Αρναούτογλου – Λιάγκας: Το τηλεοπτικό παρασκήνιο του ξεκατινιάσματος

Η τηλεόραση έχει ανάγκη τις διαφωνίες. Έχει ανάγκη τις διαφορετικές απόψεις, τις συγκρούσεις ιδεών και τις συζητήσεις που ανοίγουν δρόμο για προβληματισμό. Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αντιπαράθεση και στην τηλεοπτική επίθεση. Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου μίλησε τηλεφωνικά στην εκπομπή του Γιώργου Λιάγκα. Βρέθηκαν απέναντι, μίλησαν, αντάλλαξαν απόψεις και διαφώνησαν για το μοντέλο της σύγχρονης τηλεόρασης. Για το infotainment, για το αν οι εκπομπές σήμερα έχουν ξεφύγει από την καθαρή ψυχαγωγία και για το πού πρέπει να μπαίνουν τα όρια. Μέχρι εδώ, όλα ήταν μέσα στο πλαίσιο ενός τηλεοπτικού διαλόγου.

Η ένσταση του Αρναούτογλου όμως ήρθε μετά. Γιατί όπως υποστήριξε, ο Γιώργος Λιάγκας δεν έμεινε στη συζήτηση που έγινε απέναντί του, αλλά επέλεξε την επόμενη και τη μεθεπόμενη ημέρα να σχολιάζει ξανά τα λεγόμενά του, αυτή τη φορά χωρίς τον ίδιο παρόντα. Ήταν σωστό να συνεχιστεί μια «συζήτηση» χωρίς τον έναν συνομιλητή; Όχι φυσικά… Η ένσταση του Γρηγόρη Αρναούτογλου λίγες μέρες αργότερα που μίλησε στην εκπομπή της Σίσσυς Χρηστίδου “Χαμογέλα και πάλι” δεν αφορούσε καν το περιεχόμενο όσων ειπώθηκαν μεταξύ εκείνου και του Γιώργου Λιάγκα, στο “Πρωινό”, αφορούσε κυρίως τον τρόπο του παρουσιαστή όπως έγινε τις επόμενες μέρες. Γιατί όταν έχεις έναν άνθρωπο απέναντί σου, του λες τη διαφωνία σου, ακούς την απάντησή του και συνεχίζεις τον διάλογο.

Όταν όμως ο άλλος έχει φύγει και την επόμενη ημέρα ανοίγεις νέο κύκλο σχολιασμού πάνω στις απόψεις του, δημιουργείται η αίσθηση ότι η αντιπαράθεση γίνεται σε ασφαλές περιβάλλον, χωρίς την πιθανότητα αντίδρασης από την άλλη πλευρά. Αυτό ακριβώς χαρακτήρισε ο Αρναούτογλου ως «μπούρδα», γιατί δεν είναι το ίδιο να διαφωνείς με κάποιον και να κάνεις διάλογο, με το να κάνεις έναν μονόλογο μετά την αποχώρησή του.

Ο Γιώργος Λιάγκας έχει κάθε δικαίωμα να σχολιάζει, να κρίνει και να διαφωνεί. Αυτό είναι κομμάτι της δουλειάς του. Όμως η κριτική αποκτά διαφορετικό βάρος όταν γίνεται παρουσία του ανθρώπου που αφορά. Η τηλεόραση πολλές φορές λειτουργεί με τέτοιες «ασφαλείς» αντιπαραθέσεις με μια έντονη δήλωση, μια απάντηση την επόμενη ημέρα, ένα νέο σχόλιο, έχει συμβεί πολλές φορές. Έτσι δημιουργείται ένας κύκλος έντασης που κρατά το θέμα ζωντανό. Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά, ο σεβασμός στον συνομιλητή. Αν έχεις κάτι τόσο σημαντικό να πεις για μια άποψη, γιατί να μην το πεις εκείνη τη στιγμή; Και το λες όταν εκείνος απουσιάζει και δεν μπορεί να σου απαντήσει;

Το Πρωινό πίσω από την κόντρα τους

Πίσω από αυτή την ιστορία βέβαια που την ζούμε πολλά χρόνια, υπάρχει μια παλιά τηλεοπτική αντιπαλότητα. Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου και ο Γιώργος Λιάγκας δεν είναι μόνο δύο διαφορετικά πρόσωπα. Εκπροσωπούν δύο διαφορετικές σχολές. Ο Αρναούτογλου υπερασπίζεται μια τηλεόραση περισσότερο βασισμένη στον άνθρωπο, στη συνέντευξη και στην ψυχαγωγία. Ο Λιάγκας εκφράζει ένα μοντέλο που συνδυάζει ενημέρωση, σχόλιο και ψυχαγωγία και ας υπήρξε κάποτε παρουσιαστής ενός δελτίου ειδήσεων, του Star που υπηρετούσε αμιγώς την ψυχαγωγία, την “κίτρινη” μάλιστα που σφύριζε αδιάφορα στην ενημέρωση και ας καιγόταν το Σύμπαν – κόντρα στα υπόλοιπα δελτία που ήταν ειδησεογραφικά… Η σύγκρουση παρόλα αυτά ανάμεσά τους όπως όλα δείχνουν δεν είναι η σύγκρουση δύο αντιλήψεων για το τι πρέπει να είναι η πρωινή τηλεόραση, είναι και προσωπική.

Δεν είναι μυστικό ότι κάθε συζήτηση γύρω από τον Γρηγόρη Αρναούτογλου και την τηλεόραση οδηγεί κάποια στιγμή στο πρωινό. Ένα πιθανό comeback του σε μια μεγάλη πρωινή ζώνη την οποία ο Γρηγόρης υπηρέτησε στο παρελθόν με μεγάλη επιτυχία, αλλάζει τις ισορροπίες και δημιουργεί ένα νέο πεδίο ανταγωνισμού. Και όταν δύο παρουσιαστές βρίσκονται στο ίδιο τηλεοπτικό κάδρο, με διαφορετικές αντιλήψεις και ισχυρό προσωπικό brand, κάθε δήλωση αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα.

Η κόντρα τους δεν λέει να ησυχάσει

Νέος πόλεμος ενόψει νέας τηλεοπτικής σεζόν. Το θέμα δεν είναι μόνο ποιος είχε το καλύτερο επιχείρημα για το infotainment. Στο κομμάτι της ουσίας, και οι δύο έχουν δικαίωμα να υπερασπίζονται τη δική τους άποψη. Στο κομμάτι όμως της διαδικασίας, η ένσταση του Αρναούτογλου χαρακτηρίζοντας “μπούρδα” αυτό που έκανε ο Λιάγκας, έχει βάση, μια πραγματική αντιπαράθεση χρειάζεται δύο ανθρώπους παρόντες. Η διαφωνία είναι δύναμη της τηλεόρασης. Η απουσία του άλλου από τη συζήτηση όμως μπορεί να κάνει την κριτική να μοιάζει περισσότερο με επίθεση παρά με διάλογο.

Εκεί έχασε το δίκιο του ο Λιάγκας, όταν αποφάσισε να κάνει δυο μέρες μετά το δικό του μανιφέστο χωρίς τον Αρναούτογλου, άβολο, αγενές ή και χοντροκομμένο, θα μπορούσαν να το χαρακτηρίσουν κάποιοι, χωρίς να τηρούνται καν οι στοιχειώδεις κανόνες ευγενείας, ανάμεσα σε δυο συναδέλφους. Διότι ακόμα και αν … ξέχασε κάποια πράγματα να τα υπεραναλύσει ο Λιάγκας στον Αρναούτογλου, θα μπορούσε να τα πει ιδιωτικά μαζί του και όχι κάνοντας διάλεξη μπροστά στην κάμερα του Πρωινού. Η απρεπής “μπούρδα” του Λιάγκα όπως την χαρακτήρισε επιεικώς ο Αρναούτογλου, τελικά άναψε νέες φωτιές που δεν πρόκειται να σβήσει καμία πυροσβεστική δύναμη που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο ΑΝΤ1… Άναψαν ξανά τα αίματα για το Πρωινό και τίποτα δεν θα είναι πάλι όπως πριν από λίγο καιρό που οι δυο τους έδειξαν να κάνουν μια ανακωχή τρώγοντας σε ένα τραπέζι παρουσία του καναλιού, τσουγκρίζοντας τυπικά και ένα ποτήρι κρασί… Τώρα τα τσούγκρισαν μεταξύ τους και κανείς δεν πρόκειται να κάνει πίσω…