Το «καλύτερο βιογραφικό» άλλαξε ιδιοκτήτη και κανείς δεν το ομολογεί

Υπήρξε εποχή που η φράση «το καλύτερο βιογραφικό της χώρας» κυκλοφορούσε σαν ετικέτα κολλημένη πάνω στον Κυριάκο Μητσοτάκη, σχεδόν ως αυταπόδεικτη αλήθεια. Τελευταία, η φράση εξαφανίστηκε από τον δημόσιο λόγο με την ίδια ευκολία που εμφανίστηκε. Και όπου υπάρχει τέτοιο κενό, κάποιος σπεύδει να το γεμίσει με το δικό του αφήγημα.

Ένα βιογραφικό αλλάζει χέρια

Αυτό ακριβώς επιχειρεί η ανάρτηση που αποδίδει πλέον τον τίτλο στον Στέφανο Κασσελάκη, με λεπτομερή κατάλογο προσόντων: πτυχία «πραγματικά και όχι αγορασμένα», διεθνή καριέρα, προσωπική περιουσία, ένσημα, πολυγλωσσία. Το υπονοούμενο είναι ευθύ και δεν χρειάζεται αποκωδικοποίηση — απέναντι βρίσκεται ένας πρωθυπουργός του οποίου το βιογραφικό, λέει η συντάκτρια, δεν αντέχει πια τη σύγκριση.

Το ενδιαφέρον είναι πού στοχεύει τελικά η επίθεση. Δεν μένει στον Μητσοτάκη. Επεκτείνεται σε ολόκληρη τη γενιά στελεχών της προηγούμενης πασοκικής και συριζαϊκής ηγεσίας —Αχτσιόγλου, Χαρίτσης, Γεροβασίλη, Πολάκης, Παππάς, Τσακαλώτος, Νοτοπούλου— που παρουσιάζονται ως αποκαλυφθέντες από την παρουσία Κασσελάκη. Είναι η γνωστή λογική του «βιογραφικού πολέμου»: η πολιτική αντιπαράθεση αναλύεται με όρους βιογραφικού σημειώματος και προσωπικής περιουσίας, σαν να πρόκειται για αγγελία εργασίας και όχι για πολιτική αντιπαράθεση με περιεχόμενο, προγράμματα και πεπραγμένα.

Το τοτέμ και οι πέντε χιλιάδες

Κορυφαίο σημείο του αφηγήματος είναι η αναφορά σε συνέδριο με 5.000 μέλη που φέρεται να φώναξαν υπέρ του Κασσελάκη, απαντώντας σε επιστολή του Αλέξη Τσίπρα λίγο πριν την έναρξη — επιστολή που χαρακτηρίζεται «κατάπτυστη» και ο αποστολέας της «πραξικοπηματίας». Είναι έντονη γλώσσα, προφανώς στρατευμένη, που εντάσσεται στην εσωτερική διαμάχη γύρω από τον πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και τη μετέπειτα πορεία του κόμματος. Η κατάληξη είναι αναμενόμενη: Τσίπρας, Μητσοτάκης και Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίζονται ως τριάδα «ανεπαρκών» απέναντι σε έναν και μοναδικό πρωταγωνιστή.

Το σχήμα «όλο το σύστημα έπεσε να τον φάει» είναι κλασικό εργαλείο πολιτικής αφήγησης — μετατρέπει κάθε κριτική σε απόδειξη φόβου απέναντι στον στοχοποιημένο, χωρίς να χρειάζεται να απαντήσει σε ερωτήματα ουσίας για πολιτικές θέσεις ή κομματική στρατηγική. Το «κανένας δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει» λειτουργεί ως ρητορικό κλείδωμα, όχι ως επιχείρημα.

Το σίγουρο είναι πως η αφήγηση του «καλύτερου βιογραφικού» αποδείχτηκε εξαιρετικά ευέλικτο εργαλείο: αρκεί να αλλάξεις πρόσωπο για να αλλάξεις αφήγημα, χωρίς να χρειάζεται να αλλάξεις τη λογική πίσω του. Το ελληνικό πολιτικό σκηνικό συνεχίζει να μετριέται με βιογραφικά σημειώματα αντί για πολιτικές προτάσεις — και όσοι το εκμεταλλεύονται το ξέρουν πολύ καλά.