300 Σπαρτιάτες εναντίον 300 Αργείων: Η άγνωστη μάχη με μόλις 3 επιζώντες
Η σύγκρουση έγινε γύρω στο 546 π.Χ. για τον έλεγχο της Θυρέας· η διαφωνία των πόλεων για τον νικητή οδήγησε σε νέα μάχη

Πριν από τη γνωστή σύγκρουση των Θερμοπυλών, όπου οι 300 Σπαρτιάτες βρέθηκαν απέναντι στον περσικό στρατό, είχε γίνει άλλη μάχη με 300 πολεμιστές της Σπάρτης, η οποία ξεχώρισε για την παράξενη κατάληξή της.
Γύρω στο 546 π.Χ., 300 Σπαρτιάτες πολέμησαν εναντίον 300 Αργείων για τη Θυρέα, την περιοχή που διεκδικούσαν τόσο η Σπάρτη όσο και το Άργος.
Η σύγκρουση διήρκεσε μία ημέρα και σχεδόν αφάνισε και τις δύο πλευρές.
Στο τέλος των εχθροπραξιών είχαν απομείνει ζωντανοί μόνο τρεις: δύο άνδρες από το Άργος και ένας από τη Σπάρτη.
Η αμφισβήτηση για το ποια πόλη είχε νικήσει, όμως, έφερε τελικά ακόμη μία αιματηρή σύγκρουση.
Η συμφωνία για τη μάχη των 600 πολεμιστών
Στα όρια της Λακωνίας με την Αργολίδα βρισκόταν η Θυρέα, μια περιοχή που διεκδικούσαν η Σπάρτη και το Άργος.
Οι δύο πόλεις επιδίωκαν να την ελέγξουν, γεγονός που απειλούσε να οδηγήσει σε πόλεμο ευρείας κλίμακας.
Προκειμένου να μη συγκρουστούν οι στρατοί στο σύνολό τους, οι πλευρές κατέληξαν σε μια διαφορετική συμφωνία: καθεμία θα όριζε 300 διακεκριμένους πολεμιστές, που θα πολεμούσαν για λογαριασμό της.
Η Θυρέα θα περνούσε στην πλευρά που θα νικούσε, ενώ οι υπόλοιποι στρατιώτες θα αποχωρούσαν και δεν θα μπορούσαν να παρέμβουν.
Η συμφωνία τέθηκε σε εφαρμογή και οι 600 άνδρες βρέθηκαν αντιμέτωποι σε μια μάχη με πολύ βαρύ απολογισμό.
Οι τρεις επιζώντες της σύγκρουσης
Οι πολεμιστές συνέχισαν να μάχονται μέχρι να τελειώσει η ημέρα, με τόσο μεγάλη ένταση ώστε σχεδόν κανείς δεν έμεινε ζωντανός στο πεδίο.
Μετά τη μάχη επέζησαν ο Αλκήνωρ και ο Χρόμιος, που ήταν Αργείοι, καθώς και ο Σπαρτιάτης Οθρυάδης.
Οι δύο άνδρες από το Άργος πίστεψαν ότι είχαν νικήσει και απομακρύνθηκαν, για να ανακοινώσουν την έκβαση στην πόλη τους.
Ο Οθρυάδης έμεινε στη θέση του, παρότι ήταν τραυματισμένος. Η παράδοση λέει ότι μάζεψε τα όπλα των νεκρών αντιπάλων του, τα πήγε στο στρατόπεδο των Σπαρτιατών και στη συνέχεια επέστρεψε στο πεδίο.
Η παραμονή του στο σημείο αποτέλεσε βασικό στοιχείο στην επιχειρηματολογία της Σπάρτης ότι είχε νικήσει.
Η αντιπαράθεση που κατέληξε σε δεύτερη μάχη
Την επομένη, οι στρατοί των δύο πόλεων έφτασαν στην περιοχή και αμφότεροι υποστήριζαν πως είχαν επικρατήσει.
Οι Αργείοι θεωρούσαν τη νίκη δική τους, αφού δύο δικοί τους πολεμιστές είχαν επιζήσει, ενώ από τους Σπαρτιάτες είχε μείνει ένας.
Η θέση των Σπαρτιατών ήταν διαφορετική: έλεγαν πως οι Αργείοι είχαν φύγει από το πεδίο και πως ο Οθρυάδης παρέμενε εκεί, έχοντας πάρει τα όπλα των νεκρών αντιπάλων.
Οι διαπραγματεύσεις δεν έφεραν λύση στη διαφωνία και ακολούθησε σύγκρουση των δύο στρατών.
Στις «Ιστορίες» του (Α΄ 82), ο Ηρόδοτος γράφει ότι σκοτώθηκαν πολλοί μαχητές και από τις δύο πλευρές. Τελικά επικράτησε η Σπάρτη και κράτησε υπό τον έλεγχό της τη Θυρέα.
Οι διαφορετικές αφηγήσεις για τον θάνατο του Οθρυάδη
Η μορφή του Σπαρτιάτη πολεμιστή απέκτησε ιδιαίτερη σημασία στις παραδόσεις των δύο πόλεων, αλλά οι αρχαίοι συγγραφείς αφηγούνται διαφορετικά το τέλος του.
Κατά τον Ηρόδοτο, όπως αναφερόταν, ο Οθρυάδης αυτοκτόνησε επειδή ντρεπόταν να γυρίσει στη Σπάρτη, αφού όλοι οι σύντροφοί του στη μάχη είχαν σκοτωθεί.
Ο Παυσανίας παραθέτει άλλη εκδοχή. Στην «Ελλάδος Περιήγησιν» (Β΄ 20, 7) περιγράφει γλυπτό που είχε δει στο θέατρο του Άργους, όπου ο Αργείος Περίλαος, γιος του Αλκήνορα, σκοτώνει τον Οθρυάδη.
Οι αφηγήσεις, επομένως, παρουσιάζουν τον ίδιο άνδρα με διαφορετικό τρόπο: στη Σπάρτη ως πολεμιστή που έμεινε στη θέση του και στο Άργος ως εκείνον που σκοτώθηκε από Αργείο.
Τα μακριά μαλλιά των Σπαρτιατών και η στάση των Αργείων
Η επικράτηση στη Θυρέα άλλαξε και τις συνήθειες στις δύο πόλεις. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι οι Αργείοι, που ως τότε είχαν μακριά μαλλιά, αποφάσισαν να τα κόψουν μετά την ήττα.
Επιπλέον, όρισαν με νόμο ότι κανένας άνδρας δεν θα άφηνε πια μακριά μαλλιά και καμία γυναίκα δεν θα φορούσε χρυσά κοσμήματα, μέχρι να πάρουν πίσω τη Θυρέα.
Οι Σπαρτιάτες έκαναν το αντίθετο. Πριν από τη νίκη δεν συνήθιζαν να αφήνουν μακριά τα μαλλιά τους, όμως στη συνέχεια άρχισαν να τα μακραίνουν.
Στη Σπάρτη η σύγκρουση τιμούνταν και στο πλαίσιο της γιορτής των Γυμνοπαιδιών. Στους «Δειπνοσοφιστές» (ΙΕ΄ 678b), ο Αθήναιος ο Ναυκρατίτης κάνει λόγο για τους «θυρεατικούς» στεφάνους, που φορούσαν οι χορηγοί των χορευτικών ομάδων για να θυμούνται τη μάχη.
Η διαμάχη για την περιοχή εξακολούθησε επί δεκαετίες.
Ακόμη και αρκετά χρόνια μετά τη σύγκρουση, η Θυρέα παρέμενε πεδίο αντιπαράθεσης ανάμεσα στη Σπάρτη και το Άργος. Το 420 π.Χ., όταν συζητούνταν νέα ειρηνευτική συμφωνία στο πλαίσιο του Πελοποννησιακού Πολέμου, οι Αργείοι έθεσαν ξανά το ζήτημα.
Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη (Ιστορίαι Ε΄ 41), στους υπό εξέταση όρους υπήρχε πρόβλεψη να μπορούν οι δύο πόλεις να προκαλέσουν η μία την άλλη σε μάχη, με συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ώστε να κριθεί ποιος θα κρατούσε την αμφισβητούμενη περιοχή.
Αρχικά, οι Σπαρτιάτες θεώρησαν παράλογη την πρόταση· στη συνέχεια, όμως, συμφώνησαν, επειδή ήθελαν να εξασφαλίσουν τη φιλία των Αργείων.
Η μάχη της Θυρέας καταγράφηκε στην αρχαία ελληνική ιστορία τόσο για την αναμέτρηση 600 πολεμιστών και τους τρεις επιζώντες όσο και για τη διαμάχη που συνέχισε για χρόνια ανάμεσα στις δύο ισχυρές πόλεις της Πελοποννήσου.
Μη χάνετε τίποτα από το ΔΕΔΟΜΕΝΟ
Ειδήσεις τη στιγμή που συμβαίνουν, αναλύσεις και reels κάθε μέρα.






































// ΣΧΟΛΙΑ
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.