Ποιος «άδειασε» ποιον στη Ν.Δ. και γιατί φωνάζουν στον 6ο όροφο της Αχαρνών

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι η εβδομάδα ξεκίνησε βαριά και όσο περνούν οι μέρες τόσο πιο πολύ πείθομαι ότι η εποχή που ζούμε είναι, το λιγότερο, εποχή παράκρουσης. Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι όσο και να μη θέλω να το παραδεχτώ, τα πράγματα στο εσωτερικό της κυβέρνησης έχουν φτάσει σε σημείο που ούτε οι ίδιοι δεν προλαβαίνουν να κρύψουν τις ρωγμές. Έχω κάτι δέκα θέματα σήμερα να σας παραθέσω, από φωνές που ακούγονται μέχρι το ισόγειο ενός υπουργείου, μέχρι μια συνέντευξη «Μπεν Χουρ» που άφησε πίσω της περισσότερα ερωτηματικά παρά απαντήσεις. Πάμε.

Φωνές που φτάνουν μέχρι το ισόγειο

Από έναν φίλο που κάνει τακτικές βόλτες στην Αχαρνών έμαθα ότι κάθε απόγευμα οι φωνές από τον 6ο όροφο ακούγονται μέχρι κάτω. Μιλάμε για το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, όπου ο Μαργαρίτης Σχοινάς προβάλλεται σαν ο άνθρωπος με τις βρυξελλιώτικες διασυνδέσεις και τη μεγάλη ευρωπαϊκή εμπειρία. Ωραία όλα αυτά στα χαρτιά, αλλά αν κατάλαβα καλά αυτά που μου περιέγραψαν στελέχη του υπουργείου, εκεί μέσα επικρατεί κλίμα εντάσεων, εσωτερικών συγκρούσεων και -ακούστε αυτό- συμπεριφορών εκφοβισμού μεταξύ συνεργατών.

Το αποκορύφωμα ήρθε την περασμένη Τρίτη το απόγευμα, όταν χρειάστηκε -όπως μου είπαν χαρακτηριστικά- «αμερικανική επέμβαση» για να καταλαγιάσει η φασαρία. Δηλαδή άνθρωπος της πολιτικής ηγεσίας με αμερικανικές καταβολές ανέλαβε ρόλο διαιτητή. Απίθανα πράγματα, έτσι; Ένα υπουργείο που καλείται να διαχειριστεί ευρωπαϊκούς πόρους και κοινοτικές ενισχύσεις για τον πρωτογενή τομέα, να έχει ανάγκη από… ειρηνευτική αποστολή στο εσωτερικό του. Ποιος να το φανταζόταν;

Το «άδειασμα» που δεν άντεξε ούτε 48 ώρες

Ένα 24ωρο άντεξε ο Παύλος Μαρινάκης να κάνει πιρουέτες γύρω από τη δήλωση Άδωνι Γεωργιάδη για πιθανή μετεκλογική συνεργασία της Ν.Δ. με το κόμμα Σαμαρά. Το δεύτερο 24ωρο αναγκάστηκε να τον αδειάσει εντελώς. Μου είπαν ότι η αρχική θολή απάντηση -περί «υποθετικού σεναρίου με πολλούς αγνώστους»- είχε αρχίσει να εκτίθεται επικίνδυνα, αφήνοντας τον ίδιο τον πρωθυπουργό εκτεθειμένο. Έτσι, όταν ρωτήθηκε ξανά αν η άποψη Γεωργιάδη απηχεί και την άποψη Μητσοτάκη, η απάντηση ήρθε μονολεκτική: «όχι».

Παράλληλα ο Μάκης Βορίδης, σε άλλο κανάλι, ξεκαθάρισε πως από τη στιγμή που ο Αντώνης Σαμαράς αποφασίσει να κάνει κόμμα θα λογίζεται ως «πολιτικός αντίπαλος» και όχι ως εν δυνάμει κυβερνητικός παρτενέρ. Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, ο Γεωργιάδης άνοιξε ένα παράθυρο που το Μαξίμου βιάστηκε να κλείσει με πάταγο. Ερώτημα: γιατί χρειάστηκε τόση ταλαιπωρία για μια απλή διευκρίνιση;

Συνταγματική Αναθεώρηση: ακόμη μια ευκαιρία στα σκουπίδια

Δεν σας κρύβω ότι παρακολουθώ με θλίψη τη Συνταγματική Αναθεώρηση να καίγεται από την προθέρμανση. Κανένα κόμμα δεν συναινεί με τη Ν.Δ., εκτιμώντας πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης εργαλειοποίησε το Σύνταγμα για προεκλογικούς λόγους. Απόδειξη; Κανείς δεν ασχολείται πλέον με τις συνεδριάσεις της αρμόδιας επιτροπής που βρίσκονται σε εξέλιξη στη Βουλή.

Παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση επιμένει θέλοντας να εκθέσει την αντιπολίτευση. Την ερχόμενη Δευτέρα ο Μητσοτάκης συγκαλεί Κοινοβουλευτική Ομάδα με αφορμή το πέρας της διαδικασίας, ενώ ο Πρόεδρος της Βουλής έχει βάλει τριήμερη συζήτηση στην Ολομέλεια. Στις 24 και 25 Ιουλίου η συζήτηση, στις 27 Ιουλίου η ψηφοφορία. Όλα αυτά, όμως, άνευ ουσίας, αφού το αποτέλεσμα είναι γνωστό εκ των προτέρων. Άλλη μια ευκαιρία για ευρύτερες συναινέσεις πάει περίπατο. Και πώς θα γινόταν αλλιώς, αφού μέσα σε επτά χρόνια διακυβέρνησης ποτέ δεν μπήκαν οι βάσεις για μια πραγματική προσέγγιση με την αντιπολίτευση;

Ξένες επενδύσεις ή λογιστικό κόλπο;

Βιάστηκαν στο κυβερνητικό στρατόπεδο να πανηγυρίσουν για την εκτίναξη των άμεσων ξένων επενδύσεων στα 12,9 δισ. δολάρια το 2025, από 7,6 δισ. το 2024. Αν όμως προσέξατε την υποσημείωση που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας στο συνέδριο του Economist, θα καταλάβατε ότι το σύνολο σχεδόν της αύξησης οφείλεται στην εταιρική αναδιάρθρωση της Metlen, με τη νέα μητρική στο Λονδίνο να αποκτά το σύνολο των μετοχών της Μυτιληναίος σε συναλλαγή περίπου 5 δισ. ευρώ.

Λογιστικά καταγράφεται ως άμεση ξένη επένδυση. Στην πράξη, όμως, δεν είναι νέο παραγωγικό κεφάλαιο. Οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί, δηλαδή, στηρίζονται σε ένα μεμονωμένο εταιρικό γεγονός και όχι σε γενικευμένο επενδυτικό κύμα. Οι αριθμοί έχουν πάντα σημασία -αρκεί να διαβάζει κανείς και τα ψιλά γράμματα.

Πρόωρες, ανασχηματισμός και η εκκρεμότητα Ντόκου

Τηλεφωνώντας σε βουλευτή που παρακολουθεί στενά την κατάσταση, έμαθα ότι δύο πράγματα απασχολούν τους «γαλάζιους» από τώρα μέχρι τις εκλογές: πρώτον αν θα γίνουν πρόωρες τον Σεπτέμβριο, δεύτερον αν θα γίνει ανασχηματισμός τον Οκτώβριο αν «καεί» το σενάριο των πρόωρων. Όλα αυτά για να ενισχύσουν τη θέση τους στις εκλογικές τους περιφέρειες, μπακαλίστικα λόγια δηλαδή.

Η συζήτηση είναι στο τραπέζι γιατί η Θεσσαλία δεν εκπροσωπείται στην κυβέρνηση, ούτε η Κρήτη. Λείπει και ο Μάκης Βορίδης, που έχει βάλει γερή πλάτη στις υποκλοπές και στο ΟΠΕΚΕΠΕ. Και εκκρεμεί η περίπτωση Ντόκου, που μπορεί σήμερα να μην είναι υπουργός, αλλά δοθείσης ευκαιρίας φαίνεται πως θα αντικατασταθεί. Ποιος θα πάρει τη θέση; Αυτό ακόμη δεν το ξέρω, αλλά σας το χρωστάω.

Η συνέντευξη «Μπεν Χουρ» του Γρηγόρη Δημητριάδη

Έρχομαι τώρα σε αυτό που θεωρώ το βαρύ θέμα της εβδομάδας. Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, τέως γενικός γραμματέας της Κυβέρνησης και ανιψιός του πρωθυπουργού, έδωσε μια συνέντευξη-ποταμό που έχει πυροδοτήσει συζητήσεις σε κάθε πηγαδάκι που πέρασα τις τελευταίες μέρες. Ανάμεσα σε άλλα, μίλησε για δημογραφικό, ασφαλιστικό, στεγαστικό, βέτο στην Ε.Ε. Αλλά το ενδιαφέρον -και το επικίνδυνο για τη Ν.Δ.- βρίσκεται αλλού.

Είπε, λέει, ότι «αν πάρουμε μικρά ποσοστά υπάρχει κίνδυνος διάσπασης». Αν αυτό δεν είναι εκβιαστικό δίλημμα προς τους ψηφοφόρους, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το ονομάσω. «Ψηφίστε με για να μη σας διασπάσω» είναι μια πρωτότυπη εκδοχή δημοκρατίας, δεν βρίσκετε;

«Έφαγα τη σφαίρα» – Τι κρύβεται πίσω από τη φράση

Η πιο βαριά κουβέντα όμως ήταν όταν ο Δημητριάδης είπε πως «έφαγα τη σφαίρα για να μείνει το αφεντικό στην εξουσία» και πως «δεν πρόδωσα ούτε θα προδώσω». Προσθέτοντας μάλιστα πως «δεν θα μιλήσω ποτέ για τις υποκλοπές, θα τα πάρω όλα στον τάφο μου». Αν κατάλαβα καλά, εδώ ομολογείται εμμέσως πλην σαφώς πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζει ο ίδιος ο ομιλητής.

Γιατί αν κάποιος «τρώει σφαίρα» για να μείνει άλλος στην εξουσία, και ταυτόχρονα λέει πως δεν θα μιλήσει ποτέ, τι ακριβώς προσπαθεί να προστατέψει; Ο άνθρωπος αφιέρωσε, όπως μου μεταφέρθηκε, τουλάχιστον 20 λεπτά της συνέντευξης για να αναλύσει τη «στρατηγική Ανδρουλάκη», λέγοντας πως θέλει να βάλει φυλακή τον Μητσοτάκη. Δυσανάλογος χρόνος για έναν πολιτικό αντίπαλο που, τουλάχιστον δημοσίως, η Ν.Δ. δεν θεωρεί βασικό. Άρα, ποιος είναι τελικά ο πραγματικός φόβος του Μαξίμου; Μου φαίνεται πως η απάντηση δόθηκε ήδη, χωρίς να χρειάζεται δεύτερη ερώτηση.

Το δημογραφικό, η silver economy και οι αντιφάσεις της Ν.Δ.

Στην ίδια συνέντευξη ο Δημητριάδης μίλησε για «φερτούς νέους μετανάστες με ρέγουλα» ως μερική λύση του δημογραφικού, αλλά και για παράταση του εργασιακού βίου -«στη Γερμανία το όριο ηλικίας μπήκε στα 70». Ωραία θεωρητικά, όμως, όπως μου επισήμανε άνθρωπος που ασχολείται με το θέμα εδώ και χρόνια, η ίδια η κυβέρνηση δεν έχει δώσει καμία ουσιαστική μάχη για την οικογένεια, μολονότι η ηγεσία της προέρχεται από πολύτεκνες οικογένειες.

Το ίδιο ισχύει και για το στεγαστικό, όπου οι χρυσές βίζες προς ξένους επενδυτές έχουν συμβάλει, σύμφωνα με πολλούς, στην εκτόπιση Ελλήνων από τα σπίτια τους. Αντιφάσεις πάνω σε αντιφάσεις, και όλα αυτά να λέγονται από άνθρωπο που υπήρξε ο πυρήνας του συστήματος για χρόνια.

Το ενδεχόμενο Ειδικού Δικαστηρίου και ο φόβος του «βαθέος κράτους»

Κλείνω με το πιο ευαίσθητο σημείο όλης αυτής της ιστορίας: το ενδεχόμενο παραπομπής πρώην πρωθυπουργού σε Ειδικό Δικαστήριο για τις υποκλοπές. Άνθρωποι που ξέρουν καλά πώς λειτουργεί ο κρατικός μηχανισμός μού λένε ότι ο πραγματικός φόβος δεν είναι τόσο η ίδια η δίκη, όσο το τι θα ξεσκεπάσει: δεκάδες «σταγονίδια» ευεργετημένα από το σημερινό καθεστώς, διάσπαρτα σε Σώματα Ασφαλείας, Δικαιοσύνη και αλλού. Ένα τέτοιο δικαστήριο, λένε, θα δεχόταν αφόρητες πιέσεις και από τις δύο πλευρές, με αποτέλεσμα η ετυμηγορία να κριθεί πολιτικά και όχι δικανικά.

Μένει λοιπόν το ερώτημα: το πρόβλημα είναι το ποιος θα δικαστεί, ή το πόσο βαθιά έχει ριζώσει το σύστημα που τον προστατεύει; Εγώ, πάντως, δεν βιάζομαι να απαντήσω – προτιμώ να περιμένω το επόμενο πηγαδάκι.

Και εδώ σταματάω σήμερα, με μια τελευταία σκέψη: όταν οι φωνές ακούγονται μέχρι το ισόγειο και οι συνεντεύξεις μοιάζουν με ομολογίες, μάλλον δεν χρειάζεται πια δημοσιογράφος για να βγάλει την είδηση. Αρκεί να ανοίξεις το παράθυρο.