Με μία έντονα φορτισμένη εξομολόγηση στον αέρα της εκπομπής «Στούντιο 4», ο Γιάννης Κατινάκης μίλησε για τον καθημερινό φόβο, τις ομοφοβικές επιθέσεις που έχει βιώσει και τη μόνιμη αίσθηση επιβίωσης που κουβαλά στην καθημερινότητά του.
Ο γνωστός YouTuber και ηθοποιός δεν μάσησε τα λόγια του, περιγράφοντας πώς η συνεχής πίεση και η κακοποίηση μπορούν να οδηγήσουν έναν άνθρωπο στα άκρα, ενώ αποκάλυψε πως έχει να χρησιμοποιήσει το τρένο εδώ και περισσότερα από 6-7 χρόνια.
Συγκεκριμένα, μιλώντας στην εκπομπή της ΕΡΤ σήμερα Παρασκευή (22/5), ο Γιάννης Κατινάκης εξήγησε πως η προσωπική του ασφάλεια είναι πλέον η απόλυτη προτεραιότητά του, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι ξοδεύει μεγάλα ποσά για μετακινήσεις με ταξί, προκειμένου να νιώθει ασφαλής.
«Παίρνω ταξί και νομίζω ότι έχω δώσει γύρω στα 15 νεφρά σε ταξί. Δεν το μετανιώνω, γιατί δίνω τα λεφτά μου για να κρατώ την ψυχική μου ηρεμία σε κάποια επίπεδα που δεν θα βγω να ουρλιάζω, γιατί από ένα σημείο και μετά, όταν δέχεσαι τόση κακοποίηση θα βγεις και θα ουρλιάξεις, θα βγεις και θα θερίσεις κόσμο. Μας λένε “εντάξει πια, πώς κάνετε έτσι; Τι πρόβλημα έχετε;”. Ζήσε μια ημέρα στα παπούτσια μου κι έλα να μου πεις μετά», είπε χαρακτηριστικά.
Γιάννης Κατινάκης: «Για εμένα το να βγω έξω είναι αρένα»
Ο Γιάννης Κατινάκης περιέγραψε με σκληρά λόγια την ψυχολογική πίεση που βιώνει ακόμη και στις πιο απλές καθημερινές μετακινήσεις, εξηγώντας πως πράγματα που για άλλους μοιάζουν αυτονόητα, για εκείνον μετατρέπονται σε κατάσταση συναγερμού.
Όπως είπε, η χρήση των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς είναι κάτι που αποφεύγει συστηματικά, καθώς συνδέεται με φόβο και ανασφάλεια λόγω προηγούμενων εμπειριών.
«Η ασφάλειά μου με νοιάζει πιο πολύ. Για έναν άνθρωπο που δεν το έχει βιώσει ποτέ αυτό, το να βγει να πάει μία βόλτα, να περπατήσει στο κέντρο ή να πάρει τα ΜΜΜ είναι κάτι πάρα πολύ απλό, ως και αδιάφορο, ασήμαντο, βαρετό. Για εμένα είναι αρένα, γι’ αυτό και επιλέγω να μην μπαίνω στα ΜΜΜ. Έχω να μπω στο τρένο πάνω από 6-7 χρόνια. Σε όσους το λέω σοκάρονται», ανέφερε.
Στη συνέχεια, ο ίδιος αποκάλυψε πως ακόμα και όταν περπατά στον δρόμο, βρίσκεται συνεχώς σε επαγρύπνηση, «διαβάζοντας» τους ανθρώπους και τις κινήσεις γύρω του, ώστε να αποφύγει πιθανές επιθέσεις ή δυσάρεστες καταστάσεις.
«Με παιδιά που έχουμε αντίστοιχα βιώματα λέμε “δεν θα μπούμε τώρα εκεί πέρα”. Περπατάμε, αλλά διαβάζουμε τον χώρο πολύ διαφορετικά, βλέπουμε κάποιον στα δέκα μέτρα και λέμε “πάμε από αλλού”. Είναι μία μόνιμη επιβίωση», είπε χαρακτηριστικά.
