Η Γιούλη Τσαγκαράκη βρέθηκε καλεσμένη στο πλατό της εκπομπής The 2night show, το βράδυ της Τρίτης 14/10. Η ταλαντούχα ηθοποιός άνοιξε την καρδιά της και μίλησε μεταξύ άλλων για την κακοποίηση που δέχτηκε ως παιδί, αποκαλύπτοντας ότι κατάφερε να συγχωρήσει τους γονείς της όταν μεγάλωσε αρκετά και έπρεπε η ψυχή της να ηρεμήσει.

Η εξομολόγηση της Γιούλης Τσαγκαράκη

«Ο γονείς πρέπει να σταματήσουν την κακοποίηση χτες, δεν είναι μόνο η σωματική, υπάρχει και σε άλλες μορφές, ακόμα και ένα άγριο κοίταγμα. Ο κύκλος του κακού πρέπει να σταματήσει. Η κακοποίηση καταγράφεται στην ψυχή του παιδιού και την κουβαλάει μία ζωή. Έχω βιώσει την κακοποίηση ως παιδί, έπρεπε να δοθούν απαντήσεις για να έρθει η συγχώρεση και να ησυχάσει η ψυχή σιγά σιγά. Συγχώρησα τους γονείς μου για την κακοποίηση που είχα δεχτεί και ζήτησα συγγνώμη γιατί πλέον έφτασα στα 50 και δεν μπορώ να τους ρίχνω άλλες ευθύνες. Είναι δική μου η ζωή μου, ευθύνη μου. Τους συγχωρούμε για μας. Ήταν αλλιώς τα πράγματα», εξομολογήθηκε.

Ο πατέρας της ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει ψυχοθεραπεία

Στην εκπομπή Στούντιο 4 είχε αποκαλύψει: «Εγώ είχα έναν πατέρα ο οποίος είχε κακοποιητική συμπεριφορά. Δηλαδή ζούσαμε σε ένα περιβάλλον με έναν πατέρα κακοποιητικό και έτσι αναγκάστηκα να μπω στην ψυχοθεραπεία για να μπορέσω να λύσω τα θέματα μου. Η μητέρα μου ήταν ηρωίδα, χώρισε μετά από χρόνια με τον πατέρα μου και πήραμε θέση στα πράγματα. Πήρε και η μητέρα μου και εγώ αργότερα στάθηκα απέναντι του και του είπα όλα όσα ήθελα να του πω, όταν μεγάλωσα πια.

Κάποια στιγμή το πήρα απόφαση και είπα πως τώρα θα ειπωθούν πράγματα που δεν έχουν ειπωθεί εδώ και 40 χρόνια. Δεν ήταν εύκολο. Κι αν ζούσε, είχα και υπόλοιπα να του πω. Ήταν πολύ βίαιος άνθρωπος ο πατέρας μου και έτσι ζούσαμε σε ένα περιβάλλον… Αλλά τα κατάφερε και η μητέρα μου, τα καταφέραμε».

«Ζούσα σε ψευδαίσθηση. Εγώ είπα όχι σε όλο αυτό που ήταν ο πατέρας μου και σε όλα αυτά που έχουμε υποστεί. Δεν το έκανα αυτό περιμένοντας να πάρει θέση η μητέρα μου στα πράγματα. Το έκανα για εμένα. Μέχρι να φύγει από τη ζωή ήθελα να ξέρω ότι τα είπα. Ένιωσα ανακούφιση για όσα του είπα αν και ένιωσα και σαν κόρη ενοχή, γιατί τα είπα στον μπαμπά μου αυτά. Αλλά ένιωσα και ανακούφιση.

Γι’ αυτό λέω πως, αν ζούσε, θα έλεγα και άλλα πολλά. Στην κουβέντα μας άκουσε πράγματα που δεν περίμενε ότι θα ακούσει από εμένα. Ξαφνιάστηκε, σχεδόν δεν τα δέχθηκε. σαν να μιλούσα δηλαδή για έναν άλλον άνθρωπο. Κάπως ήμουν προετοιμασμένη γι’ αυτό. Περίμενα ότι δεν θα τα δεχθεί, γι’ αυτό προσπαθούσα να λέω στον εαυτό μου πως αυτό γίνεται για να βοηθηθώ η ίδια. Συγνώμη άκουσα αλλά δεν ήταν αληθινή, ούτε και στη μητέρα μου. Ούτε και στη μητέρα μου το έκανε. Δεν ήταν αποδεκτή».

«Ήταν δύσκολο για εμένα, ήταν τραυματική κατάσταση και αναγκάστηκα να κάνω ψυχοθεραπεία γιατί όλα όσα μας συμβαίνουν είναι αφορμές για να μας τα θυμίσουν. Και λες τι μου συμβαίνει εμένα τώρα. Έρχεται η επιστήμη και σε οδηγεί σε έναν δρόμο που μπορείς αυτά τα πράγματα να ξεδιαλυθούν. Αν δεν τα αντιμετώπιζα, σίγουρα θα συνέχιζα να είμαι αυτό που είχα ζήσει, να επιβάλλομαι, να χειρίζομαι, να φωνάζω, να είμαι νευρική, ή θα το αναζητούσα. Αυτό που συμβαίνει στη κοινωνία μας είναι αυτός ο κύκλος.

Ζούσα ένα μεγάλο διάστημα και μετά από όταν του μίλησα, ζούσα πολύ ενοχικά, γιατί έλεγα εγώ γιατί δεν έχω έναν πατέρα; Πέρασα και από θυμό, αλλά είχα έναν καημό σαν παιδάκι. Μετά είπα εντάξει μεγάλωσα, είμαι μεγάλη γυναίκα. Ο πατέρας μου έφυγε το 2017. Δεν πήγα στη κηδεία του. Όχι. Δεν πήγε η μητέρα μου, οπότε δεν πήγα και εγώ. Ήθελα αυτό που είχα αποφασίσει, ακολουθώντας και την ίδια γραμμή που είχε η μητέρα μου να το ακολουθήσω μέχρι τέλος. Δεν είχα και την ανάγκη τότε να πάω. Δεν έχω πάει ακόμα, η αδελφή μου πήγε.

Τον τελευταίο καιρό είναι ότι έδειξα κατανόηση στο πώς έζησε και αυτός, δεν έζησε εύκολα χρόνια, δύσκολα, πολύ δύσκολα. Σε ένα δύσκολο περιβάλλον στη Κρήτη και στη φτώχεια. Έζησε άτσαλα πολύ, έζησε μόνος του. Έδειξα μια κατανόηση στο πως μεγάλωσε και αυτό που έγινε τελικά» κατέληξε η ηθοποιός.