Βάσια Παναγοπούλου: Έχω την αίσθηση ότι έγινα ηθοποιός για να καλύψω την…

Η Βάσια Παναγοπούλου μίλησε για τα δύσκολα παιδικά της χρόνια και τον πρόωρο θάνατο του πατέρα της, ο οποίος επηρέασε βαθιά τόσο την προσωπική όσο και την επαγγελματική της διαδρομή. Όπως εξομολογήθηκε, η ανάγκη να διαχειριστεί αυτή την απουσία ήταν πιθανότατα ένας από τους λόγους που την οδήγησαν στην υποκριτική.

Η ηθοποιός ήταν μόλις 10 ετών όταν έχασε τον πατέρα της. Μετά τον θάνατό του, η μητέρα της αποφάσισε να εγκαταλείψουν τη Μυτιλήνη, όπου ζούσαν μέχρι τότε, και να μετακομίσουν μαζί με την αδελφή της στην Αθήνα.

Μιλώντας στο περιοδικό «Λοιπόν», η Βάσια Παναγοπούλου επέστρεψε νοερά σε εκείνη την περίοδο και στις απότομες αλλαγές που κλήθηκε να αντιμετωπίσει σε πολύ μικρή ηλικία.

View this post on Instagram

«Θα έλεγα πως η παιδική μου ηλικία είχε μπόλικη θλίψη. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Μυτιλήνη, εκεί έζησα μέχρι τα 10 μου χρόνια. Τότε πέθανε ο πατέρας μου και η μητέρα μου πήρε την απόφαση να μας πάει με την αδελφή μου και να έρθουμε στην Αθήνα. Ήταν τεράστια αλλαγή για εμάς».

Βάσια Παναγοπούλου: Η μετακόμιση στην Αθήνα και η παρηγοριά της θάλασσας

Η νέα αρχή βρήκε τις τρεις γυναίκες στο Καλαμάκι, καθώς στην περιοχή ζούσε η αδελφή της μητέρας της. Η μετάβαση από τη ζωή στο νησί στην καθημερινότητα της πρωτεύουσας δεν ήταν εύκολη. Εκείνο που πρόσφερε στη μικρή τότε Βάσια μια αίσθηση οικειότητας ήταν η επαφή με τη θάλασσα.

«Εκεί που ζούσαμε σε ένα νησί οικογενειακώς, ήρθαμε στην πρωτεύουσα οι τρεις μας. Εγκατασταθήκαμε στο Καλαμάκι, γιατί εκεί έμενε η αδελφή της μητέρας μου. Η μόνη μου παρηγοριά ήταν που έβλεπα τη θάλασσα, πολύ σημαντικό για εμένα. Αν συνοψίσω εκείνα τα χρόνια, θα έλεγα πως τα σημάδεψε η απουσία του πατέρα μου», ανέφερε χαρακτηριστικά.

View this post on Instagram

«Έγινα ηθοποιός για να καλύψω την απουσία του πατέρα μου»

Κοιτάζοντας σήμερα τις επιλογές που έκανε, η Βάσια Παναγοπούλου θεωρεί ότι η στροφή της προς την τέχνη συνδέεται άμεσα με την απώλεια που βίωσε. Παρότι είχε περάσει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αποφάσισε να ακολουθήσει διαφορετική πορεία και να ασχοληθεί επαγγελματικά με το θέατρο.

«Έχω την αίσθηση, κατόπιν εορτής, ότι έγινα ηθοποιός για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Για να καλύψω την απουσία του πατέρα μου. Είχα περάσει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο αλλά δεν πήγα ποτέ, γιατί αποφάσισα ότι ήθελα να κάνω κάτι άλλο, να μην αφιερωθώ σε αυτό που αγαπούσα. Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός – προς απογοήτευση της μαμάς μου, φυσικά», σημείωσε.

Η φοίτησή της στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη και τα πρώτα της βήματα στο επάγγελμα λειτούργησαν ως διέξοδος. Μέσα από τους ρόλους και τη θεατρική έκφραση κατάφερε να προσεγγίσει συναισθήματα που μέχρι τότε ήταν δύσκολο να εξηγήσει.

Ωστόσο, όπως ξεκαθάρισε, η αίσθηση της έλλειψης δεν εξαφανίστηκε με το πέρασμα του χρόνου.

«Η Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη, όπου πήγα, αλλά και το ότι μπήκα στο επάγγελμα, με βοήθησε πολύ να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου. Αλλά αυτό το συναίσθημα της έλλειψης από την απώλεια του πατέρα μου δεν έπαψε ποτέ. Δεν έχω ξεπεράσει αυτή την αίσθηση, είναι ένα κομμάτι μου μέσα που υπάρχει και πονάει. Τον αγαπούσα πολύ, τον θυμάμαι έντονα, έχω την εικόνα του και η απουσία του ήρθε σε μια ηλικία για μένα που δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τη λογική».

Η Βάσια Παναγοπούλου δεν αντιμετωπίζει την υποκριτική μόνο ως επαγγελματική επιλογή. Για την ίδια αποτέλεσε έναν τρόπο να εκφράσει όσα δεν μπορούσε να κατανοήσει ως παιδί και να συνυπάρξει με μια απώλεια που εξακολουθεί να τη συνοδεύει.