Η συγκινητική ιστορία της 56χρονης Αλεξάνδρας Χαραλαμποπούλου από την Πάτρα, η οποία δώρισε το ήπαρ της στον 18χρονο γιο της Χρήστο, έχει προκαλέσει ρίγη συγκίνησης. Η μεταμόσχευση, που πραγματοποιήθηκε με ρομποτική τεχνολογία στο Λαϊκό Νοσοκομείο, είναι η πρώτη του είδους της στην Ελλάδα.
Η Αλεξάνδρα περιγράφει την αγωνία και την εμπιστοσύνη της στον γιατρό, καθώς και τη συγκίνηση του γιου της όταν συνειδητοποίησε ότι η ζωή του εξαρτιόταν από αυτήν. Μετά την επιτυχία της επέμβασης, η μητέρα ελπίζει ότι ο Χρήστος θα μπορέσει να ζήσει μια φυσιολογική ζωή και στέλνει μήνυμα σε άλλες μητέρες να εξετάσουν την επιλογή της ζώσας μεταμόσχευσης ως μια ευκαιρία σωτηρίας.
Πιο αναλυτικά
Ρίγη συγκίνησης έχει προκαλέσει η είδηση της μητέρας από την Πάτρα, η οποία έγινε δότρια του δεξιού λοβού του ήπατός της στον 18χρονο γιο της, ο οποίος έπασχε από κίρρωση ήπατος, σε μία μεταμόσχευση που έγινε για πρώτη φορά στην Ελλάδα με τη βοήθεια της ρομποτικής τεχνολογίας.
Η μεταμόσχευση ήπατος πραγματοποιήθηκε στο Λαϊκό Νοσοκομείο από την ομάδα του καθηγητή Γεώργιου Σωτηρόπουλου, με την 56χρονη Αλεξάνδρα Χαραλαμποπούλου να γίνεται η πρώτη δότρια, η οποία υποβλήθηκε σε δεξιά ηπατεκτομή με τη χρήση ενός νέου υπερσύγχρονου ρομποτικού συστήματος.
Η Αλεξάνδρα Χαραλαμποπούλου μιλώντας στην εφημερίδα «Πελοπόννησος» περιγράφει όσα πέρασε ο γιος της, όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και τι συνέβη τις ημέρες που και οι δυο τους βρισκόταν στο Λαϊκό Νοσοκομείο, όπου έγινε η μεταμόσχευση.
«Είχα κάνει τόσες πολλές σκέψεις τους τελευταίους τρεις μήνες και ειδικά την τελευταία εβδομάδα, που δεν σκεφτόμουν τίποτα εκείνη την ώρα. Ανυπομονούσα…» λέει η μητέρα του 18χρονου Χρήστου , η οποία όπως ανέφερε ενημερώθηκε για τη χρήση ρομποτικού συστήματος την παραμονή της μεταμόσχευσης.
«Είχα και έχω τόσο τυφλή εμπιστοσύνη σ’ αυτόν τον γιατρό και άνθρωπο, που ό,τι κι αν μου έλεγε, θα του έδινα ”πράσινο φως”. Δεν με ένοιαζε πώς θα έπαιρναν από εμένα το μόσχευμα. Με ένοιαζε μόνο να το έδιναν στον γιο μου. Και την καρδιά μου να μου ζήταγαν εκείνη την ώρα, και τα μάτια μου, θα τα έδινα όλα» σημείωσε χαρακτηριστικά.
«Ρε μαμά, μήπως να το αφήσουμε;»
Αναφερόμενη στον 18χρονο γιο της, Χρήστο, είπε πως ήταν ενήμερος για όλες τις διαδικασίες με κάθε λεπτομέρεια, σημειώνοντας, ωστόσο, πως αρχικά εξέφρασε την ανησυχία του λέγοντάς της: «ρε μαμά, μήπως να το αφήσουμε;».
«Αλλά όταν μας μίλησε ο κ. Σωτηρόπουλος, ηρέμησε. Και ξέρεις γιατί; Γιατί είναι παιδί 18 χρόνων και θέλει να ζήσει. Γιατί είναι παιδί 18 χρόνων και δεν έχει ζήσει έως τώρα. Δεν θα ξεχάσω όσο ζω αυτό μου είπε ένα βράδυ στο σπίτι, πριν δέκα μέρες περίπου: ”Ρε μαμά, δηλαδή εσύ θα μου δώσεις το συκώτι σου και εγώ θα ζω κανονικά πλέον;”. Δεν μπορούσα για πολλή ώρα να κρατήσω τα δάκρυά μου».
Το παιδί όλα αυτά τα χρόνια έδινε καθημερινά μάχη επιβίωσης. Όταν ήταν μόλις 2,5 ετών, οι γιατροί που πήγαν στην Αγγλία απέκλεισαν το ενδεχόμενο μεταμόσχευσης, αν και τους είπαν ότι θα μπορούσε να ζει λαμβάνοντας φαρμακευτική αγωγή. Με πολλή προσπάθεια, όλα πήγαιναν καλά, μέχρι το τέλος του 2023, οπότε το παιδί διαγνώστηκε με κίρρωση του ήπατος.
«Εκεί, άλλαξαν τα πράγματα. Και τότε άρχισε να στριφογυρίζει στο μυαλό μου η μεταμόσχευση. Ο Χρήστος μου θα μπορούσε να πεθάνει. Μου το είπαν ευθέως οι γιατροί. Και μετά, μου είπαν για τη μεταμόσχευση. Για τη ζώσα μεταμόσχευση, δηλαδή από ζώντα δότη» είπε η Αλεξάνδρα Χαραλαμποπούλου συμπληρώνοντας πως της προσέφεραν «μία λύση ζωής για τον Χρήστο, η οποία περνούσε από μένα. Το δέχθηκα χωρίς καμία σκέψη. Η σωτηρία του παιδιού μου θα ερχόταν μέσα από μένα… Ποια μάνα δεν θα το ‘κανε; Και με όλη της την ψυχή».
Αρχικά ο Χρήστος μπήκε στη λίστα αναμονής του νοσοκομείου για μόσχευμα, αλλά ταυτόχρονα και οι δύο τους έκαναν εξετάσεις, μέχρι που έγινε η επέμβαση την Παρασκευή 16 Μαΐου.
Οι δυο τους βρέθηκαν μετά και το εξιτήριο της γυναίκας. Όμως μίλησαν στο τηλέφωνο. «“Μάνα, σε λατρεύω. Μάνα, σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό που έκανες”, μου είπε και βάλαμε κι οι δύο τα κλάματα», ανέφερε.
Η ίδια, όπως ανέφερε στην εφημερίδα «Πελοπόννησος», περιμένει να δει τον γιο της να ζει μία φυσιολογική ζωή. «Να γεμίσουν τα φτερά του παιδιού μου με πούπουλα, να δυναμώσουν και να μπορέσει να πετάξει μόνος του. Να ζήσει και να χαρεί τη ζωή του. Να μπορέσει να φτερουγίσει μόνο του, χωρίς να με έχει ανάγκη»
Κλείνοντας έστειλε ένα μήνυμα από την καρδιά της, όπως χαρακτηριστικά σημείωσε: «Αυτό που έκανα εγώ για το παιδί μου, να το κάνουν κι άλλοι. Θα σώσουν ζωές. Η ζώσα μεταμόσχευση, πλέον, μπορεί να εξελιχθεί σε μεγάλο δώρο για την ανθρωπότητα».
