Το «μανιφέστο» Δένδια, το ρουσφέτι Ντίλιαν και ο Σαμαράς που δεν ξεχνά – Τι μαγειρεύεται

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι το σαββατοκύριακο που πέρασε ήταν από αυτά που σε κρατούν σε εγρήγορση, με τα τηλέφωνα να χτυπάνε συνέχεια και τους φίλους από τα πηγαδάκια να έχουν κάτι νέο να μου πουν κάθε δίωρο. Ξεκινάω με το πιο νοηματοδοτημένο άρθρο των τελευταίων μηνών και συνεχίζω με ρουσφέτια, διαγραφές, κόντρες και έναν Σαμαρά που, όπως φαίνεται, δεν ξεχνά τίποτα. Καθίστε αναπαυτικά.

Το «μανιφέστο» Δένδια και η απουσία που έγινε δήλωση

Ο Νίκος Δένδιας έγραψε στο Liberal ένα κείμενο που πολλοί το διάβασαν ως πολιτική πλατφόρμα, σχεδόν σαν τοποθέτηση σε συνέδριο κόμματος. Και μέσα σε αυτό, μια παράγραφος ξεχώρισε αμέσως στα μάτια μου: αυτή για το Κράτος Δικαίου, όπου μιλά για «εχέγγυο δημοκρατικής λειτουργίας», «καταφύγιο για τους ανίσχυρους» και τονίζει πως «στα ζητήματα επιβολής του νόμου και απονομής της Δικαιοσύνης δεν χωρούν παρεκκλίσεις».

Ωραία λόγια, δεν λέω. Μόνο που δεν σας κρύβω ότι θυμήθηκα αμέσως πως ο ίδιος υπουργός Άμυνας είχε προγραμματίσει ταξίδι στο Μαυροβούνιο ακριβώς τη μέρα που το Υπουργικό Συμβούλιο συζητούσε την εκλογή της νέας ηγεσίας της δικαιοσύνης. Δεν ήταν σύμπτωση, όπως έγραψα τότε, και όπως επιβεβαιώνουν και τώρα αρμόδιες πηγές. Άρα το «μανιφέστο» δεν είναι απλώς θεωρητικός στοχασμός· είναι μια καθυστερημένη αλλά ηχηρή εξήγηση γιατί έλειπε εκείνη τη μέρα. Αν διαβάσατε ανάμεσα στις γραμμές, καταλάβατε.

Η «διάταξη Ντίλιαν» και οι βουλευτές που δεν θέλουν να «καούν»

Εδώ έχουμε το πιο καυτό πολιτικό σενάριο της εβδομάδας. Έμαθα -και δεν είμαι ο μόνος που το γράφει πια- πως υπάρχουν σκέψεις για αλλαγή στους Ποινικούς Κώδικες ώστε να γίνουν εξαγοράσιμες οι ποινές των τεσσάρων πρωτόδικα καταδικασμένων για το Predator, δηλαδή του Ταλ Ντίλιαν, της Σάρα Χάμου, του Γιάννη Λαβράνου και του Φέλιξ Μπίτζιο, οι οποίοι είχαν καταδικαστεί σε 126 χρόνια έκαστος.

Το ενδιαφέρον, όμως, δεν είναι μόνο το αν θα γίνει. Είναι τι θα σημαίνει για όσους θα κληθούν να το ψηφίσουν. Γιατί, όπως μου λένε άνθρωποι που ξέρουν τη διάθεση της κοινοβουλευτικής ομάδας, αρκετοί βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι καθόλου διατεθειμένοι να «σηκώσουν» ένα τέτοιο φορτίο δωρεάν, ειδικά όσοι ξέρουν πως δεν πρόκειται να ξαναεκλεγούν. Το «κάτσε να τη δούμε πρώτα» που ακούγεται στο παρασκήνιο δεν προδίδει ενθουσιασμό. Αν τελικά έρθει η διάταξη με τη μορφή που ακούγεται, μην εκπλαγείτε αν δούμε και καμιά παραίτηση βουλευτή που θα προτιμήσει να μην μπλέξει το όνομά του με ρουσφέτι σε καταδικασμένους για υποκλοπές.

Το ΚΚΕ «κατακτά» και την ΟΛΜΕ – ιστορική ανατροπή

Μετά τη νίκη στους νοσοκομειακούς γιατρούς και την πρωτιά στην ΑΔΕΔΥ, το ΚΚΕ πέτυχε κάτι που δεν είχε συμβεί εδώ και 46 χρόνια: αναδείχθηκε πρώτη δύναμη στο 22ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ. Η Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών πήρε 85 ψήφους και 3 έδρες, μπροστά από τη ΔΑΚΕ που έμεινε στους 83 ψήφους, επίσης με 3 έδρες. Ακολούθησαν οι Παρεμβάσεις με 60 ψήφους, η ΣΥΝΕΚ με 54 και η ΠΕΚ με 31.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το γράφω από τη στήλη αυτή: η μεγάλη πλειοψηφία των συνδικαλιστικών ηττών της Νέας Δημοκρατίας στα χρόνια Μητσοτάκη έρχεται από το ΚΚΕ, όχι από τον ΣΥΡΙΖΑ ή το ΠΑΣΟΚ. Κάτι λέει αυτό για το πού πάει η δυσαρέσκεια στους χώρους δουλειάς, ακόμα κι αν δεν μεταφράζεται (ακόμα) σε εκλογικά ποσοστά.

Σαμαράς εναντίον Μπακογιάννη – 17 χρόνια μετά, ακόμα καίει

Ο Αντώνης Σαμαράς αποφάσισε να θυμηθεί δημόσια, μέσω βίντεο στα social media με τον στενό του συνεργάτη Νίκο Τσιούτσια, πως πριν 17 χρόνια κέρδισε την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας από την Ντόρα Μπακογιάννη. «Ξέρεις πόσα χρόνια έχουν περάσει; 17 χρόνια αλλά δεν έχει συνέλθει ακόμα», είπε χαρακτηριστικά. Δεν σας κρύβω ότι όταν το είδα σκέφτηκα πόσο ζωντανές μένουν κάποιες πληγές στην πολιτική, ακόμα και μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες.

Ο πρώην πρωθυπουργός δεν σταμάτησε εκεί. Σχολίασε και τα σημερινά ποσοστά της ΝΔ, λέγοντας πως «εγώ τους έλεγα να κάνουν κάποια πράγματα και εκείνοι έκαναν τα αντίθετα, γι’ αυτό και από το 40% έφτασαν στο 20%. Ξαφνικά, εγώ είμαι αυτός που φταίω;». Ο Σαμαράς, αν κατάλαβα καλά, δεν έχει καμία πρόθεση να μείνει σιωπηλός θεατής της πορείας του κόμματος από το οποίο έχει διαγραφεί. Και κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι πως αυτή η ιστορία έχει ακόμα πολλά επεισόδια μπροστά της.

Η «μπηχτή» του Δούκα για όσους ζητούν τη διαγραφή του

Οι φήμες περί διαγραφής του Χάρη Δούκα από το ΠΑΣΟΚ, αν «ξεφύγει» ξανά από την κομματική γραμμή, ξαναχτύπησαν κόκκινο μετά τη συμμετοχή του σε εκδήλωση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Αρβανίτη. Ρωτήθηκε ο ίδιος στο ραδιόφωνο των «Παραπολιτικών» για όσους λένε πως αυτός ευθύνεται για την πτώση του ΠΑΣΟΚ και πρέπει να διωχθεί. Η απάντησή του ήταν αιχμηρή: «Θα το ήθελε πάρα πολύ η ΝΔ αυτό».

Δεν ξέρω αν είναι στο μυαλό του Νίκου Ανδρουλάκη μια τέτοια κίνηση, όμως αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η ευκολία με την οποία ο Δούκας γύρισε την ερώτηση εναντίον όσων τη θέτουν. Το να διαγράψεις τον δήμαρχο Αθηναίων δεν είναι απόφαση χωρίς κόστος, ειδικά όταν το κόμμα βρίσκεται στη σημερινή του κατάσταση. Αν κατάλαβα καλά τη διάθεση στη Χαριλάου Τρικούπη, εκεί θα το σκεφτούν πολύ πριν κάνουν οποιαδήποτε κίνηση.

Ζαχαριάδης εναντίον Μωραΐτη – το «γάντι» που έπρεπε να σηκωθεί

Ο Κώστας Ζαχαριάδης απάντησε στην ανάρτηση του στιχουργού Νίκου Μωραΐτη, η οποία, όπως το βλέπω κι εγώ, ήταν παράλογη, συκοφαντική και άδικη απέναντι σε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Καλά έκανε και δεν την άφησε αναπάντητη· αν σιωπούσε, θα ήταν σαν να αποδεχόταν τον χαρακτηρισμό. Ο πρώην εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος έδειξε πως υπάρχει ακόμα φιλότιμο σε κάποιους χώρους της πολιτικής, κάτι που δεν είναι καθόλου αυτονόητο αυτή την εποχή. Όσο για τον Μωραΐτη, μάλλον αδικεί για μια ακόμα φορά τον εαυτό του.

Αρβανίτης: «Δεν διεκδικώ την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ» – και έχει τους λόγους του

Ο Κώστας Αρβανίτης διέψευσε κατηγορηματικά πως σχεδιάζει να διεκδικήσει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ όποτε ανοίξει αυτό το θέμα. Κι εδώ τα πράγματα είναι απλά, αν κάποιος κάτσει να τα δει ψύχραιμα: ο ευρωβουλευτής είναι αντιπρόεδρος της Left και σε τρεις μήνες αναμένεται να εκλεγεί πρόεδρος από τις 17 αντιπροσωπείες, θέση που δεν συνδυάζεται με άλλο πόστο στην πατρίδα του. Η εντολή που έχει είναι με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, οπότε η θητεία του στις Βρυξέλλες θα ολοκληρωθεί κανονικά.

Τίποτα μυστικό δεν υπάρχει εδώ, ο ίδιος το έχει πει και δημόσια κατά καιρούς. Απλώς σε μια εποχή που όλοι ψάχνουν συνωμοσίες πίσω από κάθε κίνηση, καλό είναι να θυμόμαστε πως το Ευρωκοινοβούλιο αναγνωρίζει μόνο αντιπροσωπείες που έχουν λάβει μέρος σε εκλογές. Άρα, όσο κι αν κάποιοι θα ήθελαν σενάριο ηγεσίας, ο ίδιος ο Αρβανίτης το κλείνει το θέμα.

Άγκυρα χωρίς Μητσοτάκη-Ερντογάν κατ’ ιδίαν – τι θα φέρει ο Τραμπ στον Ερντογάν;

Σύμφωνα με ό,τι πληροφορούμαι αρμοδίως, δεν προβλέπεται κατ’ ιδίαν συνάντηση Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ταγίπ Ερντογάν στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, την Τρίτη και την Τετάρτη. Ο πρωθυπουργός θα φτάσει το πρωί της Τρίτης, θα μείνει όσο διαρκεί η Σύνοδος και αμέσως μετά το τέλος της, την Τετάρτη, θα παραχωρήσει συνέντευξη Τύπου πριν επιστρέψει στην Αθήνα.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν παρασκηνιακές επαφές, απλώς δεν είναι προγραμματισμένη επίσημη κατ’ ιδίαν συνάντηση. Αυτό που περιμένω να δω είναι τι «δώρο» θα έχει ο Τραμπ στο μανίκι του για τον Ερντογάν – και φυσικά ποιος Αμερικανός αξιωματούχος θα βρεθεί στην Αθήνα ως αντιστάθμισμα. Γιατί τέτοιες ισορροπίες δεν γίνονται τυχαία.

Το σκηνικό στη Νέα Δημοκρατία – πολλαπλές πιέσεις ταυτόχρονα

Βάζοντας όλα τα παραπάνω μαζί -το άρθρο Δένδια, τη «διάταξη Ντίλιαν», τις εσωκομματικές αντιδράσεις- σχηματίζεται μια εικόνα κυβέρνησης που δέχεται πίεση από πολλές μεριές ταυτόχρονα. Δεν σας κρύβω ότι όσο πλησιάζουμε σε πιο κρίσιμες αποφάσεις, τόσο πιο έντονα θα βλέπουμε τέτοιες «τοποθετήσεις-μανιφέστα» από υπουργούς που θέλουν να δείξουν την απόσταση τους από αποφάσεις που δεν τους βρίσκουν σύμφωνους.

Το αν αυτό μεταφράζεται σε πραγματική εσωκομματική διαφωνία ή απλώς σε προσεκτική τοποθέτηση για το μέλλον, μένει να το δούμε. Πάντως όποιος παρακολουθεί προσεκτικά ξέρει πως τέτοιες κινήσεις δεν γίνονται τυχαία, ούτε χωρίς υπολογισμό.

Το ΠΑΣΟΚ σε σταυροδρόμι – Δούκας, Ανδρουλάκης και η αγωνία των ποσοστών

Κλείνοντας τον κύκλο των «εσωτερικών» θεμάτων, δεν μπορώ να μην επιστρέψω στο ΠΑΣΟΚ, όπου η κόντρα Δούκα με τη γραμμή του κόμματος δείχνει να έχει βαθύτερες ρίζες από μια απλή διαφωνία σε ένα θέμα. Η υπόθεση της πιθανής διαγραφής, όσο κι αν φαίνεται απίθανη αυτή τη στιγμή, δείχνει πόσο νευρικό είναι το κλίμα στη Χαριλάου Τρικούπη με τα ποσοστά να μην ανεβαίνουν όσο θα ήθελαν.

Αν κατάλαβα καλά τη διάθεση των πηγών μου, όσο το ΠΑΣΟΚ δεν βρίσκει τρόπο να ξεκολλήσει από τη στασιμότητα, τόσο πιο πιθανό είναι να δούμε αντιπαραθέσεις σαν αυτή με τον Δούκα να πολλαπλασιάζονται. Και αυτό, φυσικά, δεν βοηθάει κανέναν – παρά μόνο όσους περιμένουν να δουν το κόμμα να τρώγεται μόνο του.

Κλείνοντας, μόνο να σχολιάσω: εποχή παράκρουσης, όπου ένας υπουργός γράφει μανιφέστα για το Κράτος Δικαίου αφού απουσίασε επίτηδες από τη σχετική συνεδρίαση, μια κυβέρνηση μαγειρεύει ρύθμιση που τρομάζει τους ίδιους τους βουλευτές της, και ένας πρώην πρωθυπουργός θυμάται παλιές νίκες σαν να ήταν χθες. Απίθανα πράγματα, έτσι; Καλή εβδομάδα σε όλους, θα τα ξαναπούμε.