Άλεκ Πίτερς: «Το ότι πήγα στον Ολυμπιακό ήταν η πιο σημαντική απόφαση της ζωής μου»

Υπηρέτησε τον Ολυμπιακό για τέσσερα χρόνια, αλλά από το καλοκαίρι που μας πέρασε ο Άλεκ Πίτερς έχει νέα μπασκετική “στέγη”, επιλέγοντας να πάει στην Αρμάνι Μιλάνο.

Ο Αμερικανός φόργουορντ που αγαπήθηκε από τους φίλους του Ολυμπιακού, και δεν ξεχνάει όσα πέρασε στους ερυθρόλευκους. Σε συνέντευξή του στο επίσημο site της Αρμάνι Μιλάνο, ο Άλεκ Πίτερς, χαρακτήρισε την απόφασή του να πάει στους Πειραιώτες, ως την καλύτερη επιλογή στη ζωή του.

Όσα είπε ο Πίτερς

«Αυτά τα δύο χρόνια στην Μπασκόνια με προετοίμασαν να καταλάβω τι σημαίνει να είσαι βασικός παίκτης, θεμελιώδες στοιχείο της ομάδας. Ένιωθα ότι είχα βιώσει τα πάντα, σε σημείο να μπορώ να βγω στο γήπεδο και να παίξω σε οποιαδήποτε θέση. Και πιστεύω ότι ο Ολυμπιακός εκείνη την εποχή έχτισε κάτι που, όπως είδαμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια, διατηρεί σταθερά υψηλό επίπεδο. Μου άρεσε το στυλ παιχνιδιού, η φιλοσοφία, ο προπονητής, το σύστημα και όλα τα υπόλοιπα, η ατμόσφαιρα που δημιουργούνταν στον σύλλογο. Ήθελα να γίνω μέρος αυτού. Δεν είχα σκοπό να μείνω τέσσερα χρόνια· σκόπευα να μείνω ένα χρόνο και να δω πώς θα πήγαινε, αν μου άρεσε ο ρόλος ή όχι. Τελικά, αποδείχθηκε η πιο σημαντική απόφαση της ζωής μου, στο μπάσκετ, για την οικογένειά μου, για τα πάντα».

Για τη δεύτερη χρονιά του στον Ολυμπιακό: «Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχαν μεγάλες προσδοκίες, γιατί εκτός από τον Βεζένκοφ, έφυγε και ο Σλούκας. Όμως ήμουν έτοιμος, και εκείνη τη στιγμή ήξερα ότι δεν υπήρχαν πολλοί καλύτεροι παίκτες στη θέση μου. Η πρόκριση στο Final Four ήταν ένα ακόμη θεμελιώδες βήμα στην καριέρα μου. Σκέφτηκα ότι δεν είχα πια τίποτα να αποδείξω. Ήμουν ο εαυτός μου και είχα φτάσει στο σημείο όπου μπορούσα να βγω στο γήπεδο έτοιμος να κατακτήσω οτιδήποτε».

Για την Αρμάνι Μιλάνο και το νέο βήμα στην καριέρα του: «Η άφιξή μου στο Μιλάνο ετοιμαζόταν εδώ και πολύ περισσότερο καιρό από ό,τι νομίζει ο κόσμος. Παρατήρησα πόσοι παίκτες που σέβομαι είχαν παίξει εδώ. Ο Κάιλ, για παράδειγμα, ο Ροντρίγκεζ, ο Μπράιαντ Ντάνστον, ένας πολύ καλός φίλος μου με τον οποίο έπαιξα στην Κωνσταντινούπολη. Οι παίκτες συχνά μιλάνε για άλλους συλλόγους, άλλες πόλεις, ποιος εξελίσσεται, τι κάνουν. Και όταν τους μιλούσα για το Μιλάνο ή όταν έπαιζα εναντίον του Μιλάνου, έβλεπα δυνατότητες.

Φανταζόμουν τον εαυτό μου να έρχεται εδώ, να εξελίσσεται και να πετυχαίνει. Είτε αφορούσε τον προπονητή, τον σύλλογο, την πόλη, υπήρχαν ορισμένες συνθήκες που, αφού έπαιξα εδώ για τόσα χρόνια, θεωρούσα ιδανικές. Μιλώντας με τον ατζέντη μου και με ένα συμβόλαιο που επρόκειτο να λήξει, αποφάσισα να εξερευνήσω κάτι διαφορετικό, έναν πιο σημαντικό ρόλο. Έτσι, κοίταξα γύρω μου, σαν να ήμουν πάνω σε χάρτη, και το Μιλάνο συνέχιζε να εμφανίζεται. Έτσι είπα: «Έλα, ας δούμε αν υπάρχει πιθανότητα ή όχι». Τελικά, αυτό το ενδιαφέρον αποδείχθηκε αμοιβαίο. Θέλουμε να βελτιωθούμε, να εξελιχθούμε μαζί.

Ήθελα να έρθω εδώ και να συμμετάσχω στην οικοδόμηση της ομάδας. Πρόκειται για ένα εγχείρημα, μέρος της διαδικασίας ανάπτυξης, στο οποίο συνεισφέρω όλη την εμπειρία που απέκτησα παίζοντας σε καλές ομάδες και κερδίζοντας πολλά, αλλά σε ένα περιβάλλον όπου έχουν επιτύχει σπουδαία πράγματα στο παρελθόν. Ξέρω ότι η Ολίμπια μπορεί να γίνει ομάδα κορυφαίου επιπέδου, και το να συμμετέχω σε αυτή τη διαδικασία είναι πολύ ενθαρρυντικό, πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο. Φυσικά, το να το πετύχω αυτό είναι πιο δύσκολο από το να ενταχθώ σε μια μεγάλη ομάδα που ήδη κερδίζει, με ένα ρόστερ φτιαγμένο για να ταιριάζει. Αλλά ήθελα κάτι που, ψυχολογικά, σωματικά και συνολικά, να αντιπροσωπεύει το πιο σημαντικό βήμα στην καριέρα μου».