Ο Μαρινάκης «ξέχασε» τον Καραμανλή αλλά όχι τον Παυλόπουλο – Τι κρύβει η διαφοροποίηση

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι η εβδομάδα αυτή έχει κάτι από όλα – από παλιές πληγές που ξανανοίγουν μέχρι πάρτι ονομαστικής εορτής με μισό ΠΑΣΟΚ μαζεμένο σε καφέ της Δάφνης. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος προσπάθησε να κάνει διαχωρισμό ευθυνών που, αν κατάλαβα καλά, του βγήκε στραβά. Πάμε με τη σειρά.

Ο Μαρινάκης, ο Καραμανλής και ο… ξεχασμένος Παυλόπουλος

Άκουσα προσεκτικά τι είπε ο Παύλος Μαρινάκης στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών και δεν σας κρύβω ότι κάπου εκεί άρχισα να χαμογελάω πικρόχολα. Παραδέχθηκε ότι η Νέα Δημοκρατία είχε «πολλές, πάρα πολλές ευθύνες» για τον Δεκέμβρη του 2008, μίλησε για «κακή νύχτα» – μέχρι εκεί, όλα καλά, έντιμη παραδοχή. Όταν όμως τον ρώτησαν αν ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής όφειλε να είχε ενεργήσει αλλιώς, ξαφνικά θυμήθηκε πως «δεν αναφέρομαι στον πρώην πρωθυπουργό» και μετέφερε το βάρος «σε όσους είχαν την ευθύνη σε επίπεδο υπουργείου». Που σημαίνει, ουσιαστικά, τον τότε υπουργό Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλο.

Αν αυτό δεν είναι επιλεκτική μνήμη, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω. Γιατί όποιος ξέρει λίγο από πολιτική λειτουργία, γνωρίζει πως δεν διαχωρίζεις εύκολα την ευθύνη πρωθυπουργού από υπουργό όταν μιλάς για κυβερνητική αποτυχία. Ο Μαρινάκης προσπάθησε να βγάλει τον Καραμανλή από το κάδρο και άφησε μέσα τον μετέπειτα Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Δεν ξέρω αν το σκέφτηκε καλά πριν το πει, αλλά σίγουρα δεν το σκέφτηκε καλά μετά.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά στη Θεσσαλονίκη

Η δολοφονική επίθεση με γκαζάκια που κόστισε τη ζωή της μητέρας της Αφροδίτης Νέστορα είναι τραγωδία, τελεία και παύλα. Αυτό που με ενοχλεί, όμως, είναι η ταχύτητα με την οποία το Μέγαρο Μαξίμου το μετέτρεψε σε πολιτικό εργαλείο αντί να αναρωτηθεί γιατί, μετά από 7 χρόνια διακυβέρνησης με «σημαία» την πάταξη της τρομοκρατίας, φτάσαμε ξανά εδώ. Θυμάμαι καλά την εποχή που έκαιγαν σπίτια βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ για τη Συμφωνία των Πρεσπών και η ΝΔ τότε μιλούσε για «εύλογη οργή». Θυμάμαι και το 2019, όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να αφήσει αφύλακτο το σπίτι του Αλέκου Φλαμπουράρη στα Εξάρχεια, που είχε δεχθεί 9 φορές τρομοκρατικές επιθέσεις. Δύο μέτρα και δύο σταθμά, λοιπόν, δεν είναι καινούργιο φαινόμενο στην ελληνική πολιτική σκηνή – απλώς τώρα αλλάζει πλευρά.

Το πάρτι του Χρηστίδη στη Δάφνη

Προεκλογική συγκέντρωση μύριζε το πάρτι που έστησε ο Παύλος Χρηστίδης για την ονομαστική του εορτή σε καφέ της Πλατείας Καλογήρων. Εκεί βρέθηκε ο ίδιος ο Νίκος Ανδρουλάκης να του ευχηθεί, μαζί με τον Γραμματέα του κόμματος Γιάννη Βαρδακαστάνη, τον Παύλο Γερουλάνο, τον Μιχάλη Κατρίνη, τον Κώστα Σκανδαλίδη, τον Λευτέρη Καρχιμάκη, τον Χρήστο Πρωτόπαπα και δεκάδες άλλους. Πήγε και ο σύζυγος της αείμνηστης Φώφης Γεννηματά, Ανδρέας Τσούνης, μαζί με τον γιο του Γιώργο Γεννηματά – λεπτομέρεια που δεν περνάει απαρατήρητη σε όσους παρακολουθούν τις ισορροπίες μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Όταν μαζεύονται τόσα στελέχη μαζί, δεν είναι απλώς κοινωνική εκδήλωση. Είναι μήνυμα.

Ο Ζαχαριάδης φεύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ με προορισμό γνωστό

Έμαθα πως είναι θέμα ωρών, ίσως και σήμερα, η παραίτηση του Κώστα Ζαχαριάδη από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρώην εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος θα συνοδεύσει, όπως πληροφορούμαι, την αποχώρησή του με επιστολή-πλατφόρμα προς τον Σωκράτη Φάμελλο. Και φυσικά, όπως έχει γίνει πλέον παράδοση σε αυτές τις περιπτώσεις, ο προορισμός είναι γνωστός εκ των προτέρων: το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Ο άνθρωπος στάθηκε πιστός στις αρχές του από την πρώτη μέρα ένταξής του μέχρι και την ημέρα της αποχώρησης – δεν θα λείψει, πάντως, από την πολιτική σκηνή.

Η αλήθεια για τη Μίνα Βαλυράκη

Κάποιοι έσπευσαν να γράψουν ότι η σύζυγος του αείμνηστου Σταύρου Βαλυράκη ετοιμάζεται να είναι υποψήφια με το κόμμα που οργανώνει ο Αντώνης Σαμαράς. Από όσα μπόρεσα να διασταυρώσω, η Μίνα Βαλυράκη πράγματι διατηρεί στενούς προσωπικούς δεσμούς με τον πρώην πρωθυπουργό, αλλά αυτό δεν σημαίνει καθόλου πολιτική εμπλοκή. Μια φιλία δεν είναι πάντα υποψηφιότητα – όσο κι αν βολεύει κάποιους να το παρουσιάζουν έτσι.

«Ρητορική ανοχής» – το νέο δόγμα του Μαξίμου

Η κυβέρνηση δεν πρόκειται να αφήσει τις εμπρηστικές επιθέσεις να περάσουν χωρίς πολιτικό όφελος – αυτό είναι σίγουρο. Στο στόχαστρο μπαίνουν κόμματα της Αριστεράς που, κατά το Μαξίμου, καταδικάζουν στα λόγια αλλά όχι στην πράξη τη βία. Το ενθαρρυντικό στοιχείο, πάντως, είναι ότι ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης, όλα σχεδόν τα κόμματα καταδίκασαν απερίφραστα το έγκλημα. Αν αυτό δεν αρκεί για κάποιους, ίσως το πρόβλημα δεν είναι η «ανοχή» αλλά η ανάγκη εύρεσης εκλογικού αφηγήματος.

Πού στρέφονται οι υποψίες για τη Θεσσαλονίκη

Από πηγές που παρακολουθούν στενά την έρευνα, οι υποψίες της Αστυνομίας για τις τρεις εμπρηστικές επιθέσεις σε σπίτια στελεχών της ΝΔ, που στοίχισαν τη ζωή στη Βάγια Νέστορα, στρέφονται σε πρόσωπα που έχουν χάσει «ζωτικό χώρο» έκνομης δράσης στη Θεσσαλονίκη. Πρώτοι στη λίστα, όσοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν καταλήψεις στο Αριστοτέλειο μετά τις αστυνομικές επιχειρήσεις των τελευταίων ετών, καθώς και άτομα που ενεργούν κατ’ εντολή φυλακισμένων για εγκλήματα οπαδικής βίας. Αν επαληθευτεί, θα είναι ακόμη ένα κομμάτι του παζλ που δείχνει πόσο επικίνδυνη έχει γίνει η κατάσταση.

Στουρνάρας εναντίον Τσίπρα για τον φόρο των τραπεζών

Δεν θα μπορούσε να λείπει και η αντιπαράθεση Γιάννη Στουρνάρα με τον Αλέξη Τσίπρα για τον αναβαλλόμενο φόρο των τραπεζών. Ο πρόεδρος του νέου κόμματος πρότεινε είτε επιτάχυνση της επιβολής του φόρου από το 2028 είτε έκτακτη εισφορά, λέγοντας χαρακτηριστικά πως οι τράπεζες «δεν πληρώνουν ευρώ» ενώ μοίρασαν 2,8 δισ. κέρδη στους μετόχους. Η Τράπεζα της Ελλάδος αντέδρασε άμεσα, προειδοποιώντας για κεφαλαιακά ελλείμματα και κίνδυνο για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Ο Παύλος Μαρινάκης έσπευσε να θυμίσει στον Τσίπρα πως ο ίδιος νομοθέτησε τον αναβαλλόμενο φόρο το 2017, και πως «έχει ενδιαφέρον» να μιλάει για τράπεζες αυτός που τις έκλεισε. Ωραία κόντρα, αλλά κάπου ανάμεσα στις ανταλλαγές, ο πολίτης με το χαμηλό εισόδημα μένει απλός θεατής.

Χανιώτικος συμβολισμός για τη 4η Οκτωβρίου

Και κάπου εδώ θα σας πω κάτι που άκουσα και με άφησε άφωνο: κυκλοφορεί σενάριο η κάλπη να στηθεί ανήμερα της 4ης Οκτωβρίου, ημέρας ίδρυσης της ΝΔ από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ωραίος συμβολισμός, θα σκεφτείτε. Μέχρι να θυμηθεί κανείς πως η ίδια ημερομηνία, το 2009, ήταν η ημέρα των εκλογών που έστειλαν στην πολιτική αποστρατεία τον Κώστα Καραμανλή. Οπότε ίσως δεν είναι και τόσο «γουρλίδικη» ημερομηνία τελικά – εξαρτάται ποιον ρωτάς.

Και εδώ σταματώ, γιατί όσο κι αν θέλω να συνεχίσω, βλέπω πως η μέρα προχωράει και η πολιτική επικαιρότητα δεν πρόκειται να μας αφήσει σε ησυχία. Μέχρι την επόμενη φορά, να θυμάστε: όποιος διαχωρίζει τις ευθύνες «σε επίπεδο υπουργείου», συνήθως το κάνει επειδή κάπου αλλού τον βολεύει να μη θυμάται.