Η 4η Οκτωβρίου, ο Παυλόπουλος και το πάρτι που άδειασε τον Σγουρό

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι η εβδομάδα αυτή με βρίσκει με ένα βάρος στο στομάχι, μετά τα όσα συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη. Κι όμως, η πολιτική μηχανή δεν σταματά ποτέ, ακόμα και τις πιο δύσκολες ώρες, και τα πηγαδάκια συνεχίζουν να κοχλάζουν σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Από ημερομηνίες με «γούρικο» συμβολισμό μέχρι βολές για το 2008 και πάρτι με ονομαστικές εορτές που έγιναν προεκλογικές συγκεντρώσεις, έχω πολλά να σας πω σήμερα. Πάρτε αναπνοή.

Η 4η Οκτωβρίου και το «γούρι» που δεν είναι γούρι

Μου λένε πως στο Μαξίμου εξετάζεται σοβαρά σαν ημερομηνία κάλπης η 4η Οκτωβρίου, μέρα ίδρυσης της Νέας Δημοκρατίας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ωραίος συμβολισμός, θα πείτε. Ναι, αλλά υπάρχει και το μικρό πρόβλημα ότι η ίδια ακριβώς ημερομηνία, το 2009, ήταν η μέρα που ο νεότερος Καραμανλής έστειλε τη Νέα Δημοκρατία σε μια από τις χειρότερες εκλογικές της ήττες και τον εαυτό του στην πολιτική αποστρατεία. Αν κατάλαβα καλά, κάποιοι στο περιβάλλον του πρωθυπουργού το ανακάλυψαν πρόσφατα και δεν… πανηγύρισαν ιδιαίτερα. Ίδωμεν αν επιμείνουν στη «γούρικη» ημερομηνία ή αν αναζητήσουν κάτι λιγότερο φορτισμένο.

Οικονόμου: «Αλίμονο αν δεν κερδίσουμε αυτοδυναμία»

Ο Γιάννης Οικονόμου, που όπως ξέρετε δεν τα έχει και τα καλύτερα αυτόν τον καιρό με το Μέγαρο Μαξίμου, έριξε το βαρίδι της αυτοδυναμίας στο τραπέζι. «Αλίμονο με αυτή την αντιπολίτευση αν δεν κερδίσουμε αυτοδυναμία», είπε στα Παραπολιτικά 90,1, εξηγώντας ότι αν δεν έρθει αυτοδυναμία θα σημαίνει πως η ΝΔ δεν κατάφερε να πείσει τον κόσμο απέναντι σε μια «Βαβέλ» αντιπάλων. Ωραία τα λόγια, αλλά παρατήρησα πως δεν είπε ούτε λέξη για το τι θα γίνει εντός Πειραιώς αν ο πήχης δεν πιαστεί. Και αυτό, φίλοι μου, είναι το ερώτημα που όλοι αποφεύγουν να απαντήσουν φωναχτά.

Μαρινάκης, Καραμανλής και Παυλόπουλος: το μπακαλίστικο «ξεδιάλεγμα» ευθυνών

Στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών ο Παύλος Μαρινάκης παραδέχτηκε ότι η Νέα Δημοκρατία είχε «πολλές, πάρα πολλές ευθύνες» για όσα ακολούθησαν τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου το 2008. Μέχρι εδώ καλά. Όταν όμως τον ρώτησαν αν ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής όφειλε να ενεργήσει διαφορετικά, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έκανε ένα κόλπο που το είδα να παίζεται πολλές φορές στην πολιτική: «Δεν αναφέρομαι στον πρώην πρωθυπουργό», είπε, μεταθέτοντας το βάρος σε «όσους είχαν την ευθύνη σε επίπεδο υπουργείου». Που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει τον τότε υπουργό Εσωτερικών, Προκόπη Παυλόπουλο. Ωραία προσπάθεια διαχωρισμού, αλλά δύσκολα στέκει· όταν μιλάς για ευθύνες μιας κυβέρνησης, δεν μπορείς να βγάλεις τον πρωθυπουργό από το κάδρο και να αφήσεις μέσα τον υπουργό του. Δεν είναι και τόσο απλά τα πράγματα, κύριε Μαρινάκη.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά για την πολιτική βία

Η επίθεση με γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη και ο τραγικός θάνατος της μητέρας της Αφροδίτης Νέστορα έγιναν αφορμή για ένα σκληρό παιχνίδι πολιτικής εκμετάλλευσης, με το Μέγαρο Μαξίμου να επιχειρεί αντεπίθεση εναντίον της αντιπολίτευσης. Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι η μνήμη είναι επιλεκτική τέχνη. Όταν έκαιγαν σπίτια βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ για τη Συμφωνία των Πρεσπών, η ΝΔ δεν επέδειξε την ίδια ευαισθησία —αντίθετα, μιλούσε για «εύλογη οργή». Όταν έστελναν σφαίρες στον Νίκο Κοτζιά, σιωπή. Και όταν το 2019 η νέα κυβέρνηση αποφάσισε να αφήσει αφύλακτο το σπίτι του Αλέκου Φλαμπουράρη, που είχε δεχτεί εννιά τρομοκρατικές επιθέσεις, κανείς δεν μίλησε για «ρητορική ανοχής». Δύο μέτρα και δύο σταθμά, έτσι δεν είναι;

Το πάρτι του Χρηστίδη που μύριζε προεκλογική εκστρατεία

Η ονομαστική εορτή του Παύλου Χρηστίδη μετατράπηκε χθες σε μίνι συνέδριο ΠΑΣΟΚ σε καφέ της Πλατείας Καλογήρων στη Δάφνη. Εκεί βρέθηκε ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο Γιάννης Βαρδακαστάνης, οι Παύλος Γερουλάνος και Μιχάλης Κατρίνης, ο Κώστας Σκανδαλίδης, ο Λευτέρης Καρχιμάκης, ο Χρήστος Πρωτόπαπας, ο Νίκος Σαλαγιάννης, ο Γιάννης Μίχας, δεκάδες συνδικαλιστές από ΑΔΕΔΥ, ΟΜΕ ΟΤΕ και ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, μαζί με τον σύζυγο της Φώφης Γεννηματά, Ανδρέα Τσούνη, και τον γιο τους Γιώργο Γεννηματά. Αν κάτι τέτοιο δεν είναι υποψήφια προεκλογική συγκέντρωση με πρόσχημα τα κεράσματα, τότε τι είναι; Ο Χρηστίδης, δεν σας κρύβω, φαίνεται να έχει κάτι στα μουστάκια του.

Ζαχαριάδης: η παραίτηση που ήρθε με πλατφόρμα

Θέμα χρόνου ήταν, όπως μου έλεγαν εδώ και καιρό, η αποχώρηση του Κώστα Ζαχαριάδη από τον ΣΥΡΙΖΑ, και η παραίτηση έρχεται —πιθανόν σήμερα ή αύριο— μαζί με επιστολή-πλατφόρμα προς τον Σωκράτη Φάμελλο. Ο προορισμός; Το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, φυσικά. Ο πρώην εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ έμεινε πιστός στις αρχές του μέχρι το τέλος, λένε όσοι τον ξέρουν καλά. Ευτυχώς δεν θα λείψει από την πολιτική σκηνή —απλά θα αλλάξει διεύθυνση αλληλογραφίας.

Η αλήθεια για τη Μίνα Βαλυράκη και τον Σαμαρά

Κάποιοι έσπευσαν να γράψουν πως η Μίνα Βαλυράκη, σύζυγος του αείμνηστου Σταύρου Βαλυράκη, θα είναι υποψήφια με το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά. Από όσα μαθαίνω, η κυρία Βαλυράκη διατηρεί μεν στενούς προσωπικούς δεσμούς με τον πρώην πρωθυπουργό, αλλά αυτό δεν σημαίνει καθόλου πολιτική εμπλοκή στο νεοσύστατο κομματικό σχήμα. Άλλο η φιλία, άλλο το ψηφοδέλτιο —κάποιοι μπερδεύουν τα δύο τελευταία καιρό στην Πειραιώς.

Πού πέφτουν οι υποψίες για τη δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη

Οι έρευνες της Αστυνομίας για τις τρεις εμπρηστικές επιθέσεις σε σπίτια στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, που στοίχισαν τη ζωή στη Βάγια Νέστορα, φαίνεται να στρέφονται σε πρόσωπα που έχουν χάσει ζωτικό χώρο δράσης στη Θεσσαλονίκη. Πρώτοι στη λίστα βρίσκονται όσοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις καταλήψεις στο Αριστοτέλειο μετά τις αλλεπάλληλες αστυνομικές επιχειρήσεις, ή πρόσωπα που ενεργούν κατ’ εντολή φυλακισμένων για εγκλήματα οπαδικής βίας. Ελπίζω, για το καλό όλων, να μη μείνει άλλη μια υπόθεση στα «πού πέφτουν οι υποψίες» και να δούμε επιτέλους συλλήψεις.

Στουρνάρας εναντίον Τσίπρα για τον φόρο των τραπεζών

Ο Αλέξης Τσίπρας πρότεινε την επιβολή του αναβαλλόμενου φόρου στις τράπεζες από το 2028 αντί για το 2035, ή εναλλακτικά έκτακτη εισφορά στα κέρδη τους. Η αντίδραση δεν άφησε περιθώρια παρεξήγησης: ο Γιάννης Στουρνάρας, μέσω της Τράπεζας της Ελλάδος, προειδοποίησε για «σημαντικά εποπτικά κεφαλαιακά ελλείμματα» και κίνδυνο για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Παύλος Μαρινάκης, που δεν χάνει ευκαιρία να θυμίσει στον Τσίπρα το «κλείσιμο των τραπεζών» του 2015. Ό,τι και να πει κανείς, καλό είναι να θυμάται ότι οι τράπεζες μοίρασαν 2,8 δισ. ευρώ κέρδη στους μετόχους χωρίς να πληρώσουν ούτε ένα ευρώ φόρο. Και αυτό, όσο κι αν βολεύει το Μαξίμου να το βλέπει αλλιώς, παραμένει γεγονός.

Κλείνω με μια σκέψη: όσο οι πολιτικοί μας μαλώνουν για ημερομηνίες κάλπης, φόρους τραπεζών και ποιος ευθύνεται περισσότερο για το 2008, κάπου εκεί έξω μια οικογένεια θάφτηκε στη σιωπή. Ελπίζω μόνο να μη χρειαστεί να ξαναγράψω τέτοιο άρθρο του χρόνου.