Guardian: Ο Χρήστος Παπαδόπουλος επιστρέφει στα νεανικά του ιδανικά μέσα από τον χορό

Στα νεανικά του ιδανικά και στην πεποίθηση ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει επιστρέφει ο Έλληνας χορογράφος Χρήστος Παπαδόπουλος, όπως γράφει ο Guardian σε συνέντευξή του με αφορμή τη νέα παράσταση «My Fierce Ignorant Step».

Ο Παπαδόπουλος κέρδισε το 2025 το πρώτο διεθνές βραβείο χορογραφίας Rose, το οποίο η βρετανική εφημερίδα περιγράφει ως το αντίστοιχο του Turner και του Booker στον κόσμο του χορού. Επικράτησε ανάμεσα σε τέσσερις φιναλίστ, με την κριτική επιτροπή να περιλαμβάνει την Άρλιν Φίλιπς και την Πι Τζέι Χάρβεϊ.

Βραβεύτηκε για το «Larsen C», ένα σκοτεινό, υπνωτικό χορευτικό κρεσέντο με παγετώδη ρυθμό, που πήρε το όνομά του από μια παγοκρηπίδα της Ανταρκτικής. Μεγάλο μέρος του χρηματικού επάθλου των 40.000 λιρών το έδωσε στους χορευτές του, «επειδή δουλεύουν πολύ σκληρά και δεν πληρώνονται τόσο καλά – αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα». Τα υπόλοιπα τα επένδυσε στη νέα παραγωγή, για να καλύψει κενά στον προϋπολογισμό της.

Το έργο του περιοδεύει διεθνώς. Ο χορογράφος μίλησε στην εφημερίδα μέσω βιντεοκλήσης από τη Σαγκάη, όπου παρουσιάζει το «My Fierce Ignorant Step» πριν από τη βρετανική πρεμιέρα του.

Από την εφηβική αισιοδοξία στη νέα παράσταση

Ο τίτλος του έργου, όπως εξηγεί, του ήρθε πριν αρχίσει να το δημιουργεί και παραπέμπει στον νεότερο εαυτό του, γεμάτο αφελή αισιοδοξία, ελπίδα και επαναστατικό ζήλο. Μεγαλώνοντας σε μια μικρή πόλη της Πελοποννήσου, περνούσε πολύ χρόνο στη φύση, περιπλανώμενος στα βουνά και στο δάσος. «Αυτές οι ήσυχες στιγμές όξυναν την επίγνωσή μου», λέει.

Σήμερα, στη μέση ηλικία, αισθάνεται «απογοήτευση για το μέλλον» και τον καθημερινό καταιγισμό δυσοίωνων ειδήσεων. «Ένιωθα ότι έχανα την ελπίδα μου και ότι στέρευα όλο και περισσότερο μέσα μου», αναφέρει. Θυμήθηκε τότε την εφηβεία του, όταν είχε «αυτή την ορμητική, σχεδόν αλαζονική βεβαιότητα ότι θα δημιουργούσαμε έναν σπουδαίο κόσμο».

«Ήμασταν αφελείς και πολύ ρομαντικοί. Τώρα που είμαι πιο ώριμος και μπορώ να σκέφτομαι την πολιτική κατάσταση με πιο τρισδιάστατο τρόπο, μπορώ εύκολα να αποθαρρυνθώ», λέει. Η παράσταση, ωστόσο, δεν είναι μια νοσταλγική επιστροφή στο παρελθόν, αλλά μια προσπάθεια να «ξαναδώσουμε ώθηση στη ζωή μας, ώστε να κάνουμε πραγματικά κάτι γι’ αυτό».

Η δυσκολία ως δρόμος προς τη συλλογική χαρά

Η πρώτη απόπειρα δημιουργίας της παράστασης ήταν, όπως λέει, καταστροφική: «Τον πρώτο μήνα ήταν μια απόλυτη αποτυχία. Ένα αδιέξοδο». Προσπαθούσε να αναδημιουργήσει την ενέργεια που θυμόταν από τα νεανικά του χρόνια, αλλά διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε απλώς να φτιάξει ένα «χαρούμενο» ή «αισιόδοξο» έργο.

Αντί γι’ αυτό, δημιούργησε συνθήκες ώστε το συναίσθημα να γεννηθεί πραγματικά ανάμεσα στους χορευτές: μακρές ακολουθίες κινήσεων, δύσκολες τεχνικά και ρυθμικά, που τους υποχρέωναν να βοηθούν και να στηρίζουν ο ένας τον άλλον. Όταν καταφέρνουν μαζί κάτι εξαιρετικά δύσκολο, εξηγεί, έρχεται η χαρά και μαζί της η αίσθηση ότι όλα είναι δυνατά.

Η έμπνευση από το «Άξιον Εστί» του Ελύτη

Πηγή έμπνευσης υπήρξε και το «Άξιον Εστί», το ποίημα του νομπελίστα Οδυσσέα Ελύτη από το 1959, το οποίο ο Παπαδόπουλος διάβασε στην εφηβεία του. Οι ζωντανές περιγραφές της φύσης τον άγγιξαν, ενώ, όπως λέει, ήταν και η περίοδος κατά την οποία διαμορφωνόταν η πολιτική του συνείδηση.

«Ο Ελύτης πρότεινε έναν κόσμο, έναν πολιτικό κόσμο, αλλά και έναν κόσμο όπου μέσα από την ηθική και την αγάπη μπορείς να κατακτήσεις την ομορφιά. Υποστήριζε ότι η ομορφιά δεν είναι αισθητική επιλογή· είναι συνέπεια ενός τρόπου ύπαρξης», αναφέρει.

Η μελοποίηση του ποιήματος από τον Μίκη Θεοδωράκη έγινε σύμβολο της ελληνικής αντίστασης στη στρατιωτική δικτατορία τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Η μουσική και το ποίημα δεν εμφανίζονται στην παράσταση, αλλά, κατά τον Guardian, το πνεύμα τους είναι παρόν, όπως ο χορογράφος ελπίζει ότι παραμένει ζωντανό και το πνεύμα αντίστασης στην κοινωνία.

«Το βλέπεις στο Παρίσι, σε όλες αυτές τις διαδηλώσεις, στη συνειδητοποίηση ότι πρέπει να βγούμε εκεί έξω και να γίνουμε ριζοσπαστικοί», λέει. Πιστεύει ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν και ότι, αν γινόταν κάτι ριζοσπαστικό για την προστασία του περιβάλλοντος, αυτό θα μπορούσε να ανακάμψει, αν και «δυστυχώς αργούμε πάντα πολύ να το συνειδητοποιήσουμε».

Για το αν η παράσταση αποτελεί κάλεσμα να αλλάξει ο κόσμος, απαντά: «Είναι σίγουρα μια πρόσκληση. Οι φίλοι μου έβγαιναν όλοι από το θέατρο μετά και έλεγαν: “Αυτό είναι επανάσταση!”».

• Το «My Fierce Ignorant Step» παρουσιάζεται στο Sadler’s Wells East του Λονδίνου στις 13 και 14 Νοεμβρίου.