Η βασίλισσα περπάτησε πάνω σε πυρακτωμένα σίδερα για να αποδείξει την αθωότητά της

Ήταν η μοναδική γυναίκα που στέφθηκε δύο φορές βασίλισσα της Αγγλίας.

Η Έμμα της Νορμανδίας (Emma of Normandy) έζησε τον 11ο αιώνα, ήταν σύζυγος δύο βασιλιάδων της Αγγλίας και μητέρα άλλων δύο ακόμη.

Άσκησε καθήκοντα αντιβασιλέως, διευκόλυνε την εισβολή του Γουλιέλμου του Κατακτητή στη χώρα και θεωρείται η πρώτη πρώιμη μεσαιωνική ηγεμονική μορφή της Αγγλίας που απεικονίστηκε από τους συγχρόνους της. Σύμφωνα με τον θρύλο, επέζησε από μια δοκιμασία κατά την οποία έπρεπε να περπατήσει ξυπόλητη πάνω σε πυρακτωμένα σίδερα για να αποδείξει ότι δεν είχε απιστήσει με έναν επίσκοπο.

Ο Έθελρεντ του Ουέσσεξ  είχε ανέβει στον αγγλικό θρόνο το 978 μ.Χ., διαδεχόμενος τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του, τον Εδουάρδο τον Ομολογητή. Ο πατέρας τους, Έντγκαρ Α΄ ο Ειρηνικός, είχε πεθάνει τρία χρόνια νωρίτερα, έχοντας ορίσει διάδοχο τον πρωτότοκό του Εδουάρδο, από την πρώτη του σύζυγο. Το πρόβλημα ήταν ότι έμεινε χήρος πολύ γρήγορα και ξαναπαντρεύτηκε την αγαπημένη του Έθελφλιντ, της οποίας ο σύζυγος είχε δολοφονηθεί από τον βασιλιά γι’ αυτόν τον σκοπό. Όταν εκείνη έμεινε επίσης χήρα, φρόντισε να διασφαλίσει ότι ο γιος της, θα κληρονομήσει τον θρόνο και όχι ο Εδουάρδος, οργανώνοντας τη δολοφονία του, μέσω ανθρώπου της. Έτσι, ο γιος της στέφθηκε βασιλιάς σε ηλικία δέκα ετών.

Μια δεκαετία αργότερα, η Αγγλία έγινε στόχος των Βίκινγκς, οι οποίοι ξεκίνησαν επιδρομές από τη Νορβηγία και τη Δανία, μέχρι που ο Έθελρεντ συμφώνησε να πληρώνει φόρυς για την ειρήνη. Ήταν όμως ψευδαίσθηση, αφού το 1013 ο Δανός βασιλιάς Sweyn Forkbeard κατέκτησε τη χώρα και εκδίωξε τον μονάρχη, ο οποίος κατέφυγε με τρία από τα παιδιά του στη Νορμανδία, την πατρίδα της συζύγου του, μέχρι το 1002, όταν παντρεύτηκε την Έμμα, σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών, κόρη του δούκα Ριχάρδου Α΄ του Ατρόμητου και της Γκουνόρα του Κρεπόν, δανικής καταγωγής.

Η Έμμα γεννήθηκε γύρω στο 987 ως το τέταρτο από πέντε παιδιά. Ο γάμος της με τον Έθελρεντ είχε στόχο να βελτιώσει τις σχέσεις των δύο περιοχών, οι οποίες είχαν φτάσει στο σημείο όπου ο Άγγλος βασιλιάς προσπάθησε ανεπιτυχώς να απαγάγει τον μελλοντικό του κουνιάδο, τον Ριχάρδο Β’ τον Καλό, όταν εκείνος διαδέχθηκε τον πατέρα του το 996, ώστε να ενωθούν οι δυνάμεις κατά των Σκανδιναβών.

Ο γάμος αυτός δεν ήταν δημοφιλής στην Αγγλία και αργότερα αποτέλεσε βάση για τον ισχυρισμό του Γουλιέλμου του Κατακτητή ότι είχε δικαίωμα στον θρόνο ως δισέγγονος της Έμμα. Μετά τον γάμο στον Καθεδρικό Ναό του Winchester, η Έμμα πήρε προίκα κτήματα σε Winchester, Devonshire, Suffolk, Oxfordshire, Rutland και Exeter.

Επίσης εμφανίζεται σε έγγραφα με το αγγλοσαξονικό όνομα Ελφγκίφου, με πολλές λατινικές παραλλαγές (Elfgifa, Elgiva κ.ά.). Η ομορφιά της της χάρισε το προσωνύμιο Ρόδο της Νορμανδίας (Rose of Normandy). Με τον Έθελρεντ απέκτησε δύο γιους, τον Edward και τον Alfred, και μία κόρη, την Godgifu.

Το 1013 ο βασιλιάς Σβεν Α΄ της Δανίας κατέλαβε την Αγγλία, αλλά πέθανε λίγους μήνες αργότερα. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Κνούτος ο Μέγας, και η χώρα βυθίστηκε σε εμφύλιο. Ο Έθελρεντ πέθανε το 1016 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Έντμουντ ΙΙ, αλλά τελικά ο Κνούτος έγινε μοναδικός ηγεμόνας.

Η Έμμα επέστρεψε από την εξορία και το 1017 παντρεύτηκε τον νέο βασιλιά, τον Κνούτο, πιθανότατα για να προστατεύσει τα παιδιά της. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Αρθακανούτο και την Γκούνχιλντ.

Μετά τον θάνατο του Κνούτο, ακολούθησαν νέες διαμάχες για τον θρόνο. Ο γιος της Έμμα, ο Αρθακανούτο (Harthacnut), έγινε βασιλιάς, αλλά όταν απουσίαζε, ο Χάρολντ ο Λαγοπόδαρος σφετερίστηκε τον θρόνο. Μετά τον θάνατο του Χάρολντ, η Έμμα επέστρεψε και κυβέρνησε ως αντιβασιλέας μαζί με τον κόμη Γκόντουιν.

Ήταν αντιδημοφιλής λόγω βαριάς φορολογίας, και τελικά ο γιος της Έντουαρντ την κατηγόρησε για προδοσία και την εξόρισε σε μοναστήρι το 1042. Ήταν η εκδίκηση του Έντουαρτ, ο οποίος θυμόταν την έλλειψη αγάπης που εκείνη είχε δείξει πάντα προς τα παιδιά του Έθελρεντ, γεγονός που τον είχε οδηγήσει να περάσει το μισό της ζωής του στην εξορία. Ίσως για να ενισχυθεί αυτή η εχθρότητα, από τον 13ο αιώνα και μετά διαδόθηκε ο θρύλος της δοκιμασίας που υποτίθεται ότι υπέστη η Έμμα, όταν ο Αρχιεπίσκοπος του Canterbury, επιδιώκοντας να αυξήσει την επιρροή του στην αυλή εις βάρος της Έμμα, έπεισε τον βασιλιά ότι η μητέρα του είχε διατηρήσει υπερβολικά στενή σχέση με τον Έλφγουαϊν, επίσκοπο του Winchester. Εκείνος είχε ήδη πεθάνει τρία χρόνια νωρίτερα, οπότε δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του και το βάρος της απόδειξης της αθωότητας έπεσε πάνω της.

Περιέργως, τα αναφερόμενα γεγονότα ανάγονται πολύ πίσω, καθώς η Έμμα είχε μείνει χήρα από τον πρώτο της σύζυγο σαράντα οκτώ χρόνια νωρίτερα και από τον δεύτερο δεκαπέντε χρόνια νωρίτερα. Σε κάθε περίπτωση, η κατηγορούμενη είπε ότι στενοχωρήθηκε περισσότερο για τις αμφιβολίες που είχαν εκθέσει τον κληρικό, παρά από εκείνες που την κατηγορούσαν και προσφέρθηκε να υποβληθεί σε μια δοκιμασία για να αποδείξει ότι η κατηγορία ήταν ψευδής. Η δοκιμασία συνίστατο στο να περπατήσει ξυπόλητη πάνω σε εννέα πυρακτωμένα άροτρα (τέσσερα για εκείνη και πέντε για τον αρχιεπίσκοπο), για τα οποία προετοιμάστηκε προσευχόμενη το προηγούμενο βράδυ στο ιερό του Αγίου Σουίθν στο Γουίντσεστερ (ήταν επίσκοπος του Γουίντσεστερ, του οποίου τα θαύματα προσέλκυσαν πολλούς προσκυνητές). Η Έμμα πέρασε τη δοκιμασία χωρίς να υποφέρει από πόνους ή εγκαύματα, και ο ευσεβής βασιλιάς Εδουάρδος, μετανοημένος για τον τρόπο που είχε φερθεί στη μητέρα του, αποφάσισε να συμφιλιωθεί μαζί της.

Η Emma πέθανε το 1052 και θάφτηκε στο Winchester μαζί με τον Κνούτο και τον Αρθακανούτο (Harthacnut). Αργότερα ο τάφος τους μεταφέρθηκε στον νέο νορμανδικό καθεδρικό ναό, αλλά καταστράφηκε κατά τον Αγγλικό Εμφύλιο.

Σήμερα θεωρείται η πρώτη πρώιμη μεσαιωνική βασίλισσα που απεικονίστηκε σε σύγχρονες πηγές και κεντρική μορφή του έργου Encomium Emmae Reginae, καθώς και άλλων χρονικών και δραματικών έργων της εποχής.