Ο Ντέλια, ο Εξάρχου και το ραντεβού του Μητσοτάκη που κρύβει κάτι παραπάνω

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι το τριήμερο που πέρασε είχε τόση κίνηση στο παρασκήνιο που δυσκολεύομαι να ξέρω από πού να ξεκινήσω. Από έναν φίλο που παρακολουθεί στενά τα του Μαξίμου έμαθα λεπτομέρειες για τη Θεσσαλονίκη που δεν βγήκαν όλες στη δημοσιότητα, ενώ κάπου ανάμεσα σε λιγνίτες, εφοπλιστές και Γάλλους υπουργούς Οικονομικών, άρχισα να σκέφτομαι ότι η εποχή παράκρουσης που ζούμε δεν λέει να τελειώσει. Ακολουθούν δέκα ιστορίες, πικάντικες όσο και αποκαλυπτικές.

Ο Ντέλια, ο Μητσοτάκης και η ΝΔ που δεν βρίσκει… Θεσσαλονίκη

Ξεκινάω με το πιο διασκεδαστικό: ένας φίλος του ΠΑΟΚ σε τοπικό ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης είπε το περίφημο «ποιο μετρό, φέρτε μου πίσω τον Ντέλια», αναφερόμενος φυσικά στον Γιάννη Κωνσταντέλια που έφυγε για την Ντόρτμουντ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης το άκουσε, το σχολίασε δημόσια στο Μέγαρο Μουσικής και είπε πως «εκεί δεν μπορώ να κάνω πολλά πράγματα». Μπράβο για την ειλικρίνεια, αλλά αν κατάλαβα καλά τι μου είπαν από τη συνάντηση με τους βουλευτές της ΝΔ λίγο πριν, ο ίδιος παραπονιόταν πικρόχολα που τόσα έργα γίνονται στη Θεσσαλονίκη και τα ποσοστά της ΝΔ μένουν χαμηλότερα από τον εθνικό μέσο όρο. Οπότε, το μετρό μπορεί να τον φέρει σε ορισμένες συνοικίες, αλλά ο Ντέλιας μάλλον θα του έλειπε περισσότερο στις κάλπες.

Οι απουσίες που δεν πέρασαν απαρατήρητες

Από τις συναντήσεις του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη έλειπαν η Άννα Ευθυμίου, που ήταν στη Βουλή για το νομοσχέδιο των Επαγγελματικών Ταμείων, και η Έλενα Ράπτη, για λόγους υγείας. Μου λένε όμως ότι έλειπαν και αρκετοί ακόμα υπουργοί, καθώς και πρόσωπα που έχουν ήδη ανακοινωθεί ως υποψήφιοι βουλευτές. Ο Χατζηδάκης πάντως κρατούσε σημειώσεις σαν μαθητής πρώτης τάξης, για αγρότες, έργα υποδομής και τους Τούρκους ψαράδες. Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, το «μισό υπουργικό συμβούλιο» που ανέβηκε για μια επέκταση μετρό ήταν ολίγον υπερβολικό — αλλά μετά από οκτώ χρόνια εξουσίας, όλα του γάμου δύσκολα.

Το ραντεβού Μητσοτάκη-Εξάρχου για την 1η Απριλίου του 2027

Ο πρόεδρος της AKTOR Εξάρχου το έπαιξε σιγουράτος λέγοντας ότι μετά την παράδοση της επέκτασης του μετρό προς την Καλαμαριά δεν θα χρειάζεται πια πίεση από την κυβέρνηση. Ο Μητσοτάκης όμως του θύμισε με χιούμορ την οδό Πόντου και του έδωσε ραντεβού για τα εγκαίνια, ορίζοντας ως ορόσημο την 1η Απριλίου του 2027. Ημερομηνία που, αν κρίνω από την εμπειρία μας με τα δημόσια έργα, μπορεί εύκολα να αποδειχθεί κι αυτή ένα πρωταπριλιάτικο αστείο. Άλλωστε, στα πηγαδάκια ακούστηκε καθαρά ότι η επέκταση προς τα δυτικά μπορεί να ξεπεράσει το ένα δισεκατομμύριο ευρώ, και τα λεφτά, όπως λένε, δεν είναι ανεξάντλητα.

Το ΠΑΣΟΚ βγήκε από το airplane mode — μόνο για την Ακρίτα

Δεν σας κρύβω ότι το ΠΑΣΟΚ πέρασε όλο το καλοκαίρι σε κατάσταση πλήρους ραστώνης, τόσο που ούτε εγώ δεν περίμενα τέτοιο κωλοβάρεμα. Ξύπνησε μόνο για να στηρίξει την υποψηφιότητα της Ακρίτα για αντιπρόεδρο της Βουλής, με το επιχείρημα ότι ψηφίζει όλες τις προτάσεις εκτός από κόμματα της ακροδεξιάς. Ωραία αρχή, αλλά κάπου εδώ άρχισα να θυμάμαι ότι οι ίδιοι δεν είχαν τέτοιες ευαισθησίες στην ανανέωση της θητείας Στουρνάρα στην Τράπεζα της Ελλάδος, όπου ψήφισαν «παρών». Ο εκπρόσωπος Μαρινάκης το ανέδειξε αμέσως, ο Κώστας Τσουκαλάς του ΠΑΣΟΚ απάντησε αλλά έκανε κι ένα ολίσθημα λέγοντας κάτι που ο Μαρινάκης δεν είχε πει — μικρή, αλλά αποκαλυπτική παραφωνία.

ΟΛΠ, Ελευσίνα και το γεωπολιτικό ξίφος πάνω από τη Μεσόγειο

Η αλλαγή καταστατικού του ΟΛΠ που εγκρίθηκε δεν είναι απλή διοικητική διαδικασία, όσο κι αν έτσι παρουσιάζεται. Μου λένε ότι στην αγορά κυκλοφορεί επίμονα το σενάριο πως ο ΟΛΠ, άρα και η κινεζική COSCO, θα μπορούσε να κοιτάξει προς το νέο λιμάνι της Ελευσίνας, μια περιοχή που εδώ και χρόνια βρίσκεται στο αμερικανικό ραντάρ λόγω των Ναυπηγείων. Αν το σενάριο αυτό πάρει σάρκα και οστά, τότε μιλάμε για ευθεία σύγκρουση κινεζικών και αμερικανικών συμφερόντων σε ελληνικό έδαφος — κάτι που ούτε στην Αθήνα ούτε στην Ουάσιγκτον θα ήθελαν να δουν να ξετυλίγεται τόσο κοντά.

Οι εφοπλιστές θυμώνουν με τις κυρώσεις στη Ρωσία — και το Μαξίμου το ξέρει

Όσοι στις Βρυξέλλες νομίζουν ότι το επόμενο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας θα περάσει σαν βόλτα, μάλλον δεν έχουν υπολογίσει τη συσσωρευμένη οργή της ελληνικής ναυτιλιακής κοινότητας για τα ουκρανικά πλήγματα σε πλοία ελληνικών συμφερόντων στη Μαύρη Θάλασσα. Μου λένε πως συζητήθηκε ακόμα και δημόσια καταδίκη των επιθέσεων, που τελικά δεν εκδόθηκε — αλλά το μήνυμα έφτασε εκεί που έπρεπε. Το Μαξίμου δεν δίνει λευκή επιταγή σε μέτρα που απλώς μεταφέρουν φορτία σε ανταγωνιστές τρίτων χωρών, και όσο κι αν οι επίσημες δηλώσεις θα είναι τυπικές, το πραγματικό παιχνίδι παίζεται στα τηλέφωνα.

Ο Κουκουλόπουλος, ο λιγνίτης και η τροπολογία που… προλάβαινε τον πρωθυπουργό

Λίγο πριν την περιοδεία Μητσοτάκη σε Φλώρινα, Πτολεμαΐδα και Κοζάνη, ο Πάρις Κουκουλόπουλος κατέθεσε τροπολογία για να κρατήσει ανοιχτές τις λιγνιτικές μονάδες μέχρι και το 2050, με ποινές κακουργήματος για όποιο στέλεχος της ΔΕΗ τολμήσει να προτείνει πρόωρο κλείσιμο. Ο χρονισμός δεν ήταν καθόλου τυχαίος, αν κατάλαβα καλά. Ο υφυπουργός Νίκος Τσάφος απάντησε άμεσα με αριθμούς, λέγοντας ότι δεν είναι το χρηματιστήριο ενέργειας που κάνει ακριβό τον λιγνίτη, αλλά τα δικαιώματα ρύπων CO2. Και η ερώτηση που η τροπολογία δεν απαντά παραμένει: αν πληρώνεις «στο κόστος» κάτι που κοστίζει παραπάνω από την αγορά, ποιος καλύπτει τη διαφορά; Μαντέψτε.

Motor Oil, ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ και οι μετοχές που δεν σταματούν

Ενώ η πολιτική σκηνή βράζει, στο χρηματιστήριο η Motor Oil έσπασε ιστορικό ρεκόρ κλείνοντας στα 61 ευρώ, με άνοδο 3,74% σε μια αλλιώς πτωτική συνεδρίαση. Ο Πέτρος Τζαννετάκης δεν επιβεβαίωσε έκτακτο μέρισμα, αλλά η αγορά διάβασε ανάμεσα στις γραμμές και άρχισε τους δικούς της υπολογισμούς με χαρτί και μολύβι, βλέποντας μέρισμα έως και 3 ευρώ ανά μετοχή. Παράλληλα, η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ σημείωσε δικό της ιστορικό υψηλό στα 47,18 ευρώ. Δύο εταιρείες, δύο ρεκόρ, την ίδια εβδομάδα που το πολιτικό σκηνικό μοιάζει με βαρέλι μπαρούτι. Ρέει χρήμα, ρέει.

Deloitte, DEI και το αμερικανικό μάθημα για τα… woke στελέχη

Στην Αμερική η Deloitte συμφώνησε να πληρώσει 21,5 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό Δημόσιο επειδή, λέει η κατηγορία, διατηρούσε εσωτερικούς στόχους ποικιλομορφίας ενώ βεβαίωνε το αντίθετο στις κρατικές συμβάσεις της. Ό,τι χθες ήταν καμάρι των εταιρειών (DEI) σήμερα θεωρείται απάτη σε βάρος του Δημοσίου. Και το πιο αστείο: μια οργάνωση εναντίον των θετικών διακρίσεων θα εισπράξει 4,3 εκατομμύρια δολάρια προμήθεια από τον συμβιβασμό. Αν αναρωτιέστε πώς αλλάζουν οι αξίες μαζί με τις κυβερνήσεις, να το ζωντανό παράδειγμα.

Γαλλία, το νέο «ασθενές κρίκος» της Ευρώπης — και η Ελλάδα δανείζεται φθηνότερα

Απίθανα πράγματα συμβαίνουν στις αγορές ομολόγων: το γαλλικό 10ετές πληρώνει πλέον υψηλότερη απόδοση από το ιταλικό, και το ελληνικό δανείζεται φθηνότερα και από τα δύο. Μια χώρα των «PIIGS» να δανείζεται φθηνότερα από την πρώην ασφαλή Γαλλία δεν είναι λεπτομέρεια, είναι ανατροπή δεκαετίας. Με προεδρικές εκλογές το 2027 και σενάρια δεύτερου γύρου Μελανσόν-Λεπέν, το πολιτικό ρίσκο στο Παρίσι μεγαλώνει, ενώ εδώ η φήμη χτίζεται σιγά σιγά. Καλά να πάθουν όσοι μας κορόιδευαν για «PIIGS», θα σκεφτώ, αλλά η φήμη χάνεται με έναν προϋπολογισμό και χρειάζεται δέκα για να ξανακερδηθεί — ας μην πανηγυρίζουμε πρόωρα.

Κλείνοντας, μια σκέψη: όσο ο πρωθυπουργός ζητά έμμεσα πίσω τον Κωνσταντέλια και το ΠΑΣΟΚ ξυπνάει μόνο για μια αντιπροεδρία, η πραγματική μάχη παίζεται αλλού — στα λιμάνια, στα ομόλογα και στα τηλέφωνα που κανείς δεν καταγράφει. Ο πολιτικός Σεπτέμβριος μόλις χτύπησε προειδοποιητικά την πόρτα, κρατηθείτε.