Το ευρωπαϊκό πάρτι προσλήψεων δεν έχει τελειωμό

Το «πάρτι» των τοποθετήσεων γύρω από ευρωβουλευτές δεν έχει, φαίνεται, ταβάνι. Μόλις έσβησε ο θόρυβος γύρω από την απόσπαση της συζύγου του Νίκου Φαραντούρη με αμοιβή 245.000 ευρώ από την κυβέρνηση, έρχεται νέο ρεπορτάζ που θέλει τον Γιώργο Αυτιά να προσλαμβάνει στο γραφείο του στην Ευρωπαϊκή Ένωση έναν πρώην συνεργάτη του Γιώργου Κύρτσου.

Ένα βιογραφικό με ιστορία

Το στοιχείο που κάνει την ιστορία πιπεράτη δεν είναι η ίδια η πρόσληψη —αυτές γίνονται καθημερινά στις Βρυξέλλες— αλλά η διαδρομή του προσώπου. Ο εν λόγω συνεργάτης, σύμφωνα με την καταγγελία, μέχρι πρόσφατα «στόλιζε» δημόσια τον Γρηγόρη Δημητριάδη και τον Νίκο Χαρδαλιά, ενώ σιγοντάριζε με παραθέσεις τον δημοσιογράφο Θανάση Κουκάκη στο ζήτημα των υποκλοπών. Την ίδια στιγμή, ο εργοδότης του ως τότε, ο Κύρτσος, έχει κάνει σχεδόν καθημερινή συνήθεια την πολεμική κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Όπως σημειώνει καυστικά ο Νίκος Σωτηρόπουλος:

Η αντίφαση είναι αυτούσια: ο ίδιος άνθρωπος που έντυνε επικοινωνιακά στελέχη του Μαξίμου αλλάζει πλευρό και μπαίνει στο γραφείο ενός ευρωβουλευτή που, τουλάχιστον μέσω του πρώην εργοδότη του, τρέφεται πολιτικά από την αντικυβερνητική ρητορική. Αν κάτι δείχνει αυτό, είναι πόσο ρευστά —ή πόσο βολικά— είναι τα όρια ανάμεσα σε «φιλικούς» και «εχθρικούς» κύκλους όταν στη μέση υπάρχει μισθός από ευρωπαϊκό κονδύλι.

Ποιος βολεύει ποιον

Το ερώτημα που μένει αναπάντητο δεν είναι νομικό, είναι πολιτικό: πόσος κόσμος περιφέρεται ανάμεσα σε γραφεία ευρωβουλευτών διαφορετικών —υποτίθεται— στρατοπέδων, χωρίς αυτό να αλλάζει τίποτα στην ουσία της λειτουργίας τους; Η υπόθεση Φαραντούρη είχε ήδη ανοίξει το κεφάλαιο των βολεμάτων μέσω συζύγων και συγγενών· τώρα προστίθεται και το κεφάλαιο των εναλλασσόμενων συνεργατών, που μεταφέρουν τεχνογνωσία επικοινωνίας από τη μια πλευρά στην άλλη σαν να μην πρόκειται για τίποτα παραπάνω από αλλαγή γραφείου.

Το αποτέλεσμα είναι μια Βρυξέλλες όπου η πολιτική αντιπαράθεση παραμένει στα λόγια, ενώ στην πράξη τα ίδια πρόσωπα κυκλοφορούν σε όλα τα γραφεία, ανεξαρτήτως ετικέτας. Κι όσο αυτό συνεχίζεται αθόρυβα, το «πάρτι» δεν κλείνει —απλώς αλλάζει καλεσμένους.