Ο Βασίλης Μπισμπίκης παραχώρησε μία αποκαλυπτική συνέντευξη στην εφημερίδα Athens Voice και στον Δημήτρη Αθανασιάδη, με τον γνωστό ηθοποιό να μιλά μεταξύ άλλων για το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε, για την ψυχανάλυση, και την πατρότητα.
Η εξομολόγηση του Βασίλη Μπισμπίκη για το πρόβλημα υγείας του
Έχοντας κάνει ψυχανάλυση δέκα περίπου χρόνια, τι λέτε για τη σηµασία της;
Αν κάποιος έχει ανάγκη, να πάρει και ψυχοφάρµακα. Εγώ είµαι µέσα, το πιστεύω. Πολλοί άνθρωποι θα είχαν σωθεί αν έπαιρναν τα κατάλληλα φάρµακα σε προηγούµενες εποχές. Τώρα αρχίζει και σπάει λίγο αυτό το απόστηµα του τύπου «τι είµαι, τρελός, για να πάω σε ψυχίατρο;». Κατάλαβες; Υπάρχει αυτό το ταµπού. Εγώ σώθηκα µ’ αυτά. Σώθηκα.
Η πατρότητα πώς σας άλλαξε;
Μετατόπισε λίγο τις ευθύνες. Με έναν τρόπο, µαζεύτηκα. Όχι πολύ, αλλά µαζεύτηκα. Ευαισθητοποιήθηκα. Δηλαδή έχω αδυναµία στον γιο µου τεράστια, οπότε λέω «να ζήσω και λίγο παραπάνω, να δούµε, να χαρεί και το παιδί κι εγώ».
Έχετε σωθεί και από έµφραγµα. Πώς είναι η ζωή µε 5 στεντ στα 48;
Ναι, έχω σωθεί και απ’ αυτό. Το έπαθα στα 47. Τι να πω τώρα γι’ αυτό; Το ίδιο είναι. Δεν άλλαξε τίποτα, γιατί δεν έπαθε ζηµιά η καρδιά µου. Έβαλα πέντε στεντ, ανοίξανε αυτό που είχε κλείσει, αλλά δεν µου άφησε ζηµιά. Τώρα προσπαθώ κάπως ν’ αλλάξω τρόπο ζωής. Κι αυτό έχει να κάνει µε το νοιάξιµο για το παιδί µου και για τους ανθρώπους.
Έχετε αγαπηµένο φαγητό;
Το κρέας. Σπεσιαλιτέ µου το αντικριστό. Είναι ιεροτελεστία για µένα το φαγητό. Το αγαπάω πάρα πολύ. Μου αρέσει να ψήνω και να κάνω παρέες. Είµαι ανοιχτός στη φιλία. Η φιλία αξιακά είναι πολύ ψηλά, πιο ψηλά απ’ όλα για µένα. Έχω θέµα µ’ αυτό και µου αρέσει να φροντίζω τους ανθρώπους γύρω µου, να τους κάνω χαρούµενους. Αγαπάω τους ανθρώπους. Από εκεί ξεκινάει. Τους αγαπάω. Δεν κρίνω τους ανθρώπους εύκολα εγώ.
Ζούµε σε µια εποχή που ο κόσµος κρίνει εύκολα;
Πολύ εύκολα. Κρίνουν πάρα πολύ. Είναι πολύ σπαστικό πράγµα αυτό. Με ξεπερνάει. Βγάζουν πολύ σκ@τό από το στόµα τους οι άνθρωποι για τους άλλους ανθρώπους. Όχι µόνο στην τηλεόραση. Και στις παρέες το βλέπουµε. Κι ένας από τους λόγους που οι παρέες µου είναι από την Κρήτη είναι ότι οι Κρητικοί πολύ δύσκολα θα µιλήσουν άσχηµα για άλλον άνθρωπο.
Αν γυρνούσατε πίσω τον χρόνο και συναντούσατε τον αδέσποτο εαυτό σας, τι πιστεύετε ότι θα σας έλεγε και τι θα του λέγατε εσείς;
Θα µου έλεγε ότι θέλει φροντίδα. Σίγουρα ήθελε φροντίδα εκείνες τις εποχές το παιδάκι που έχω µέσα µου. Αν γύρναγα στο τώρα, θα έλεγα ότι θα του την έδινα, αλλά τότε ούτε του την έδωσα, ούτε όµως τη ζήτησα. Ήµουν ένα παιδάκι φοβισµένο, που προσπαθούσε να διαχειριστεί συναισθήµατα. Ήθελε µια αγκαλιά το παιδί µέσα µου, την οποία δεν πήρε. Αυτό το οδήγησε µετά σε πολλά άλλα πράγµατα. Και να παγώσει µέσα του και να µουδιάσει µε ουσίες και άλλα αυτό που ένιωθε. Ούτε στον χειρότερό µου εχθρό δεν θα ευχόµουν να µπλέξει µε ουσίες.
