηκαν πραγματικά δίπλα μας. Αυτοί ξέρουν. Αυτοί δεν χρειάστηκε ποτέ να ρωτήσουν. Εμείς θα συνεχίσουμε μαζί.

Θα περπατάμε με τον δικό μας τρόπο. Θα γελάμε μαζί. Θα κρατάμε ό,τι μικρό και όμορφο μπορούμε να βρούμε.

Λίγα; Ναι, λίγα. Αλλά αυτά είναι τα δικά μας.

Και θα συνεχίσουμε να ελπίζουμε πως κάποτε η επιστήμη θα φέρει κάτι που σήμερα μοιάζει αδύνατο. Σ’ αγαπώ τόσο πολύ, Μυρτώ μου. Για πάντα», καταλήγει στο μήνυμά της.

Δεκατέσσερα χρόνια μετά, η Μαρία Κοτρώτσου παραμένει δίπλα στην κόρη της και συνεχίζει να διεκδικεί όσα θεωρεί αυτονόητα. Την ίδια ώρα, κρατά ζωντανή την ελπίδα ότι η επιστήμη μπορεί κάποια ημέρα να προσφέρει λύσεις που σήμερα μοιάζουν μακρινές.