Το στιχάκι που έστειλε ο Μητσοτάκης στον Τσίπρα από τη ΔΕΘ

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι το Σαββατοκύριακο αυτό είχε τη δόση παρασκηνίου που μου αρέσει να ψάχνω. Ανάμεσα σε ομιλίες, εξαγγελίες και θυρίδες, κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι η πολιτική μας ζωή έχει πάρει τη μορφή θεατρικού έργου με σταθερούς πρωταγωνιστές και ίδιο σενάριο. Ας τα πάρουμε ένα-ένα.

Η πρώτη ευθεία βολή Μητσοτάκη σε Τσίπρα

Αν κατάλαβα καλά το κλίμα από τη ΔΕΘ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσισε επιτέλους να βγει από τη στάση της «σιωπηρής υπεροχής» και να χτυπήσει ευθέως τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν σας κρύβω ότι περίμενα αυτή τη στιγμή εδώ και μήνες, γιατί όσο ο πρωθυπουργός απέφευγε να κατονομάσει τον πρώην πρωθυπουργό, τόσο μεγάλωνε η αίσθηση ότι τον φοβάται ή τουλάχιστον δεν τον θεωρεί αντίπαλο άξιο λόγου.

Η επιλογή του στίχου «Ωραία που τα λες, μα έλα που σε ξέρω» δεν είναι τυχαία· μου λένε άνθρωποι που ξέρουν πώς δουλεύει το επιτελείο του Μαξίμου ότι το συγκεκριμένο στιχάκι είχε δουλευτεί επί μέρες, με τη σύνδεση Μητροπάνου – Κανελλίδου να θεωρείται εύρημα επικοινωνιακό. Ο στόχος ήταν προφανής: να θυμίσει το Μετρό της Θεσσαλονίκης και τα προγράμματα-μουσαμάδες. Απίθανα πράγματα, έτσι; Μια κυβέρνηση που έχει τις δικές της «εκκρεμότητες» να θυμάται επιλεκτικά τα λάθη του παρελθόντος του αντιπάλου.

Ούτε λέξη για την ακρίβεια – σοβαρή παράλειψη ή σκόπιμη επιλογή;

Εδώ πέφτω πάνω σε κάτι που μου φάνηκε αδιανόητο. Ο πρωθυπουργός μίλησε για εθνικά δίκαια, για γεωπολιτικούς κυματισμούς, για μέρισμα προόδου, αλλά ούτε μια αναφορά στο πρόβλημα που ταλανίζει καθημερινά κάθε ελληνικό νοικοκυριό: την ακρίβεια. Όσο κι αν προσπαθώ να το δικαιολογήσω, δεν το καταφέρνω. Μου είπε άνθρωπος που παρακολούθησε την ομιλία από κοντά ότι υπήρξε έκπληξη ακόμα και μέσα στο ακροατήριο για την απουσία αυτής της αναφοράς. Ξεκομμένος από την πραγματικότητα ή σκόπιμη επιλογή επικοινωνιακής ατζέντας μακριά από το πιο ζεστό θέμα της κοινωνίας;

ΕΡΤ-3 και το επίπεδο προπαγάνδας που ζήλεψε ακόμα και τη Βόρεια Κορέα

Εδώ θα γελάσετε πικρά μαζί μου. Η κρατική τηλεόραση αφιέρωσε το απόγευμα της Κυριακής σε μια προβολή του πρωθυπουργού που, όπως μου περιέγραψαν, θύμιζε επίσημο κρατικό δελτίο άλλης εποχής. Ούτε ένα λεπτό για τις μεγάλες συγκεντρώσεις της αντιπολίτευσης, μόνο γλυκόλογα για τον πρωθυπουργό. Αν πιστεύουν ότι έτσι διαμορφώνουν πραγματικότητα, τους θυμίζω πως οι πολίτες έχουν πλέον χίλιους τρόπους να δουν τι πραγματικά συμβαίνει. Άξιοι της μοίρας τους, θα έλεγα.

Ο Σάλλας… προοδευτικός; Το σχέδιο για φόρο πλούτου που ξαφνικά θυμήθηκαν

Εδώ έρχεται το πιο νόστιμο κομμάτι της εβδομάδας. Ενώ όλοι επιτίθενται στην πρόταση Τσίπρα για «πατριωτική εισφορά» με επιχειρήματα περί θυρίδων και μπιζουτιέρων, κανείς δεν θυμάται – ή δεν θέλει να θυμηθεί – ότι ο πρώην πρόεδρος της Τράπεζας Πειραιώς Μιχάλης Σάλλας είχε προτείνει κάτι παρόμοιο πέρυσι τον Οκτώβριο. Φόρο μεγάλου πλούτου 0,6-0,7%, με επίκληση σε στοιχεία ΤτΕ και UBS. Και το αστείο είναι ότι η κυβέρνηση διατηρεί εξαιρετικές σχέσεις με τον κ. Σάλλα. Οπότε τι μας λένε τελικά; Ότι ο φόρος πλούτου είναι κακός μόνο όταν τον προτείνει ο Τσίπρας;

Οι θυρίδες, τα κοσμήματα και το «χέρι» του κράτους

Δεν σας κρύβω ότι η αρχική εξαγγελία Τσίπρα για φορολόγηση περιεχομένων τραπεζικών θυρίδων δημιούργησε αναταραχή που ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Έμαθα ότι μέσα στο ίδιο το κόμμα του υπήρξε προβληματισμός για το πώς διατυπώθηκε αρχικά η πρόταση, με αποτέλεσμα να χρειαστεί διευκρίνιση από τον αναπληρωτή τομεάρχη Οικονομικών ότι «προφανώς δεν αφορά κοσμήματα κυριών». Μα τότε γιατί ειπώθηκε έτσι αρχικά; Το «προφανώς» αυτό μυρίζει ύστερη διόρθωση επικοινωνιακού λάθους, όχι αρχική σαφήνεια σχεδιασμού.

Το ζήτημα του ολοκληρωμένου περιουσιολογίου

Κι εδώ είναι το τεχνικό σημείο που λίγοι σχολίασαν αλλά που έχει τη μεγαλύτερη σημασία: η ίδια η πρόταση Τσίπρα ομολογεί ότι δεν υπάρχει ακόμα ολοκληρωμένο περιουσιολόγιο στην Ελλάδα. Δηλαδή το κράτος δεν ξέρει επακριβώς ποιος έχει τι. Πώς λοιπόν θα εφαρμοστεί δίκαια ένας τέτοιος φόρος χωρίς αυτό το εργαλείο; Μου εξήγησε οικονομολόγος που παρακολουθεί το θέμα ότι χωρίς ενιαίο μητρώο κινητής και ακίνητης περιουσίας, οποιαδήποτε τέτοια πρόταση παραμένει στα χαρτιά.

Τα διεθνή προηγούμενα – Ζουκμάν, Πικετί και Σάντερς

Πρέπει να παραδεχτώ ότι η επίκληση σε Πικετί, Ζουκμάν και Σάντερς δεν είναι εντελώς αστήρικτη. Ο «φόρος Ζουκμάν» στη Γαλλία και η συζήτηση στο G20 για ελάχιστο φόρο δισεκατομμυριούχων είναι πραγματικότητα, όχι φαντασία παλαιοκομμουνιστών. Το ερώτημα δεν είναι αν η ιδέα έχει διεθνή απήχηση, αλλά αν μπορεί να εφαρμοστεί σε μια χώρα χωρίς τα κατάλληλα εργαλεία ελέγχου.

Το κλίμα στο εσωτερικό της Κουμουνδούρου

Τηλεφωνώντας σε φίλο που παρακολουθεί στενά τα εσωτερικά της αντιπολίτευσης, ζήτησα να μάθω πώς βιώθηκε εσωτερικά αυτή η αναταραχή. Μου είπε ότι υπήρξε ενόχληση για τον τρόπο διατύπωσης, αλλά ταυτόχρονα ικανοποίηση που το θέμα «πατριωτική εισφορά» μπήκε επιτέλους στην ατζέντα και ανάγκασε ακόμα και τη Νέα Δημοκρατία να απαντήσει με αντεπίθεση προσωπικού χαρακτήρα αντί επιχειρημάτων.

Το ερώτημα που μένει ανοιχτό

Κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι όσο και να μη θέλω να το παραδεχτώ, και οι δύο πλευρές παίζουν το ίδιο παιχνίδι: η μια αποφεύγει να μιλήσει για την ακρίβεια, η άλλη προτείνει μέτρα χωρίς τα εργαλεία εφαρμογής τους. Και στο μεταξύ, ο πολίτης περιμένει απαντήσεις που δεν έρχονται από καμία πλευρά.

Και έτσι φτάνουμε στο τέλος μιας ακόμα εβδομάδας όπου η ΔΕΘ έγινε σκηνικό στιχομυθίας αντί για πεδίο ουσιαστικών προτάσεων. Απίθανα πράγματα, έτσι; Ραντεβού την επόμενη Κυριακή, με νέα πηγαδάκια και νέες αιχμές, γιατί εδώ ποτέ δεν τελειώνει η παράσταση.