Έφυγαν οι μπουλντόζες, ήρθαν τα ευχαριστώ: ποιος πιστώνεται το Γουδή

Είκοσι χρόνια μετά τη λήξη της αποστολής του για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, το Θέατρο Badminton έπεσε επιτέλους στις μπουλντόζες. Η κατεδάφιση ξεκίνησε χθες στο πρώην Ολυμπιακό Κέντρο Γουδή, με εντολή του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια, σε εφαρμογή απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας που χρονολογείται από το 2012. Δεκατέσσερα χρόνια πήρε η πολιτεία για να εκτελέσει μια δικαστική απόφαση — αργά αλλά, όπως λένε, σταθερά.

Μια εκκρεμότητα με ιστορία

Το κτίριο, χωρητικότητας περίπου 8.000 θεατών και κόστους 34 εκατομμυρίων ευρώ, κατασκευάστηκε ως προσωρινή λυόμενη εγκατάσταση που έπρεπε να απομακρυνθεί εντός εξαμήνου από τη λήξη των Αγώνων. Αντ’ αυτού, μονιμοποιήθηκε το 2005, παραχωρήθηκε για 20 χρόνια σε ιδιωτική εταιρεία το 2006 και μετατράπηκε, με επένδυση 16 εκατ. ευρώ, σε θέατρο 2.400 θέσεων που φιλοξένησε μεγάλες παραγωγές από το 2007. Η αντισυνταγματική μονιμοποίηση ακυρώθηκε από την Ολομέλεια του ΣτΕ το 2012, αλλά το θέατρο συνέχισε να λειτουργεί έως το 2016, παραμένοντας έκτοτε κλειστό και εγκαταλελειμμένο. Η εικοσαετής παραχώρηση έληξε τυπικά στις 10 Απριλίου 2026, ενώ η πυρκαγιά της 12ης Ιουλίου, με την κατάρρευση τμήματος της στέγης, έκανε την κατεδάφιση μονόδρομο.

Ο δήμαρχος διεκδικεί το εύσημο

Ο δήμαρχος Αθηνών Χάρης Δούκας, που παραβρέθηκε στην έναρξη των εργασιών, μίλησε για ιστορική στιγμή και ευχαρίστησε τον στρατό, εκφράζοντας ικανοποίηση για την απόφαση του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια. Το προχθεσινό ομόφωνο Δημοτικό Συμβούλιο, που υιοθέτησε την εισήγησή του για άμεση απομάκρυνση του καμένου θεάτρου, του δίνει το άλλοθι για να διεκδικήσει τον πρωτεύοντα ρόλο στην εξέλιξη.

Ο δήμαρχος βιάζεται να μιλήσει για «πρώτο αποφασιστικό βήμα» προς το Μητροπολιτικό Πάρκο, αλλά η διατύπωσή του κρύβει και μια ομολογία: η μάχη «συνεχίζεται», όπως γράφει ο ίδιος, κάτι που σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι το πάρκο παραμένει στα χαρτιά. Η κατεδάφιση ενός εγκαταλελειμμένου, καμένου κτιρίου δεν είναι το ίδιο με τη δημιουργία ενός μεγάλου χώρου πρασίνου — είναι, στην καλύτερη περίπτωση, η αφαίρεση ενός εμποδίου.

Στο τέλος, το μόνο σίγουρο είναι ότι έφυγε ένα ερείπιο 34 εκατομμυρίων ευρώ που κανείς δεν χρειαζόταν εδώ και μια δεκαετία. Το πάγιο αίτημα των πολιτών για πράσινο και ανοιχτό χώρο, που επικαλείται ο δήμαρχος, θα κριθεί όχι από ανακοινώσεις και ευχαριστίες, αλλά από το αν το Γουδή θα αποκτήσει ποτέ πάρκο ή απλώς έναν άδειο χώρο με μνήμη είκοσι χρόνων γραφειοκρατίας.