Νίκος Κουρής: Σε αυτή τη σχολή πέρασε ο γιος του με την Τοπαλίδου – «Προφανώς είμαι περήφανος, αλλά…»

Σε μία εξομολογητική συνέντευξη, ο Νίκος Κουρής μιλά χωρίς περιστροφές για την εικόνα που δημιουργήθηκε γύρω από το πρόσωπό του στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, τον έρωτα και όσα αυτός μπορεί να ανατρέψει στη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά και για τον σημαντικότερο και δυσκολότερο ρόλο που έχει κληθεί να αναλάβει: εκείνον του πατέρα.

Ο καταξιωμένος ηθοποιός, μιλώντας στο περιοδικό Vogue και στη δημοσιογράφο Κέλλυ Σταυροπούλου, παραδέχεται πως για μεγάλο χρονικό διάστημα αισθανόταν εγκλωβισμένος στην εικόνα του «γοητευτικού πρωταγωνιστή». Μάλιστα, όπως εξομολογείται, χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια κατά τα οποία προσπαθούσε να αποδείξει ότι πίσω από την εμφάνιση υπήρχε πρωτίστως ένας ηθοποιός που ήθελε να κρίνεται για τη δουλειά και τις δυνατότητές του.

Όταν, λοιπόν, ρωτήθηκε εάν αισθάνθηκε ποτέ ότι οι γύρω του περίμεναν από εκείνον μία συγκεκριμένη, περισσότερο αρρενωπή εκδοχή του εαυτού του, η απάντησή του ήταν απόλυτη: «Μόνο αυτό συνέβαινε. Έφαγα πάρα πολλά χρόνια προσπαθώντας να αποδείξω ότι είμαι καλός ηθοποιός και όχι ωραίος γκόμενος».

Ο Νίκος Κουρής για τον έρωτα: «Είναι η μόνη ζωή και ταυτόχρονα το πιο κοντινό πράγμα στον θάνατο»

Στην ίδια συνέντευξη, ο Νίκος Κουρής μίλησε ανοιχτά και για ένα εντελώς διαφορετικό κεφάλαιο: τον έρωτα. Για τον ίδιο δεν πρόκειται απλώς για ένα όμορφο συναίσθημα ή μία κατάσταση που κάνει ευτυχισμένο έναν άνθρωπο. Τον αντιμετωπίζει ως μία ακραία εμπειρία, ικανή να γκρεμίσει όσα πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε για τον εαυτό μας και, κυρίως, να μας κάνει να χάσουμε την αίσθηση του απόλυτου ελέγχου.

Όπως παραδέχεται, ακριβώς αυτή η απώλεια της αυτοκυριαρχίας είναι που κάνει τον έρωτα τόσο δύσκολο, αλλά ταυτόχρονα και τόσο ζωντανό. Ο ηθοποιός δεν ωραιοποιεί το συναίσθημα, ούτε υποστηρίζει ότι ένας άνθρωπος πρέπει να βρίσκεται διαρκώς σε μία κατάσταση ερωτικής έξαρσης. Αντίθετα, κάνει έναν σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στον έρωτα και στις κοινωνικές συμβάσεις πάνω στις οποίες μπορούν επίσης να χτιστούν όμορφες και ευτυχισμένες ζωές.

«Για όλους είναι σημαντικός ο έρωτας. Απλώς, κάποιοι τον φοβούνται, άλλοι δεν τον αναγνωρίζουν. Ο έρωτας είναι η μόνη ζωή και ταυτόχρονα το πιο κοντινό πράγμα στον θάνατο – κάτι ακραίο. Έρωτας είναι να χάνεις αυτό που ξέρεις για σένα. Και δεν υπάρχει πιο δυσάρεστη κατάσταση από το να χάνεις τον αυτοέλεγχο, την αυτοκυριαρχία, τον εγωισμό και την ησυχία σου και να καθορίζεσαι από κάποιον άλλον. Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο και πιο ζωντανό. Όσοι πιστοί, προσέλθετε. Δε λέω ότι πρέπει να είμαστε όλοι και διαρκώς ερωτευμένοι. Ούτε εγώ είμαι. Λέω, απλώς ότι αυτό είναι έρωτας, όλα τα άλλα είναι κοινωνικές κατασκευές. Αν είσαι ταλαντούχος, μπορεί και μέσα σε μια κοινωνική σύμβαση να ευτυχήσεις και να φτιάξεις μια όμορφη ζωή για σένα και τον άνθρωπό σου, και δευτερευόντως για τα παιδιά σου – αν έχεις. Λέω δευτερευόντως για τα παιδιά σου, όχι γιατί τα βάζω σε δεύτερη μοίρα, απλώς γιατί σε αυτά δε μπορείς να προσποιείσαι», είπε.

Ο πιο δύσκολος ρόλος της ζωής του είναι εκείνος του πατέρα

Ιδιαίτερη θέση στη συνέντευξη έχει και η σχέση του Νίκου Κουρή με τον γιο του, τον οποίο έχει αποκτήσει από τη σχέση του με την Έλενα Τοπαλίδου. Μπορεί στη διάρκεια της καριέρας του να έχει αναμετρηθεί με απαιτητικούς ρόλους στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, ωστόσο κανέναν δεν συγκρίνει με την ευθύνη της γονεϊκότητας.

Ο ίδιος περιγράφει την πατρότητα ως την πιο δύσκολη δοκιμασία, αλλά παράλληλα ως μία υπέροχη εμπειρία. Μιλά για τον φόβο ενός γονιού, την αγωνία που δεν σταματά ποτέ, την ανάγκη να προστατεύσεις το παιδί σου ακόμη και από πράγματα που δεν βρίσκονται στον έλεγχό σου, αλλά και για τα λάθη και τις ήττες που αναπόφευκτα συνοδεύουν αυτή τη σχέση.

«Είναι η πιο δύσκολη δοκιμασία. Το παιδί σου είναι η πρώτη σου προτεραιότητα και έγνοια, η πρώτη και τελευταία σου ευθύνη. Δε μπορεί να συγκριθεί με τίποτα το να είσαι γονιός. Αν δεν είσαι, δεν το υποψιάζεσαι καν. Πάντα υπολείπεσαι. Γιατί πονάς δέκα φορές πιο πολύ από το παιδί σου όταν πονάει, γιατί θέλεις να πεθάνεις προκειμένου να μην πάθει κάτι, γιατί ξυπνάς και κοιμάσαι με τη σκέψη του. Το πώς το διαχειρίζεται ο καθένας διαφέρει, αλλά το αίσθημα είναι κοινό. Οι πτώσεις, οι ήττες τα λάθη, είναι τεράστια, κι όμως, η γονεϊκότητα παραμένει μια υπέροχη εμπειρία. Όπως επίσης δεν πιστεύω ότι ευθύνομαι εγώ για τον δρόμο που θα πάρει το παιδί μου – αυτά είναι παραμύθια», ανέφερε.

Η μεγάλη επιτυχία του γιου του και η περηφάνια του

Ο Νίκος Κουρής αποκάλυψε παράλληλα και μία ιδιαίτερα ευχάριστη εξέλιξη για τον γιο του, ο οποίος πέρασε στη Βιολογία. Ωστόσο, εκείνο που κάνει τον ηθοποιό περισσότερο περήφανο δεν είναι τόσο η εισαγωγή του στο πανεπιστήμιο, όσο ο τρόπος με τον οποίο το παιδί του αντιμετώπισε μόνο του ολόκληρη τη δύσκολη διαδικασία των εξετάσεων.

Η στάση του απέναντι στην επιτυχία του γιου του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς αρνείται να αποδώσει στους γονείς την επιτυχία ή την αποτυχία ενός παιδιού. Θεωρεί ότι κάθε άνθρωπος διαθέτει τον δικό του πυρήνα και τελικά χαράζει τη δική του διαδρομή, ενώ ο σημαντικότερος ρόλος του γονιού είναι να βρίσκεται εκεί και να αγαπά.

«Κάθε άνθρωπος έχει τον πυρήνα και τον κόσμο του. Το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να αγαπάς. Ο γιος μου μπήκε φέτος στη Βιολογία και προφανώς είμαι περήφανος, αλλά είμαι πιο περήφανος γιατί αντιμετώπισε τη διαδικασία των εξετάσεων με μια δική του στάση και εμπλοκή. Δε κάναμε εμείς κάτι καλά ή κακά που μπήκε στο πανεπιστήμιο. Είναι κάτι δικό του».