Το ΝΑΤΟ ετοιμάζει «δῶρο» στην Άγκυρα – Ποιος σιωπά στην Αθήνα και γιατί

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι το σαββατοκύριακο αυτό με βρήκε με το τηλέφωνο κόκκινο από τις κλήσεις. Άλλος μου μιλούσε για τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, άλλος για το τι μένει από το κόμμα Κασσελάκη, άλλος για την αγωγή που ετοιμάζεται στα σκοτεινά. Πάρτε τα ένα-ένα, γιατί εβδομάδα βαριά έρχεται.

Η Πούλου φεύγει, ο Κασσελάκης μένει με τη Χρηστίδου

Δεν σας κρύβω ότι το περίμενα, αλλά όχι τόσο γρήγορα. Η βουλευτής Βοιωτίας Γιώτα Πούλου φαίνεται πως ολοκληρώνει την περιπέτειά της στο κόμμα του Στέφανου Κασσελάκη. Το πρόβλημα είναι πού θα πάει, γιατί από όσα μαθαίνω η ΕΛ.Α.Σ. δεν την θέλει και το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ανοίξει κανέναν δίαυλο επικοινωνίας μαζί της.

Στο τέλος, αν συνεχιστεί αυτή η εσωτερική αφαίμαξη, ο Στέφανος Κασσελάκης θα μείνει μόνος με τη Ραλλία Χρηστίδου να κρατούν το… πηδάλιο ενός κόμματος που αδειάζει. Και η ερώτηση που κάνει τον κύκλο στη Βουλή είναι μία: θα καταφέρει τελικά να συγκροτήσει ψηφοδέλτια για τις επόμενες εκλογές; Εγώ, ειλικρινά, το αμφισβητώ σοβαρά.

Η αγωγή Λυμπερόπουλου που θα κάνει θόρυβο

Από φίλο που παρακολουθεί στενά την υπόθεση έμαθα ότι η απόφαση έχει ήδη ληφθεί. Ο πρόεδρος του ΣΑΤΑ, Θύμιος Λυμπερόπουλος, προχωράει σε αγωγή κατά του γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας και πρώην υπουργού Μεταφορών, Κωνσταντίνου Κυρανάκη. Η αφορμή είναι η συνέντευξη Κυρανάκη στο ραδιόφωνο των «Παραπολιτικών», όπου κατηγόρησε τον Λυμπερόπουλο ότι δεν εξυπηρετεί τους ταξιτζήδες αλλά συγκεκριμένα συμφέροντα, τους «μαντράδες» όπως τους αποκάλεσε.

Οι δικηγόροι του Λυμπερόπουλου έχουν, όπως ενημερώθηκα, σχεδόν ολοκληρώσει το κείμενο της αγωγής και αναμένεται να κατατεθεί μέσα στην εβδομάδα. Θα δούμε πώς θα το χειριστεί η κυβέρνηση, γιατί ένας πρώην υπουργός να βρεθεί στο εδώλιο για δηλώσεις του δεν είναι καθόλου ευχάριστο σκηνικό για το Μαξίμου.

Παυλόπουλος στο στόχαστρο του κυβερνητικού εκπροσώπου

Απίθανα πράγματα, έτσι; Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος βγήκε και δήλωσε ότι για τον Δεκέμβριο του 2008 δεν ευθύνεται η τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά προσωπικά ο τότε υπουργός Προκόπης Παυλόπουλος. Λογική τουλάχιστον παράξενη, μου είπε «γαλάζιος» παράγοντας με τον οποίο μίλησα χθες.

Ο ίδιος μου εξήγησε με νόημα: αν ισχύει αυτή η λογική, τότε για την τραγωδία της Marfin ευθύνη φέρει προσωπικά ο τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, και όχι η κυβέρνηση Παπανδρέου. «Και τότε πώς τον έχει σήμερα υπουργό, στην ίδια ακριβώς θέση, ο Μητσοτάκης;» αναρωτήθηκε εύλογα. Εκεί κάπου άρχισα να σκέφτομαι ότι η επιλεκτική μνήμη στην πολιτική δεν έχει σύνορα.

Η Σύνοδος της Άγκυρας που κανείς δεν θέλει να συζητήσει

Κάπου εδώ ξεκινάει το πιο σοβαρό κομμάτι της εβδομάδας. Στις 7 και 8 Ιουλίου, στην Άγκυρα, το ΝΑΤΟ ετοιμάζεται να επισημοποιήσει τη δημιουργία δύο νέων στρατηγείων, ενός διακλαδικού στην Αττάλεια-Μελίτη και ενός χερσαίου στα Άδανα, με αρμοδιότητα την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Ακούγεται τεχνοκρατικό, αλλά δεν σας κρύβω ότι το βάρος της κίνησης είναι τεράστιο.

Η Τουρκία το επιδιώκει εδώ και δεκαετίες. Επί σαράντα έξι χρόνια η Ελλάδα το εμπόδιζε με «χειρουργικές» διπλωματικές κινήσεις, ανεξαρτήτως ονόματος που έπαιρνε η πρόταση, COMEDNOREAST, COMSUBMENOREAST, ό,τι θέλετε πείτε το. Τώρα, φαίνεται, κάτι άλλαξε.

Η στρατηγική περικύκλωση της Κύπρου

Αν κατάλαβα καλά τι μου εξήγησε άνθρωπος που παρακολουθεί από κοντά τα διπλωματικά, τα δύο στρατηγεία βρίσκονται βόρεια της Κύπρου και θα έχουν αρμοδιότητα γύρω από τη Μεγαλόνησο. Αυτό δημιουργεί αυτόματα στρατηγική περικύκλωση. Και μη γελιέστε, η Άγκυρα θα σπεύσει να εντάξει στο παιχνίδι τις κατοχικές δυνάμεις της στη βόρεια Κύπρο, με πρώτο σταθμό το αεροδρόμιο του Τύμπου.

Μετά την αναγνώριση της τουρκικής κατοχής από την Κάγια Κάλλας εκ μέρους της Ε.Ε., έρχεται τώρα και η σφραγίδα του ΝΑΤΟ. Εποχή παράκρουσης, για να το πω απλά.

Πισώπλατη μαχαιριά στο Ισραήλ, με ελληνική συναίνεση

Το πιο ενδιαφέρον, αν θέλετε τη γνώμη μου, είναι το εξής: με πρόσχημα την «ειρήνευση» στη Μέση Ανατολή, όπου κρίσεις υπάρχουν καθημερινά, η Τουρκία θα μπορεί να απαιτήσει ανάληψη ειρηνευτικών επιχειρήσεων μέσω του 6ου Σώματος Στρατού της που εδρεύει στα Άδανα, υπό την αιγίδα κάποιου διεθνούς οργανισμού. Αυτό θα είναι, όπως μου περιγράφηκε, «πισώπλατη μαχαιριά» για το Ισραήλ, και θα έχει γίνει με τη σιωπηρή συναίνεση της Ελλάδας, που υποτίθεται έχει στρατηγική εταιρική σχέση με το Τελ Αβίβ. Δεν ξέρω εσάς, εμένα με προβληματίζει πολύ.

Και η Τουρκία θέλει και ναυτικό στρατηγείο στην Κωνσταντινούπολη

Γιατί δεν σταματάει εκεί η όρεξη της Άγκυρας. Θέλει και δεύτερο ναυτικό στρατηγείο στην Κωνσταντινούπολη. Είναι δυνατόν να το δεχτεί αυτό η Ελλάδα χωρίς αντίδραση; Θα ήταν παρέκκλιση από εθνική πολιτική δεκαετιών, μου είπε διπλωματική πηγή με βαριά ανάσα στο τηλέφωνο.

Η «εποικοδομητική στάση» Μητσοτάκη στον Γκρίνκεβιτς

Εδώ έρχεται το κομμάτι που με προβληματίζει προσωπικά περισσότερο. Ο πρωθυπουργός, στη συνάντησή του τον περασμένο Φεβρουάριο στην Αθήνα με τον Ανώτατο Διοικητή του ΝΑΤΟ, Αμερικανό πτέραρχο Αλέξους Γκρίνκεβιτς, φέρεται να διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα θα κρατήσει «εποικοδομητική στάση» και δεν θα μπλοκάρει τις αποφάσεις για τη νέα δομή. Δηλαδή, με μπακαλίστικα λόγια, δεν θα βάλει εμπόδιο στα στρατηγεία που θέλει η Τουρκία.

Και το χειρότερο; Αυτά τα ζητήματα δεν χρειάζονται καν έγκριση από το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο, συζητούνται σε επίπεδο στρατιωτικών αντιπροσώπων. Δηλαδή περνάνε κάτω από το ραντάρ, χωρίς μεγάλη πολιτική συζήτηση.

Ο Σαμαράς μόνος στη μάχη

Και ενώ όλα αυτά εξελίσσονται, στην Αθήνα επικρατεί, όπως μου είπαν χαρακτηριστικά, «αιδήμων σιγή». Μόνος ο Αντώνης Σαμαράς θέτει το θέμα με ένταση, χωρίς όμως να λαμβάνει καμία απάντηση από την κυβέρνηση. Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, αυτό δείχνει πόσο μόνος έχει μείνει κάποιος που μιλάει για εθνικά θέματα σε μια εποχή που όλοι προτιμούν να κοιτάζουν αλλού.

Το ερώτημα που μένει αναπάντητο

Κάπου εδώ κλείνω, με ένα ερώτημα που θα σας αφήσω να το ψάξετε μόνοι σας: αν η δημιουργία αυτών των στρατηγείων εγκριθεί στην Άγκυρα, ποιος θα βγει κερδισμένος και ποιος χαμένος; Η απάντηση, φοβάμαι, είναι προφανής από τη μια πλευρά του Αιγαίου. Από την άλλη, επικρατεί σιωπή που μυρίζει παραίτηση.

Κλείνοντας, δεν σας κρύβω ότι με αυτά που μαθαίνω τις τελευταίες μέρες, ρέει ανησυχία παντού, στα κόμματα, στα υπουργεία, στο ΝΑΤΟ. Το μόνο σίγουρο είναι πως η εβδομάδα που έρχεται θα έχει πολλά να μας πει, και όχι όλα καλά. Καλή δύναμη σε όλους μας.