Ο Καρανίκας «καρφώνει» Μαρινάκη-Μελισσανίδη και σπέρνει σύγχυση στην αντιπολίτευση

Δεν χρειάστηκε δημοσιογράφος της αντιπολίτευσης ή σχολιαστής του Μαξίμου να βάλει το δάχτυλο στην πληγή. Το έκανε ο ίδιος ο πρώην σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ο Καρανίκας, εξηγώντας με απλά λόγια γιατί ξαφνικά κάποιοι επιχειρηματίες ανακάλυψαν τις αρετές του Αλέξη Τσίπρα. Η θεωρία του δεν είναι πολύπλοκη: όποιος δεν τρώει τα χατίρια του από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ψάχνει εναλλακτική λύση.

Η καταγγελία που… επιβεβαιώνεται

Το πόρισμα Καρανίκα αναπαράγεται με ικανοποίηση από χρήστες που παρακολουθούν το θέμα, με ξεκάθαρη αναφορά σε Μαρινάκη και Μελισσανίδη ως τους δύο επιχειρηματίες που φέρονται να «προμοτάρουν» τον πρώην πρωθυπουργό. Χαρακτηριστική είναι η ανάρτηση του Χαρχαλάκη, ο οποίος σημειώνει καυστικά ότι «δεν το είχαμε καταλάβει βέβαια».

Το ενδιαφέρον είναι ότι η καταγγελία δεν έρχεται από στέλεχος της κυβέρνησης, αλλά από άνθρωπο που γνωρίζει από πρώτο χέρι πώς λειτουργούν οι μηχανισμοί γύρω από τον Τσίπρα. Αν ισχύει αυτό που περιγράφεται, τότε η επιστροφή του πρώην πρωθυπουργού στο προσκήνιο δεν οφείλεται τόσο σε πολιτική ανάγκη όσο σε επιχειρηματικές λογιστικές — κάτι που, αν επιβεβαιωθεί, καταρρίπτει κάθε αφήγημα περί «λαϊκού αιτήματος» για επιστροφή.

Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα

Η ανάλυση του Τζόνι Χόστον πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, βάζοντας το δάχτυλο σε μια ευρύτερη αντίφαση: οι ίδιοι επιχειρηματίες που σήμερα φέρονται να στηρίζουν τον Τσίπρα, το 2015 δεν είχαν κανένα πρόβλημα με τις τράπεζες, τη μετανάστευση ή τις εθνικές υποχωρήσεις της περιόδου. Η κριτική αυτή δεν στοχεύει τόσο τον Τσίπρα όσο τη λογική του «κεφαλαίου χωρίς πατρίδα» — μια φράση που ο χρήστης αποδίδει, όχι άτοπα, ακόμα και στον Βελουχιώτη.

Η ειρωνία είναι διπλή: πρώτον, ότι η θεωρία περί «τυχοδιωκτών ολιγαρχών» πίσω από πολιτικά πρόσωπα υιοθετείται τώρα σαν έτοιμη ανάλυση από χώρους που παραδοσιακά καταγγέλλουν την «πλουτοκρατία» — μόνο που εδώ η πλουτοκρατία φέρεται να παίζει εναντίον της κυβέρνησης, όχι υπέρ της. Δεύτερον, ότι η ίδια ανάλυση καταλήγει σε καυστικό σχόλιο για το επίπεδο διαβάσματος «των συντρόφων», κάτι που δείχνει πόσο βαθιά έχει σκάψει το ρήγμα μέσα στον ίδιο τον αντιπολιτευτικό χώρο.

Το συμπέρασμα που προκύπτει δεν είναι κολακευτικό για κανέναν: αν η «προβολή Τσίπρα» στηρίζεται σε προσωπικές λογιστικές επιχειρηματιών με ανοιχτούς λογαριασμούς με το Μαξίμου, τότε το αφήγημα περί πολιτικής επιστροφής μοιάζει περισσότερο με επιχειρηματικό σχέδιο παρά με πολιτικό κίνημα — και αυτό το διαπιστώνουν πρώτοι, με ιδιαίτερη καθαρότητα, άνθρωποι που κάποτε βρίσκονταν στο εσωτερικό του ίδιου στρατοπέδου.