Η ΔΕΘ κοστολογείται φθηνότερα από μία ασπίδα με το Ισραήλ

Δύο αριθμοί, μία κυβέρνηση, μία απορία που δεν λύνεται εύκολα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε στη ΔΕΘ πακέτο μέτρων ύψους 2,2 δισεκατομμυρίων ευρώ, συνοδεύοντάς το με τη διαβεβαίωση ότι ποτέ δεν θα τεθεί σε κίνδυνο η δημοσιονομική σταθερότητα. Λίγες ημέρες νωρίτερα, η ίδια κυβέρνηση είχε υπογράψει με το Ισραήλ τη συμφωνία για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», κόστους 3,035 δισεκατομμυρίων ευρώ. Μία και μοναδική εξοπλιστική συμφωνία, δηλαδή, κοστίζει 835 εκατομμύρια ευρώ παραπάνω από ολόκληρο το πακέτο μέτρων για την κοινωνία.

Ο λογαριασμός που δεν βγαίνει

Το ερώτημα το θέτει με σαφήνεια ο δημοσιογράφος Χρήστος Αβραμίδης, συγκρίνοντας τα δύο ποσά και αναδεικνύοντας πού καταλήγει τελικά η ρητορική περί λιτότητας.

Η σκανδαλώδης προνομιακή φορολογική μεταχείριση των τραπεζών βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής: οι ελληνικές τράπεζες κουβαλούν ακόμη 11 δισεκατομμύρια ευρώ αναβαλλόμενου φόρου, εμφανίζουν τεράστια κέρδη, μοιράζουν μερίσματα, αλλά δεν πληρώνουν φόρο επί αυτού του ποσού. Το κρατικό ταμείο χάνει κάθε χρόνο περίπου ένα δισεκατομμύριο ευρώ από αυτή τη ρύθμιση, χωρίς να υπολογίζονται τα 47 δισεκατομμύρια που δόθηκαν στο παρελθόν για τη διάσωσή τους. Την ίδια στιγμή, τα έσοδα του κράτους από τον ΦΠΑ πάνω στις ολοένα ακριβότερες τιμές αυξάνονται· μόνο το 2022, τα έξτρα έσοδα λόγω πληθωρισμού έφτασαν το 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ.

Ρονάλντο και δημοσιονομική πειθαρχία

Η παράλληλη αφήγηση με τον ψευτο-Ρονάλντο που εξαπάτησε μια γυναίκα στην Πάτρα για εκατό ευρώ δεν είναι τυχαία επιλογή: υπηρετεί την αντιπαράθεση κλίμακας. Όταν το κράτος βρίσκει άμεσα 3 δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς και διατηρεί ανέπαφο ένα φορολογικό προνόμιο που κοστίζει δισεκατομμύρια ετησίως, αλλά για την κοινωνία «περισσεύουν» μόλις 2,2 δισεκατομμύρια με επίκληση της δημοσιονομικής σταθερότητας, η ιεράρχηση προτεραιοτήτων γίνεται αυτόματα το ζητούμενο. Ποιος εξαπατά ποιον, αναρωτιέται εύλογα ο Αβραμίδης, κλείνοντας με νύξη για τη συνέντευξη Τύπου του πρωθυπουργού που ακολουθούσε λίγες ώρες μετά — και το ερώτημα αν θα επιτρεπόταν καν να τεθεί δημόσια αυτή η σύγκριση.

Η δημοσιονομική σταθερότητα, όπως αποδεικνύεται, είναι όρος με γεωμετρία μεταβλητή: σφιχτή όταν πρόκειται για κοινωνικά μέτρα, ελαστική όταν πρόκειται για εξοπλισμούς και τραπεζικά προνόμια. Το Μαξίμου μπορεί να επιμένει στην αφήγηση της υπεύθυνης διαχείρισης, όμως οι αριθμοί, όπως καταγράφονται, λένε μια διαφορετική ιστορία προτεραιοτήτων.