Άδειασε η αίθουσα για Νετανιάχου, γέμισε η αγκαλιά του Μαξίμου

Υπάρχουν στιγμές που η διπλωματική «ψυχραιμία» μοιάζει επικίνδυνα με πολιτική τύφλωση. Η στιγμή που ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ανέβηκε στο βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και άδειασε η αίθουσα ήταν από τις πιο εύγλωττες εικόνες διεθνούς απομόνωσης των τελευταίων χρόνων. Το ελληνικό Μαξίμου, αντί να διαβάσει το μήνυμα, προχώρησε σε κάτι το εντελώς αντίθετο: κανόνισε συνάντηση με τον ισραηλινό πρωθυπουργό στο περιθώριο της ίδιας συνόδου.

Η εικόνα που πληγώνει

Η αντίθεση δεν χρειάζεται σχόλιο, αλλά αποδίδεται καίρια από τον χρήστη του tetRadio, που δεν διστάζει να μιλήσει για διεθνή ρεζίλεμα:

Η φράση «χώρα της ντροπής» είναι βαριά, αλλά η εικόνα που την προκάλεσε είναι πραγματική: ενώ η διεθνής κοινότητα, ή έστω ένα μεγάλο κομμάτι της, γυρίζει επιδεικτικά την πλάτη στον Νετανιάχου, η Αθήνα επέλεξε να του κρατήσει την πόρτα ανοιχτή. Δεν είναι ασήμαντο. Σε μια στιγμή που η εικόνα μετράει όσο και η ουσία, το Μαξίμου προτίμησε να μη διαβάσει τα σημάδια της αίθουσας.

Τριμερής σύνοδος, μονομερής αμηχανία

Το ελληνικό επίσημο ανακοινωθέν, όπως το αποτυπώνει η στήλη e-Άμυνα, μιλάει για κάτι πολύ πιο τεχνοκρατικό από «ντροπή»: μια συζήτηση για προώθηση τριμερούς συνόδου κορυφής Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ.

Στα χαρτιά, πρόκειται για γεωπολιτική συνέχεια -η Αθήνα έχει επενδύσει χρόνια στη σχέση με το Ισραήλ, σε ενεργειακό και αμυντικό επίπεδο, και η τριμερής με την Κύπρο δεν είναι νέο εγχείρημα. Η ερώτηση όμως δεν είναι αν έχει νόημα η σχέση· είναι αν έχει νόημα η χρονική στιγμή. Να επιλέγεις ακριβώς τη στιγμή της μεγαλύτερης διεθνούς απομόνωσης ενός ηγέτη για να τον αγκαλιάσεις δημόσια, δεν είναι ουδέτερη επιλογή. Είναι πολιτικό μήνυμα, το θέλει κανείς ή όχι.

Το Μαξίμου μπορεί να επικαλεστεί εθνικά συμφέροντα και σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Αλλά η στιγμή που επέλεξε για να τα προβάλει δείχνει είτε παντελή αδιαφορία για τη διεθνή εικόνα της χώρας, είτε πλήρη αδράνεια στο να διαβάσει τη διεθνή συγκυρία. Και τα δύο, εν τέλει, κοστίζουν το ίδιο.