Μαζωνάκης: Είχε μεταμορφώσει παλιό εργοστάσιο σε σπίτι – Ο επίγειος παράδεισός του και η ιστορία με τον πατέρα του

Δεν είναι τυχαίο που σήμερα στους Πεύκους της Σητείας τελείται μνημόσυνο για τον αδικοχαμένο Γιώργο Μαζωνάκη που άφησε την τελευταία του πνοή στις 9/9 στο ιατρείο του Κολωνακίου. Δεν είναι τυχαίο που αυτό το χωριό της Κρήτης κλαίει για τον Μαζωνάκη. Συγγενείς και φίλοι, καθώς και κάτοικοι του χωριού ήθελαν να αποτίσουν τον δικό τους φόρο τιμής στον δικό τους άνθρωπο, γιατί έτσι αισθανόντουσαν, έτσι ένιωθαν για τον Γιώργο που λάτρεψαν. Το μνημόσυνο προγραμματίστηκε στον Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στους Πεύκους και μετά την ολοκλήρωση της Θείας Λειτουργίας συγκεντρώθηκαν στην Πιπεριά, ένα εστιατόριο της περιοχής, για να πιουν στην υγειά του και να τον αποχαιρετίσουν όπως μόνο οι Κρητικοί ξέρουν να κάνουν σε ανάλογες περιπτώσεις…

Η επιλογή των Πεύκων δεν έγινε τυχαία, καθώς ο τραγουδιστής είχε συνδεθεί στενά με όλο το χωριό και είχε επιλέξει να χτίσει εκεί το δικό του καταφύγιο, το ησυχαστήριό του. Μακριά από τις πίστες, τα φώτα και τη δημοσιότητα, ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε δημιουργήσει στην Κρήτη έναν δικό του κόσμο, έναν δικό του Παράδεισο όπως τον είχε ονειρευτεί και που το γνώριζαν καλά οι άνθρωποι στους Πεύκους Λασιθίου που τον έβλεπαν να κάνει τις βόλτες του και να συζητάει μαζί τους. Ένα μέρος για να ηρεμεί, να περπατά, να κολυμπά, να τρώει με άγνωστους αρχικά που στην συνέχεια έγιναν φίλοι και να ζει με τον τρόπο που αγαπούσε, χωρίς πολυτέλειες. Εκεί μπορούσε να απομονωθεί και να κάνει παρέα μόνο με απλούς ανθρώπους του χωριού που όταν τον έβλεπαν άνοιγαν μια ζεστή αγκαλιά για να τον κλείσουν μέσα.

View this post on Instagram

Το «καταφύγιό» του τραγουδιστή ήταν στους Πεύκους, περίπου 6-7 χιλιόμετρα από τον Μακρύ Γιαλό, και το είχε αγοράσει πριν από μερικά χρόνια. Ήταν ένα παλιό εργοστάσιο που το ανακαίνισε και που ο ίδιος το διαμόρφωσε ανάλογα με το γούστο του, σε ένα λευκό σπίτι.

Το εργοστάσιο έγινε το σπίτι που ονειρεύτηκε

Η σχέση του Γιώργου Μαζωνάκη με τους Πεύκους ξεκίνησε περίπου το 1995. Αρχικά ο καλλιτέχνης πήγαινε στην περιοχή για διακοπές, όμως επειδή η καταγωγή του ήταν από την Σητεία, εκεί όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο πατέρας του και σε μια επίσκεψή του εκεί αντίκρυσε έναν επίγειο Παράδεισο, περνώντας ο καιρός δέθηκε τόσο πολύ με το τοπίο και με τους κατοίκους, ώστε αποφάσισε να αγοράσει το δικό του ακίνητο.

Το παλιό εργοστάσιο, κοντά στο κέντρο του χωριού, άρχισε να μεταμορφώνεται σύμφωνα με το όραμά του, σε ένα υπέροχο σπίτι που του έδινε ηρεμία, χαλάρωση και απολάμβανε την υπέροχη τυρκουάζ θάλασσα μπροστά στα πόδια του που τόσο πολύ αγαπούσε και περνούσε αμέτρητες ώρες σε αυτήν. Οι άνθρωποι της περιοχής μιλάνε για έναν άνθρωπο ιδιαίτερα συνεπή τότε με τα συνεργεία που εργάστηκαν στο σπίτι και γενικότερα πολύ φιλικό με όλους τους κατοίκους.

Η ζωή στην Κρήτη

View this post on Instagram

Τα καλοκαίρια του που τα περνούσε, είτε με την οικογένειά του στο νησί, είτε με φίλους, είτε μόνος του πολλές φορές, είχαν διαφορετικό ρυθμό… Οι Πεύκοι πνιγμένοι στο πράσινο είναι ένα χωριό με ελάχιστους κατοίκους, περίπου 200. “Ήταν ο «θεραπότοπός του” έλεγε όταν βρισκόταν εκεί. Εκείνος ξυπνούσε νωρίς για να κατέβει στον Μακρύ Γιαλό για μπάνιο ή για να περπατήσει στην περιοχή και να απολαύσει τη φύση, να ξεκουραστεί και να παίρνει τις αποφάσεις του. Εκεί γνωρίστηκε και με την Ελένη Πετρουλάκη, την αδερφή της Νίκη και την μαμά της Μαρία που διατηρεί καφέ στο συγκεκριμένο χωριό. Εξάλλου ο Μακρύς Γιαλός βρίσκεται κοντά στα νότια παράλια του Λασιθίου, με τον οικισμό και την παραλία να απλώνονται μπροστά στο Λιβυκό Πέλαγος.

Ο Μαζωνάκης όποτε πήγαινε στην Κρήτη απέφευγε τις κοσμικότητες και προτιμούσε να περπατάει στα σοκάκια του χωριού, να πίνει καφέ και ρακή με τους ντόπιους, να είναι όλη μέρα στην θάλασσα, να κάνει περιπάτους στα καφενεία με τους μεγάλους σε ηλικία ανθρώπους και να απολαμβάνει γύρω από ένα τραπέζι τις κουβέντες με τους κατοίκους ακούγοντας τις ιστορίες τους.

Οι βραδιές κάτω από την αιωνόβια Πιπεριά

Ίσως η πιο χαρακτηριστική εικόνα που μεταφέρουν οι άνθρωποι του χωριού είναι εκείνη του Μαζωνάκη τα βράδια. Καθόταν μόνος κάτω από μια αιωνόβια πιπεριά, με ένα καραφάκι ρακή και κρητικούς μεζέδες. Οι άνθρωποι που τον φιλοξενούσαν θυμούνται την ιδιαίτερη αδυναμία του στην τοπική κουζίνα: τυροπιτάκια, χορτοπιτάκια, μαραθόπιτες, χοχλιούς και ψάρι. Ακόμη και όταν του πρόσφεραν αρνί ή αντικριστό, σύμφωνα με τη μαρτυρία, αστειευόταν λέγοντας: «πάλι σε πειρασμό με βάζετε». Αυτή η εικόνα — ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους τραγουδιστές της χώρας να κάθεται ήσυχα κάτω από ένα δέντρο ενός μικρού κρητικού χωριού — ίσως περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τι σήμαιναν για εκείνον οι Πεύκοι.

Νηστεία και προσευχή

Οι κάτοικοι μιλούν επίσης για έναν άνθρωπο που συμμετείχε στη ζωή του χωριού. Πήγαινε στην εκκλησία, συναντούσε μικρούς – μεγάλους, αστειευόταν μαζί τους και περνούσε χρόνο χωρίς την απόσταση που συνήθως δημιουργεί η δημοσιότητα. Ο Μαζωνάκης όποτε κατέβαινε Πάσχα στο νησί, νήστευε και παρακολουθούσε τις ακολουθίες, ενώ τη Μεγάλη Παρασκευή επέλεγε να επισκέπτεται την Ιερά Μονή Καψά, ένα πανέμορφο μοναστήρι όπου έμενε εκεί για πολλές ώρες συνομιλώντας με τον Γέροντα της Εκκλησίας και αναζητώντας την ηρεμία, την γαλήνη και την κατάνυξη του τόπου.

Το μυστικό καταφύγιο του τραγουδιστή

Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε επενδύσει χρόνο και προσωπική φροντίδα στο σπίτι του στους Πεύκους για να το διαμορφώσει όπως εκείνος ήθελε, όμως, δυστυχώς δεν μπορούσε να το χαρεί όσο θα ήθελε, αφού σύμφωνα με μαρτυρίες των κατοίκων, οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις τον κράτησαν μακριά από την Κρήτη τα τελευταία δυο χρόνια.

Το σπίτι στους Πεύκους δεν ήταν ένα ακόμη πολυτελές ακίνητο του διάσημου καλλιτέχνη, ήταν το δικό του καταφύγιο για να ηρεμεί από τα προβλήματα και το άγχος φεύγοντας από την βαβούρα της Αθήνας. Είχε τόσο πολύ δεθεί μάλιστα με τους κατοίκους του χωριού που, από την ημέρα της τραγικής είδησης για τον θάνατό του, εκείνοι θρηνούν τον Γιώργο τους, κουβαλώντας ο καθένας ξεχωριστά τις δικές του μνήμες. Όλοι έχουν να κουβαλούν από μια, καθώς εκείνος περνούσε πολύ χρόνο μαζί τους και τους φώναζε με το όνομά τους έναν έναν προσωπικά, τους τραγουδούσε και τους έκανε να περνάνε καλά. Οι Πεύκοι δεν θρηνούν τον Μαζωνάκη, θρηνούν έναν δικό τους άνθρωπο και οι ντόπιοι δεν μπορούν να πιστέψουν ότι δεν θα ξαναπιούν ρακή και δεν θα ακούσουν τις απίστευτες ιστορίες του που συνήθιζε να τους λέει.