Η ηθοποιός Κλέλια Ρενέση είναι η μητέρα ενός κοριτσιού, της εξάχρονης Κοραλίας. Όπως όλα τα παιδιά στις μέρες μας, η μικρή Κοραλία είναι καθημερινά εκτεθειμένη στην τεχνολογία, γεγονός που καθιστά απαραίτητη μία αποτοξίνωση μέσα στην χρονιά. Η ηθοποιός λοιπόν, πήρε την κατάσταση στα χέρια της, επιλέγοντας τον τρόπο με τον οποίο θα απομακρύνει για λίγο την κόρη της από τις οθόνες.
Με ποιον τρόπο η Κλέλια Ρενέση πετυχαίνει την πολυπόθητη αποτοξίνωση από την τεχνολογία;
Η Κλέλια Ρενέση μίλησε ανοιχτά για τον τρόπο με τον οποίο καταφέρνει να κάνει την μικρή της κόρη να αποτοξινωθεί από την τεχνολογία. «Βλέπω ότι το παιδί, από τώρα, με τις οθόνες είναι σε φάση “βαμπίρ”. Πηγαίνοντας στην Γαύδο δύο μήνες το καλοκαίρι, χωρίς όχι μόνο τηλεόραση και ίντερνετ, χωρίς τεχνητό φως και ρεύμα, το παιδί σβήνει λίγο όλο αυτό του ηλεκτρισμού, το τεχνητό της κοινωνίας και μπαίνει μέσα στη φύση. Κατά εκεί το πάω, το οδηγώ να αγαπήσει τη φύση, να γίνει ένα με αυτή, ώστε τουλάχιστον και να “καεί” κάποια στιγμή με αυτό το πράγμα, να μπορεί να επιστρέψει να γιατρευτεί».
Για την ίδια, η επαφή με την φύση μπορεί να αποβεί σωτήρια, καθώς προσφέρει γαλήνη και ηρεμία, το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα από ότι έχει η τεχνολογία. Στις μέρες μας, όλο και περισσότερα είναι και τα παιδιά που περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους μπροστά από μία οθόνη, με τους γονείς να μην μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα για να το αποτρέψουν, πόσο μάλλον για να το κοντρολάρουν.
Η σχέση της Κλέλιας Ρενέση με την κόρη της
Η ηθοποιός μεγαλώνει την κόρη της μόνη της, χωρίς να κάνει κάποια αναφορά σε “μπαμπά” ή να έχει επιβεβαιώσει την ταυτότητα κάποιου ως πατέρα της μικρής. Η συνθήκη αυτή της μονογονεϊκής οικογένειας τις έχει φέρει πιο κοντά την μία με την άλλη, κάνοντάς τες να δημιουργήσουν έναν ισχυρότερο δεσμό. Η Κλέλια Ρενέση επιλέγει κάθε χρόνο να παραθερίζει με την κόρη της σε πιο ήσυχα μέρη, όπως την Γαύδο και την Τήλο, μακριά από τα αδιάφορα βλέμματα και τους χαοτικούς ρυθμούς της πόλης.
Ακόμα, η ίδια έχει μιλήσει ανοιχτά για το πως απαντάει στις ερωτήσεις της κόρης της σχετικά με την απουσία της πατρικής φιγούρας στην ζωή της. «Κάθε ηλικία έχει άλλες απαιτήσεις. Τώρα γνωρίζει το παιδί ότι κάθε σπίτι έχει το δικό του πλαίσιο. Εμείς έχουμε το δικό μας: Μαμά, παιδί, σκυλί, γατί. Υπάρχει ο πατέρας της Κοραλίας. Όταν μου ζητάει να της μιλήσω για τον μπαμπάς της, της λέω “λυπάμαι δεν μπορώ να σου μιλήσω. Πάρ’ τον τηλέφωνο, να τον ρωτήσεις ό,τι θέλεις”. Δεν μπορώ να σου απαντήσω”. Δεν έχω την εξουσιοδότηση αυτή. Δεν την δίνω στον εαυτό μου. Δεν θα γίνω γέφυρα εγώ. Πρέπει να αναπτύξει τη δική της σχέση με αυτό το στοιχείο που λέγεται πατρότητα και να καταλάβει τι χαρτί της έπαιξε η ζωή σε αυτόν τον τομέα».
