Αλέξης Σταμάτης: Τελευταία ανάρτηση πριν πεθάνει – «Δεν περιμένω ένα φάρμακο αλλά έναν επισκέπτη»
Η τελευταία ανάρτηση του Αλέξη Σταμάτη, λίγες ημέρες πριν τον θάνατό του στα 67, μιλά για τη μάχη του με σπάνια ασθένεια του αίματος.
Συγκίνηση προκαλεί η τελευταία ανάρτηση του Αλέξη Σταμάτη, λίγες ημέρες πριν από τον θάνατό του σε ηλικία 67 ετών, έπειτα από μάχη με σπάνια ασθένεια του αίματος. Στο κείμενό του, ο συγγραφέας μιλούσε με λογοτεχνικό και βαθιά ανθρώπινο τρόπο για τη μετάγγιση αίματος, την ανώνυμη προσφορά και την αλληλεγγύη, υπογραμμίζοντας πως ο άνθρωπος δεν είναι αυτάρκης αλλά ζει μέσα από την ανταλλαγή και τη βοήθεια των άλλων.
Πιο αναλυτικά
Συγκίνηση προκαλεί η τελευταία ανάρτηση του Αλέξη Σταμάτη, λίγες ημέρες πριν από τον θάνατό του. Ο καταξιωμένος συγγραφέας, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών έπειτα από πολυετή μάχη με σπάνια ασθένεια του αίματος, είχε μοιραστεί με τους διαδικτυακούς του φίλους ένα κείμενο γεμάτο συμβολισμούς, σκέψεις για τη ζωή, το ανθρώπινο σώμα και την αξία της προσφοράς.
Ο Αλέξης Σταμάτης διατηρούσε ενεργό το προφίλ του στα social media μέχρι και το τέλος της ζωής του, καταγράφοντας στιγμές και σκέψεις του. Η τελευταία του δημοσίευση έγινε μόλις πέντε ημέρες πριν από τον θάνατό του και, μετά τη γνωστοποίηση της δυσάρεστης είδησης, τα λόγια του αποκτούν μια διαφορετική, βαθιά συγκινητική διάσταση. Στην ανάρτησή του ο συγγραφέας αναφερόταν στη διαδικασία της μετάγγισης αίματος, την οποία φαίνεται πως περίμενε εκείνη την περίοδο, περιγράφοντας το αίμα όχι απλώς ως μια ιατρική ανάγκη, αλλά ως μια πράξη ανθρώπινης σύνδεσης και αλληλεγγύης.
Με τον ιδιαίτερο λογοτεχνικό τρόπο που τον χαρακτήριζε, ο Αλέξης Σταμάτης μιλούσε για την ανώνυμη προσφορά, παρουσιάζοντας τον άγνωστο άνθρωπο που δίνει αίμα ως έναν «συνοδοιπόρο» που προσφέρει ζωή χωρίς να περιμένει τίποτα πίσω. Ο συγγραφέας στάθηκε ακόμη στην ανθρώπινη ανάγκη για αλληλεξάρτηση, αμφισβητώντας την ιδέα της απόλυτης αυτάρκειας και υπογραμμίζοντας πως η ίδια η φύση του ανθρώπου βασίζεται στην ανταλλαγή και την αλληλεγγύη.
Αναλυτικά όσα έγραψε ο Αλέξης Σταμάτης πριν φύγει από τη ζωή
«Οι παλιοί αλχημιστές περίμεναν την πρώτη σταγόνα του ελιξιρίου με απελπισία που έμοιαζε ήδη με πίστη. Η αναμονή έχει κάτι από ναό και από σφαγείο. Στον ίδιο χώρο ελπίδα και αποσύνθεση, όπως τα άνθη σε ένα φέρετρο συνεχίζουν να ευωδιάζουν χωρίς να αντιλαμβάνονται τον νεκρό.
Το αίμα. Η μόνη αριστοκρατία που δεν αναγνωρίζει τίτλους. Η μόνη βασιλεία που αλλάζει σώματα χωρίς επανάσταση. Οι άνθρωποι επινόησαν σύνορα, σημαίες, επώνυμα, τραπεζικούς λογαριασμούς, γενεαλογικά δέντρα. Το αίμα γελάει σιωπηλά με όλες αυτές τις δηθενιές. Κυκλοφορεί στις φλέβες σαν ανώνυμος περιπλανώμενος, αδιάφορος για την ηθική μας, για τις φιλοδοξίες μας, για τις μικρές αισχρότητες με τις οποίες και καλά στολίζουμε τη λέξη «χαρακτήρας». Ένας άγνωστος θα κατοικήσει για λίγο μέσα σου. Κανένα μυστήριο της Εκκλησίας δεν υπήρξε πιο κυριολεκτικό.
Κοιτάζω το άδειο μεταλλικό στήριγμα που σε λίγο θα κρατά τη σακούλα του αίματος. Δεν περιμένω ένα φάρμακο αλλά έναν επισκέπτη. Έναν αθέατο συνοδοιπόρο που θα περάσει από κάθε γωνιά του σώματός μου, θα ακουμπήσει τα πιο σκοτεινά τοπία της ύπαρξής μου και θα φύγει χωρίς να μάθει ποτέ το όνομά μου. Η ευγένεια της ανωνυμίας. Μορφή αγάπης που δεν επιθυμεί να αγαπηθεί πίσω.
Πόσο αλλόκοτο. Περάσαμε αιώνες υμνώντας την αυτάρκεια, ενώ το σώμα γνώριζε πάντοτε την αλήθεια. Δεν υπάρχει αυτάρκεια, μόνο ανταλλαγή. Ο πρώτος άνθρωπος γεννήθηκε από το αίμα μιας γυναίκας. Ο τελευταίος ίσως σωθεί από το αίμα ενός ξένου».
// ΣΧΟΛΙΑ
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.