Ο Ρικ Πιτίνο δεν κάνει σκέψεις απόσυρσης από τους πάγκους.

Ο προπονητής του Σεντ Τζονς Ρεντ Στορμ, Ρικ Πιτίνο, μπορεί να μην έχει ακόμη σχέδια για τα 74α γενέθλιά του τον Σεπτέμβριο, αλλά σίγουρα δεν σκέφτεται το ενδεχόμενο της αποχώρησης από την προπονητική.

Ο γνώριμος μας από τη θητεία του στον πάγκο του Παναθηναϊκού και της Εθνικής Ανδρών έχει οδηγήσει το Σεντ Τζονς ξανά στους «16» (Sweet 16) του NCAA και ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει το Νο1 φαβορί Ντιούκ στον ημιτελικό της Ανατολικής Περιφέρειας την Παρασκευή. Είτε κερδίσει είτε χάσει, δηλώνει απόλυτα βέβαιος ότι δεν πρόκειται να είναι το τελευταίο του παιχνίδι ως πρώτος προπονητής, καθώς έχει ήδη βιώσει πώς είναι η ζωή χωρίς το μπάσκετ για κάποια χρόνια.

«Ο τρόπος ζωής που είχα τότε δεν ήταν κακός, δεν έχω λόγο να παραπονεθώ. Αλλά μου έλειπε κάθε μέρα», δήλωσε την Πέμπτη, καθώς οι Ρεντ Στορμ προετοιμάζονται για το παιχνίδι με το Ντιούκ, προσθέτοντας: «Κατάλαβα ότι δεν υπάρχει λόγος να σταματήσω, γιατί ξέρω πόσο μου έλειψε. Θέλω να συνεχίσω όσο μπορώ, όσο -με τη βοήθεια του Θεού- έχω καλή υγεία».

Ο Πιτίνο ανέλαβε το Σεντ Τζονς το 2023 και μπαίνει στο παιχνίδι της Παρασκευής με απολογισμό 81-24 και την προοπτική να φτάσει για όγδοη φορά στο Final Four, εφόσον πετύχει δύο νίκες αυτό το Σαββατοκύριακο.

Για να προκριθεί στους «16», το Σεντ Τζονς απέκλεισε το Κάνσας στον δεύτερο γύρο. Για να φτάσει στην Ιντιανάπολη, θα χρειαστεί να ξεπεράσει και άλλες παραδοσιακές δυνάμεις του κολεγιακού μπάσκετ: πρώτα το Ντιούκ και στη συνέχεια, ο νικητής θα αντιμετωπίσει είτε το Μίσιγκαν είτε το UConn.

Ωστόσο, ο Πιτίνο -που στο παρελθόν προπόνησε σε Κεντάκι και Λούιβιλ πριν περάσει από το Αϊόνα- υποστήριξε ότι η έννοια των «ισχυρών παραδοσιακών σχολών» δεν προσφέρει πλέον πλεονέκτημα.

Μιλώντας με την εμπειρία ενός προπονητή που έχασε το περίφημο «Christian Laettner Game» από το Ντιούκ το 1992 με το Κεντάκι και στη συνέχεια κατέκτησε εθνικό τίτλο, τόνισε πως η εξάλειψη αυτών των διακρίσεων είναι θετική για το άθλημα.

«Όλα αυτά έχουν τελειώσει. Πλέον είμαστε μια προέκταση του επαγγελματικού μπάσκετ. Το βλέπω εντελώς διαφορετικά. Είναι σπουδαίο, γιατί θέλω να βλέπω ποιότητα στο παρκέ: μεγάλους παίκτες, εκτέλεση, προπονητική. Και τώρα τα έχουμε αυτά», είπε.

«Για εσάς στα μέσα ενημέρωσης, αλλά και για μένα ως θεατή όταν δεν προπονούσα, το ζητούμενο είναι καλό μπάσκετ με σπουδαίους παίκτες. Και αυτό συμβαίνει σήμερα. Είναι υπέροχο. Το ότι δεν υπάρχουν πλέον “ blue bloods” είναι κάτι θετικό. Το Κεντάκι θα είναι πάντα Κεντάκι και το Ντιούκ πάντα Ντιούκ, λόγω της κληρονομιάς και της ιστορίας τους».