Μυρτώ Παπαδομιχελάκη: Η μητέρα της για τα 14 χρόνια από την επίθεση – «Δεν συμβιβάζομαι σε αυτό που σου επέβαλλε ένα τέρας»

Πέρασαν 14 χρόνια από τότε που η τότε 15χρονη Μυρτώ Παπαδομιχελάκη, δέχτηκε επίθεση στα βράχια παραλίας της Πάρου, από έναν Πακιστανό – μια υπόθεση που έμελλε να συγκλονίσει το πανελλήνιο λόγω της αγριότητας και της βιαιότητας σε βάρος της ανήλικης.

Η ζωή της Μυρτώς Παπαδομιχελάκη έκτοτε, άλλαξε δραματικά. Η ίδια και η μητέρα της ανεβαίνουν έναν Γολγοθά που φαντάζει ατελείωτος. Κάθε τέτοια μέρα, σαν σήμερα (22.07.2026) οι εφιαλτικές μνήμες από εκείνη τη μέρα στην Πάρο, για ορισμένους ζωντανεύουν. Μάλιστα, η Μυρτώ έκλεισε πριν από λίγες μέρες τα 29 της χρόνια. Έχασε τα νιάτα της. Καταστράφηκε η ζωή της. Καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο συνεχίζει να δίνει μάχες στα χέρια των γιατρών.

Σε ανάρτησή της η μητέρα της, Μαρία Κοτρότσου, έγραψε ένα μακροσκελές κείμενο «γροθιά στο στομάχι». Θυμήθηκε την μοιραία μέρα πριν 14 χρόνια που άλλαξε για πάντα η ζωή της ίδιας και του παιδιού της.

«Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντας του η ζωή συνεχίζεται όταν σε βλέπω να γελάς, αλλά όταν κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου ξέρω ότι για εσένα η ζωή είναι ακίνητη καθηλωμένη στο αναπηρικό αμαξίδιο, σιωπηλή από ένα στόμα που δεν μιλά αλλά κραυγάζει και μαζί με εσένα και η δική μου ζωή, γιατί είμαστε ένα τώρα πια», έγραψε ραγίζοντας καρδιές η μητέρα της Μυρτώς.

«Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθήσουμε να χαιρόμαστε ό,τι μπορούμε. Λίγα? Λίγα. Αυτό μπορούμε αυτό μας έμεινε. Και θα ελπίζουμε σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι ….. Σ αγαπώ τόσο πολύ Μυρτώ μου», κατέληξε στη λεζάντα της μακροσκελούς ανάρτησης, στην οποία δημοσίευε φωτογραφίες με την 29χρονη να χαμογελά.

«22 Ιουλίου 2012 – 22 Ιουλίου 2026

14 χρόνια Πως πέρασαν? Δεν το χωράει το μυαλό μου

Κυλάει ο χρόνος σαν νερό, και αναρωτιέμαι πως φεύγει τόσο γρήγορα? Αλλά από την άλλη όταν αρχίζω να θυμάμαι τις λεπτομέρειες όλων αυτών των χρόνων ταράζομαι τρομάζω και πονάω ξανά και ξανά. Είναι τόσες πολλές οι δύσκολες στιγμές, οι στιγμές απόγνωσης, πόνου φόβου για το άγνωστο, απόγνωσης, θυμού, οργής υπομονής επιμονής που δεν περιγράφονται σε λίγες γραμμές. Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντας του η ζωή συνεχίζεται όταν σε βλέπω να γελάς, αλλά όταν κοιτάω τους ανθρώπους γύρω μου ξέρω ότι για εσένα η ζωή είναι ακίνητη καθηλωμένη στο αναπηρικό αμαξίδιο, σιωπηλή από ένα στόμα που δεν μιλά αλλά κραυγάζει και μαζί με εσένα και η δική μου ζωή, γιατί είμαστε ένα τώρα πια.

Όταν με ρωτούν τι κάνει η Μυρτώ λέω πάντα μια χαρά, σταθερά όπως ήταν, γιατί δεν θέλω να περιγράψω αυτό που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, αυτό που δεν φαίνεται γιατί είναι κλεισμένο βαθιά στην ψυχή και το μυαλό. Μόνο όποιος ζει κάτι ανάλογο καταλαβαίνει.

Δεν κατηγορώ κανένα γιατί είναι απόλυτα φυσικό ότι συμβαίνει κοντά μας όσο και αν συμπάσχουμε όσο και αν στεναχωρηθούμε να είναι κάτι περαστικό για όλους πέρα από αυτόν που το ζει κάθε μέρα, κάθε ώρα κάθε λεπτό. Η γιαγιά μου έλεγε όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού σου μένεις μόνος.

Για αυτό δεν μιλάω δεν αναλύω…γιατί δεν υπάρχει λόγος… δεν θα άλλαζε κάτι…. Η πραγματικότητα είναι εδώ, είναι μέσα σου, μέσα μου και μόνο.

Προσπαθώ όσο γίνεται να σου δίνω εικόνες, να βγαίνουμε έξω συχνά να σε πηγαίνω όπου νομίζω ότι θα χαρείς, παρ’ όλο που είναι δύσκολο για την χώρα που ζούμε, γιατί δεν έχουμε μάθει ακόμη να δίνουμε χώρο και να σεβόμαστε τους κινητικά ανάπηρους ανθρώπους. Δεν βαριέσαι κάποτε θα μάθουν και εδώ τα ίσα δικαιώματα….. μέχρι τότε θα σπρώχνω με όλη την δύναμη μου το καρότσι σου, θα σε σηκώνω όσο και αν αυτό διαλύει την μέση μου, για να σε πηγαίνω όπου υπάρχει πρόσβαση…. ελπίζοντας να πάρεις λίγη ευχαρίστηση, λίγη χαρά, να σε δω να γελάς.

Θα παλεύω για αυτά τα δικαιώματα που υπάρχουν στα χαρτιά και υλοποιούνται κατ’ εξαίρεση επειδή είναι η Μυρτώ, αφού παλέψω, αφού φωνάξω, αφού τρέξω, αφού εξαντληθώ….

Τελευταία άκουσα και αυτό: «Μα όλα σε αυτήν συμβαίνουν ?» Όχι μην απατάστε . Συμβαίνουν σε κάθε κινητικά ανάπηρο άτομο, μόνο που κάποιοι μπορεί να είναι κουρασμένοι για να αντιδράσουν, μη έχοντας άλλα ψυχικά αποθέματα , αντιμέτωποι με την δύσκολη καθημερινότητα τους, ή να έχουν παραιτηθεί αφού εξαντλήθηκαν.

Εγώ όμως αρνούμαι να συμβιβαστώ σε αυτό που ένα ΤΕΡΑΣ επέβαλλε με το έτσι θέλω στην ζωή σου, στην ζωή μου… είναι το άδικο που δεν αποδέχομαι που δεν συμβιβάζομαι

Ίσως αυτός ο θυμός αυτή η οργή που θάφτηκαν βαθιά μέσα μου εκείνη την νύχτα της 22 Ιουλίου και όλες τις άλλες που ακολούθησαν μέσα στην απόγνωση και την αβεβαιότητα των πρώτων ημερών, και δεν φαίνονται πλέον, να με ωθούν να θέλω να τα βάλω με Θεούς και διαμονές της ελληνικής δύσκολης πραγματικότητας και όλους αυτούς που βιάζονται να κρίνουν ενώ θα ήταν καλύτερα να σωπαίνουν , να κάνουν τον σταυρό τους και να ευχαριστούν τον Θεό που είναι καλά, και να φροντίσουν να μην φτάνουν στα αυτιά μου αυτές οι ερωτήσεις από την άνετη θέση του καναπέ τους γιατί με θυμώνουν ακόμη περισσότερο.….

Δεν ζήτησα τίποτε από κανένα, δεν μου πρόσφεραν τίποτε που να θυμάμαι. Δεν θέλω τσάι και απάθεια. Δεν ζητώ να μπουν στα παπούτσια μου. Δεν θέλω τον δήθεν οίκτο τους, ιδίως αυτό το σιχαίνομαι κυριολεκτικά . Βαδίζω μόνη μου και απολογούμαι στον εαυτό μου και σε σένα. Αντιθέτως οι λίγοι που με βοήθησαν και ακόμη λιγότεροι που με βοηθούν ( ξέρουν αυτοί) δεν κάνουν τέτοιες ερωτήσεις.

Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθήσουμε να χαιρόμαστε ό,τι μπορούμε.

Λίγα? Λίγα. Αυτό μπορούμε αυτό μας έμεινε.

Και θα ελπίζουμε σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι ….. Σ αγαπώ τόσο πολύ Μυρτώ μου.

Το χρονικό

Ήταν 22 Ιουλίου του 2012 όταν η 15χρονη τότε Μυρτώ βρίσκονταν στην Πάρο με την οικογένειά της για διακοπές και την ημέρα εκείνη όλοι μαζί είχαν επισκεφθεί την παραλία «Χρυσή Ακτή».

Η ανήλικη κατευθύνθηκε στα βράχια, ελάχιστα μέτρα από εκεί που βρισκόταν η μητέρα της. Στα αυτιά της φορούσε ακουστικά και άκουγε μουσική από το κινητό της τηλέφωνο. Έτσι δεν αντιλήφθηκε την παρουσία κάποιου άλλου ατόμου κοντά της.

Επρόκειτο για έναν Πακιστανό, ο οποίος την πλησίασε και αφού της άρπαξε το κινητό της, την βίασε. Μετά προσπάθησε να την σκοτώσει χτυπώντας το κεφάλι της στα βράχια.

Στη συνέχεια, πήρε την ίδια πέτρα και άρχισε να χτυπά την κοπέλα πιο δυνατά. Η Μυρτώ βρέθηκε λίγο αργότερα ημίγυμνη και σε κωματώδη κατάσταση. Από τότε η ζωή της έγινε εφιαλτική. Για την ίδια, τη μητέρα της και όλους όσοι την αγαπούν και συνεχίζουν να βρίσκονται κοντά της.