Μαυρογένης: Η τελευταία μάχη και το τέλος του πιο διαβόητου πειρατή
Μετά τον αποκλεισμό του Τσάρλεστον για σχεδόν μία εβδομάδα και την απώλεια της ναυαρχίδας του, ο πειρατής σκοτώθηκε τον Νοέμβριο του 1718 στο Όκρακοκ

Όταν ο υποπλοίαρχος Ρόμπερτ Μέιναρντ έφτασε ξανά στη Βιρτζίνια, το κεφάλι του Μαυρογένη ήταν κρεμασμένο στην πλώρη του πλοίου του. Έτσι επιβεβαιώθηκε ο θάνατος του πειρατή που, λίγους μήνες νωρίτερα, είχε αποκλείσει ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια των βρετανικών αποικιών.
Ο Μαυρογένης είχε σκοτωθεί στις 22 Νοεμβρίου 1718, σε μια μάχη που κρίθηκε πάνω στο κατάστρωμα του αντιπάλου του, στα νερά του Όκρακοκ. 
Αν και η πορεία του ως πειρατή καπετάνιου κράτησε λίγο, πρόλαβε να αιχμαλωτίσει εμπορικά πλοία και να φέρει μια ολόκληρη πόλη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Ο Μαυρογένης και η ταυτότητα πίσω από το όνομά του
Το όνομα με το οποίο είναι περισσότερο γνωστός ο Μαυρογένης είναι Έντουαρντ Τιτς, παρότι στις ιστορικές πηγές το επώνυμό του καταγράφεται με διαφορετικούς τρόπους.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του παραμένουν ασαφή. Σύμφωνα με μια διαδεδομένη εκδοχή, είχε υπηρετήσει ως κουρσάρος στον Πόλεμο της Βασίλισσας Άννας, όπως ονομάστηκε στη βόρεια Αμερική το εκεί μέτωπο του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής. 
Οι κουρσάροι διέθεταν κρατική άδεια, με βάση την οποία μπορούσαν να επιτίθενται σε πλοία των εχθρών.
Όταν τελείωσε ο πόλεμος, κάποιοι βρήκαν στην πειρατεία τη δυνατότητα να εξακολουθήσουν να βιοπορίζονται από τη θάλασσα και τα λάφυρα.
Η πυκνή μαύρη γενειάδα του χάρισε στον Τιτς το προσωνύμιο Μαυρογένης.
Σε αφήγηση που κυκλοφόρησε μερικά χρόνια μετά τον θάνατό του, περιγράφεται με κορδέλες στη γενειάδα και αναμμένα φιτίλια, των οποίων ο καπνός τύλιγε το πρόσωπό του.
Οι λεπτομέρειες αυτής της εμφάνισης πέρασαν στη λαϊκή παράδοση και επηρέασαν για αιώνες τις απεικονίσεις του. 
Για έναν πειρατή, η φήμη μπορούσε να αποδειχθεί χρήσιμη στην πράξη. Αν ένας καπετάνιος θεωρούσε ότι ο αντίπαλός του ήταν ικανός για οτιδήποτε, είχε ισχυρό κίνητρο να παραδώσει το φορτίο και να προστατεύσει το πλήρωμά του.
Από δουλεμπορικό σε ναυαρχίδα του Μαυρογένη
Το 1717, στην ανατολική Καραϊβική, ο Μαυρογένης πήρε το γαλλικό δουλεμπορικό «Λα Κονκόρντ». Του έδωσε το όνομα «Εκδίκηση της Βασίλισσας Άννας» και το όρισε ως ναυαρχίδα του.
Με το πλοίο αυτό ταξίδευε στην Καραϊβική και κατά μήκος των ακτών της Βόρειας Αμερικής, όπου τα εμπορικά σκάφη μετέφεραν ανθρώπους, προμήθειες και προϊόντα ανάμεσα στα νησιά και τις αποικίες.
Η κατάληψή του δείχνει πόσο στενά συνδεόταν η πειρατεία με το εμπόριο του Ατλαντικού. 
Το σκάφος που είχε μεταφέρει υποδουλωμένους ανθρώπους κατέληξε στα χέρια πειρατών, οι οποίοι ζούσαν αρπάζοντας πλοία και τα φορτία τους από τις ίδιες θαλάσσιες οδούς.
Τον Μάιο του 1718 ο Μαυρογένης πραγματοποίησε την πιο τολμηρή του επιχείρηση: έφτασε έξω από το Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας και κράτησε αποκλεισμένο το λιμάνι για σχεδόν μία εβδομάδα.
Το πλήρωμά του κατέλαβε πλοία και συνέλαβε ομήρους, μεταξύ των οποίων βρίσκονταν επιβάτες με σημαντική θέση στην τοπική κοινωνία.
Με τον αποκλεισμό, η πειρατεία έφτασε μέχρι μια αποικιακή πόλη που εξαρτιόταν οικονομικά από τη ναυσιπλοΐα.
Κάθε πλοίο που πλησίαζε κινδύνευε και η τύχη των ομήρων έδινε στον Μαυρογένη τη δυνατότητα να επιβάλει τους όρους του. 
Η επιτυχία του στο Τσάρλεστον δεν απέτρεψε την απώλεια της ναυαρχίδας του. Τον Ιούνιο του 1718, η «Εκδίκηση της Βασίλισσας Άννας» προσάραξε κοντά στο σημερινό Μπόφορτ της Βόρειας Καρολίνας και εγκαταλείφθηκε.
Μία εκδοχή υποστηρίζει ότι ο ίδιος ευθύνεται για την προσάραξη, χωρίς ωστόσο να είναι γνωστές με βεβαιότητα οι προθέσεις του.
Ο Μαυρογένης έμεινε ένα διάστημα του καλοκαιριού στην πόλη Μπαθ, ενώ το φθινόπωρο πήγε στο Όκρακοκ. Πρόκειται για πέρασμα ανάμεσα στον Ατλαντικό και τα προστατευμένα νερά του Πάμλικο, από το οποίο διέρχονταν τα πλοία της περιοχής.
Η αναμέτρηση του Μαυρογένη στο Όκρακοκ
Την καταδίωξη του Μαυρογένη ξεκίνησε ο Αλεξάντερ Σπότσγουντ, κυβερνήτης της γειτονικής Βιρτζίνια. Την αποστολή ανέλαβε ως επικεφαλής ο Μέιναρντ, αξιωματικός του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού.
Η επιλογή του Σπότσγουντ να στείλει άνδρες στα νερά άλλης αποικίας δείχνει πώς μια απειλή στη θάλασσα μπορούσε να ξεπεράσει τα όρια της εξουσίας κάθε κυβερνήτη. 
Οι έμποροι και οι ναυτικοί στη Βιρτζίνια κινούνταν στις ίδιες θαλάσσιες διαδρομές με τους αντίστοιχους της Βόρειας Καρολίνας.
Γι’ αυτό, η παρουσία πειρατών στο Όκρακοκ επηρέαζε τόσο τη Βιρτζίνια όσο και τη Βόρεια Καρολίνα.
Στις 22 Νοεμβρίου, η σύγκρουση ξεκίνησε ως ναυμαχία και στη συνέχεια μετατράπηκε σε μάχη σώμα με σώμα.
Ο Μαυρογένης και άνδρες του πέρασαν στο κατάστρωμα του σκάφους του Μέιναρντ, όπου η σύγκρουση έγινε φονική και για τις δύο πλευρές. 
Ο Μαυρογένης και αρκετοί άνδρες του σκοτώθηκαν στη μάχη. Ο Μέιναρντ επέστρεψε στη Βιρτζίνια παίρνοντας μαζί του τους πειρατές που είχαν επιζήσει και έδωσε εντολή να αποκεφαλιστεί ο Μαυρογένης.
Το κεφάλι του μεταφέρθηκε για δύο λόγους: για να επιβεβαιωθεί στις αρχές ο θάνατός του και για να γίνει δημόσια γνωστή η τύχη του. Εκείνη την περίοδο, οι αποικιακές κυβερνήσεις αξιοποιούσαν τις δημόσιες τιμωρίες ως παραδειγματισμό.
Οι αφηγήσεις για τον Μαυρογένη και το ναυάγιο
Πολλά στοιχεία της εικόνας του Μαυρογένη που διατηρήθηκε στις επόμενες γενιές προέρχονται από μια συλλογή ιστοριών για διαβόητους πειρατές. Το βιβλίο εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1724 και έφερε το όνομα του Κάπτεν Τσαρλς Τζόνσον.
Η μαύρη γενειάδα, ο καπνός και ο βίαιος θάνατός του συνέθεσαν μια εικόνα που οι αναγνώστες μπορούσαν εύκολα να ξεχωρίσουν και να συγκρατήσουν.
Όσο η ιστορία του εμφανιζόταν σε βιβλία και εικονογραφήσεις, η μορφή αυτή καθιερώθηκε ως το πρότυπο του πειρατή.
Ωστόσο, ερωτήματα για τον ίδιο και τη ζωή του, όπως ο τόπος όπου μεγάλωσε και τα πρώτα χρόνια του στη θάλασσα, δεν έχουν απαντηθεί.
Στις 21 Νοεμβρίου 1996, σχεδόν την επέτειο του θανάτου του, μια ερευνητική ομάδα βρήκε κανόνια και άγκυρες στον βυθό, κοντά στο Μπόφορτ.
Η θέση του ναυαγίου, η χρονολόγηση των αντικειμένων και η σύγκρισή τους με τις ιστορικές καταγραφές οδήγησαν στην ταυτοποίησή του με τη χαμένη ναυαρχίδα. 
Στα αντικείμενα που εντοπίστηκαν περιλαμβάνονταν κεραμικά, εργαλεία και γυάλινες χάντρες για τις εμπορικές συναλλαγές, καθώς και μια μπρούντζινη καμπάνα με τη χρονολογία 1705.
Η έρευνα μετέτρεψε σε χειροπιαστά ευρήματα μια ιστορία που ήταν γνωστή κυρίως μέσα από αφηγήσεις, ενώ αποκάλυψε στοιχεία για το πλοίο, το φορτίο του και την καθημερινή ζωή των ανθρώπων που βρίσκονταν πάνω σε αυτό.
Η γενειάδα του Μαυρογένη και η τελευταία μάχη του είναι όσα διατηρήθηκαν στη μνήμη. Στον βυθό του Μπόφορτ, ωστόσο, διασώθηκε και η ιστορία του κόσμου στον οποίο έδρασε.
Τα κανόνια, οι άγκυρες και οι χάντρες μαρτυρούν τις συνθήκες στον ίδιο Ατλαντικό, όπου ένα γαλλικό δουλεμπορικό μπορούσε μέσα σε λίγους μήνες να μετατραπεί σε πειρατική ναυαρχίδα, ενώ ο αποκλεισμός ενός λιμανιού αρκούσε για να προκαλέσει αναστάτωση σε ολόκληρη αποικία.
Η ουσιαστική του δύναμη βρισκόταν ακριβώς εκεί: μπορούσε να επηρεάζει τις θαλάσσιες οδούς από τις οποίες εξαρτιόταν η ζωή των παράκτιων περιοχών.
Μη χάνετε τίποτα από το ΔΕΔΟΜΕΝΟ
Ειδήσεις τη στιγμή που συμβαίνουν, αναλύσεις και reels κάθε μέρα.






































// ΣΧΟΛΙΑ
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.