Ποιοι «σπρώχνουν» τον Πολάκη έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ και τι ψιθυρίζουν στο Μαξίμου για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας

– Χαίρετε, εποχή παράκρουσης διανύουμε, δεν το λέω εγώ, το βλέπετε κι εσείς αν παρακολουθείτε λίγο πιο προσεκτικά τα πολιτικά πράγματα. Από έναν φίλο που κινείται στους διαδρόμους της Βουλής έμαθα δυο-τρία πράγματα που μου έκατσαν στο στομάχι, και θα σας τα πω με τη σειρά, χωρίς μπακαλίστικα λόγια αλλά και χωρίς να κρύψω τίποτα από αυτά που ξέρω. Σήμερα έχουμε ΣΥΡΙΖΑ σε πλήρη αποδρόμηση, ΚΥΣΟΙΠ με déjà-vu, δήμαρχο Αθηναίων να ανοίγει… φαγάδικο εισαγγελικών παρεμβάσεων και μια Λατινοπούλου που ψαρεύει ακροδεξιά ψηφοφόρους πάνω στο πτώμα ενός 20χρονου. Πάμε.

Ποιοι σπρώχνουν τον Πολάκη εκτός ΣΥΡΙΖΑ

Δεν σας κρύβω ότι η ιστορία αυτή με απασχολεί εδώ και καιρό. Άνθρωποι από το περιβάλλον του Παύλου Πολάκη μου λένε ανοιχτά ότι η υπομονή του χανιώτη βουλευτή με τον ΣΥΡΙΖΑ έχει αρχίσει να εξαντλείται. Και δεν είναι τυχαίο. Έχουμε έναν άνθρωπο που πήρε σχεδόν 50% στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές, που έχει ισχυρή κοινωνική βάση αναγνωρίσιμη ακόμη και από τους πολιτικούς του αντιπάλους, και βλέπει μια ομάδα οκτώ βουλευτών να αποφασίζει για την ηγεσία του κόμματος πίσω από κλειστές πόρτες.

Χωρίς οι δύο υποψήφιοι για την προεδρία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας να έχουν παρουσιάσει καν το σχέδιό τους στην Κεντρική Επιτροπή, χωρίς να ερωτηθεί η καθοδήγηση, χωρίς να ρωτηθεί -επιτρέψτε μου την έκφραση- ούτε η βάση που έχει απομείνει μετά τη σφαγή. Αν αυτό δεν είναι οργανωμένο σχέδιο αποκλεισμού, τότε τι είναι; Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι το «κόμμα του βουνού» που χλευάζει ο Κασσελάκης μπορεί σύντομα να γίνει το «κόμμα των οκτώ».

Μυλωνάκης: η επιστροφή που ήρθε μετά την καταιγίδα

Από φίλο πολύ κοντά στο Μέγαρο Μαξίμου έμαθα ότι ο Γιώργος Μυλωνάκης βρίσκεται σε φάση αναστοχασμού μετά την περιπέτεια της υγείας του, από την οποία βγήκε -ευτυχώς- αλώβητος. Μου είπαν ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα στις πολιτικές του πεποιθήσεις, αλλά έχει αλλάξει η κλίμακα των αξιών του. Εισέπραξε αγάπη από ανθρώπους που δεν γνώριζε καν, ζύγισε καταστάσεις και πρόσωπα με άλλο μάτι, και κατέληξε στο συμπέρασμα πως υπάρχει ακόμη χώρος για λιγότερη τοξικότητα στην πολιτική.

Ωστόσο το μικρόβιο της πολιτικής, όπως συνήθως συμβαίνει, δεν τον άφησε. Αν κατάλαβα καλά, από τον Σεπτέμβριο ο πρώην υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ επιστρέφει. Σε ποια θέση και με τι ρόλο, αυτό ακόμη το ψάχνουν στο Μαξίμου. Θα το δούμε.

Νέστορα φαβορί για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας

Το ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας αρχίζει να παίρνει μορφή, και μου λένε πως ο πρωθυπουργός το χτίζει με τη λογική του συμβολισμού, πρόσωπο-πρόσωπο. Σίγουρος μέχρι στιγμής μόνο ο Νικήτας Κακλαμάνης, που εκφράζει τη δεξιά πτέρυγα στην οποία η Ν.Δ. υστερεί επικίνδυνα αυτή την περίοδο.

Φαβορί, όμως, θεωρείται η Αφροδίτη Νέστορα, που μόλις πήρε εξιτήριο μετά τα εκτεταμένα εγκαύματα από τη δολοφονική επιδρομή στο σπίτι της, η οποία στοίχησε τη ζωή στη μητέρα της, Βάγια. Τρίτο όνομα που ακούγεται είναι αυτό του Στ. Παπασταύρου, ο άνθρωπος που έβαλε πλάτη σε όλο το ενεργειακό πρότζεκτ με τις ΗΠΑ, τόσο ώστε αυτή η δουλειά να του στερεί, λέει, τη δυνατότητα να κατέβει στην κάλπη. Οι υπόλοιποι υποψήφιοι, αν κατάλαβα καλά, ακόμη αναζητούνται. Έχουμε καιρό μπροστά μας.

Το ΚΥΣΟΙΠ που θυμίζει… περσινό ΚΥΣΟΙΠ

Δεν σας κρύβω ότι όταν έμαθα την ατζέντα της χθεσινής συνεδρίασης του Κυβερνητικού Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, μου ήρθε μια αίσθηση βαθιάς déjà-vu. Και δεν έκανα λάθος. Πριν από 14 μήνες, στις 19 Μαΐου 2025, το ΚΥΣΟΙΠ είχε συνεδριάσει με την ίδια ακριβώς ατζέντα -Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο και μεγάλα δίκτυα υποδομών- υπό τον Κωστή Χατζηδάκη.

Δεκατέσσερις μήνες μετά, γυρίζουμε στα ίδια δύο κεφάλαια. Απίθανα πράγματα, έτσι; Το ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι αν επρόκειτο για αξιολόγηση προόδου ή για μια ακόμη επανάληψη σχεδιασμού που ουδέποτε προχώρησε ουσιαστικά. Αρκετά έργα που, με βάση το χρονοδιάγραμμα του 2025, θα έπρεπε σήμερα να είναι ολοκληρωμένα ή σε τελικό στάδιο, προφανώς δεν είναι. Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, το ρωτάτε τον επόμενο υπουργό που θα συναντήσετε.

Δούκας: ο δήμαρχος που έφερε τον εισαγγελέα στην Κυψέλη

Μου είπαν ότι ο Χάρης Δούκας ήταν εκείνος που έθεσε προσωπικά το θέμα των ρωγμών στα σπίτια της Κυψέλης, λόγω των εργασιών του μετρό, στον Προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πρωτοδικών. Αποτέλεσμα: κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση. Ο δήμαρχος Αθηναίων, μαζί με τον περιφερειάρχη Νίκο Χαρδαλιά, είχε ήδη κληθεί για την αποκομιδή μπάζων από την πολυκατοικία στα Πετράλωνα, θέμα για το οποίο υπάρχει ήδη εισαγγελική παραγγελία.

Καλά έπραξε ο Δούκας, δεν έχω αντίρρηση. Αλλά κάπου εδώ αναρωτιέμαι πόσες ακόμη γειτονιές θα χρειαστεί να ραγίσουν για να πάρουμε σοβαρά το θέμα των υποδομών του μετρό στην Αθήνα.

Λατινοπούλου στο πλευρό των προφυλακισμένων αστυνομικών

Δεν σας κρύβω ότι αυτό το κομμάτι με ενόχλησε περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα. Η Αφροδίτη Λατινοπούλου, μιλώντας στο Mega, χαρακτήρισε «απαράδεκτη» την προφυλάκιση των αστυνομικών που κατηγορούνται για τη δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή, λέγοντας πως «τους περιμένουν παιδιά στο σπίτι» και πρόκειται για «οικογενειάρχες που υπηρετούν στην πρώτη γραμμή».

Ακολούθησε, δηλαδή, το μοτίβο που είχε ανοίξει ο δήμαρχος Άργους και στέλεχος της Ν.Δ. Ιωάννης Μαλτέζος, ο οποίος είχε χαρακτηρίσει «περιττή» την προφυλάκιση. Λες και τον Θοδωρή δεν τον περίμενε η μητέρα του. Λες και η οικογενειακή κατάσταση κάποιου λειτουργεί ως άλλοθι όταν η Δικαιοσύνη κρίνει πως συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις για προσωρινή κράτηση. Η προσπάθεια της επικεφαλής της Φωνής Λογικής να προσελκύσει την ακροδεξιά ψηφοφόρο δεξαμενή γίνεται πλέον τόσο ολοφάνερη που δεν χρειάζεται καν ερμηνεία.

ΣΥΡΙΖΑ: το κόμμα που χλευάζεται εκ των έσω

Βουλευτές και στελέχη παραιτούνται μαζικά μετά την αποχώρηση του Σωκράτη Φάμελλου από την ηγεσία, επιλαχόντες αρνούνται να πάρουν τις έδρες που τους αναλογούν, και κάποιοι κοιτάζουν προς το κόμμα του Τσίπρα όπου, όμως, βρίσκουν τις πόρτες κλειστές. Το αποκορύφωμα ήρθε από τον Στέφανο Κασσελάκη, που ανάρτησε βίντεο χλευάζοντας τους βουλευτές που «πηδούν σαν τα ποντίκια από το καράβι που βουλιάζει», προσφέρόμενος ειρωνικά να τους γράψει συστατική επιστολή για δουλειά στον ιδιωτικό τομέα.

Ένα κόμμα που έφτασε το 37% και κυβέρνησε τη χώρα από το 2015 έως το 2019, σήμερα βρίσκεται σε δημοσκοπήσεις κοντά στο 1%, με πιθανό επόμενο αρχηγό τον Παύλο Πολάκη ή τη Ρένα Δούρου. Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι όσο και να μη θέλω να το παραδεχτώ, το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ μόνο τα πρόσωπα. Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, το «χρονοντούλαπο» της Ιστορίας έχει ήδη ανοιχτή πόρτα και περιμένει.

Το βίντεο-«τρολάρισμα» του Κασσελάκη

Επιμένω λίγο ακόμη σε αυτό, γιατί μου φαίνεται συμπτωματικό της εποχής παράκρουσης που διανύουμε. Ένας πρώην πρόεδρος αξιωματικής αντιπολίτευσης βγαίνει δημόσια και κάνει… στοκ σε πρώην συντρόφους του, ενώ οι ίδιοι αναζητούν καταφύγιο πολιτικό χωρίς επιτυχία. Αν κάτι δείχνει πόσο βαθιά έχει φτάσει η αποσάθρωση, είναι ακριβώς αυτό: όχι οι δημοσκοπήσεις, αλλά η ευκολία με την οποία γίνεται πλέον στόχος χλευασμού ένα κόμμα που κυβέρνησε τη χώρα.

Ένατο θέμα: η στρατηγική σιωπή της καθοδήγησης ΣΥΡΙΖΑ

Αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο σε όλη αυτή την ιστορία με τον Πολάκη είναι η απόλυτη σιωπή της υπόλοιπης καθοδήγησης. Κανείς δεν βγαίνει να πει ανοιχτά αν στηρίζει ή όχι το σχέδιο των οκτώ βουλευτών. Αυτή η σιωπή, μου λένε άνθρωποι που παρακολουθούν τα εσωκομματικά, δεν είναι τυχαία -είναι υπολογισμένη, ώστε όποτε βγει το αποτέλεσμα να μπορεί ο καθένας να πλύνει τα χέρια του. Δημόσιο σιωπητήριο, θα το πω κι εγώ έτσι.

Δέκατο θέμα: το μέλλον της δεξιάς πτέρυγας στη Ν.Δ.

Η επιλογή Κακλαμάνη-Νέστορα-Παπασταύρου για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας δεν είναι τυχαία, αν κατάλαβα καλά τη λογική του Μαξίμου. Είναι μια προσπάθεια να καλυφθεί το κενό στη δεξιά πτέρυγα, εκεί όπου η Ν.Δ. χάνει έδαφος προς τη Φωνή Λογικής και άλλους σχηματισμούς. Αν η κυβέρνηση πιστεύει ότι θα κλείσει αυτό το κενό με συμβολικές επιλογές χωρίς ουσιαστικό πολιτικό λόγο, μάλλον θα εκπλαγεί δυσάρεστα το επόμενο διάστημα.

Και με αυτά και με αυτά, κλείνω για σήμερα. Καλή δύναμη σε όλους -ιδίως σε όσους προσπαθούν να σκαπουλάρουν τη ζέστη του Ιουλίου διαβάζοντας τα κατορθώματα της πολιτικής μας ζωής. Τα ξανα-λέμε.