ΔΙΕΘΝΗ

Οι πιλότοι των B-2 αποκαλύπτουν τι συνέβη στην αμερικανική επίθεση κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν: «Θεέ μου, αυτή είναι η Τεχεράνη»

Η επιχείρηση «Midnight Hammer» διήρκεσε 37 ώρες, με σχέδιο παραπλάνησης και αλλαγές της τελευταίας στιγμής πριν από τη ρίψη δύο βομβών στο Φορντό, βάρους περίπου 13,6 τόνων η καθεμία

Μετά από 18 ώρες στον αέρα, δύο Αμερικανοί πιλότοι σε βομβαρδιστικό B-2 είδαν στο σκοτάδι τα φώτα μιας μεγαλούπολης: κάτω τους βρισκόταν η Τεχεράνη. «Γαμώτο, αυτή είναι η Τεχεράνη!», φώναξε ο ένας. Μερικά λεπτά μετά, δύο βόμβες, βάρους περίπου 13,6 τόνων η καθεμία, κατευθύνονταν προς την υπόγεια πυρηνική εγκατάσταση του Φορντό. Έτσι άρχιζε μία από τις πιο σύνθετες αμερικανικές αεροπορικές επιχειρήσεις των τελευταίων ετών.

Για πρώτη φορά, μέλη των πληρωμάτων των αμερικανικών στρατηγικών βομβαρδιστικών B-2 Spirit μιλούν για όσα διαδραματίστηκαν στα πιλοτήρια στην επιχείρηση «Midnight Hammer» («Σφυρί του Μεσονυχτίου»). Τον Ιούνιο του 2025, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν την επιχείρηση για να χτυπήσουν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν.

Τα πληρώματα δίνουν λεπτομέρειες για την 37ωρη αποστολή, την ένταση πριν από τις εκρήξεις, τις αλλαγές της τελευταίας στιγμής και το σχέδιο παραπλάνησης που άνοιξε τον δρόμο προς τους στόχους. Τα στοιχεία περιλαμβάνονται σε εκτενή έρευνα των Κρις Γκόρντον και Τομπάιας Νέγκελε, η οποία δημοσιεύτηκε στις 18 Νοεμβρίου 2026 στο αμερικανικό περιοδικό Air & Space Forces Magazine.

Οι δημοσιογράφοι διατηρούν την ανωνυμία των στρατιωτικών που συμμετείχαν, χρησιμοποιώντας ψευδώνυμα για λόγους ασφαλείας.

Το κάνουμε πραγματικά

Οι ασκήσεις είχαν επαναλάβει αμέτρητες φορές την αποστολή που είχε σχεδιαστεί. Όμως, καθώς τα πληρώματα πλησίαζαν την Τεχεράνη, αντιλήφθηκαν πως δεν βρίσκονταν σε προσομοίωση.

«Το κάνουμε. Είναι αληθινό», είπε ένας από τους αεροπόρους.

Μέσα στο βομβαρδιστικό, η προσοχή όλων ήταν απόλυτη: οι πιλότοι παρακολουθούσαν συνεχώς τα όργανα πλοήγησης και τους διακόπτες, ενώ υπολόγιζαν πόσος χρόνος απέμενε ως τη ρίψη.

Στην προκαθορισμένη ώρα άνοιξαν οι θυρίδες οπλισμού και από το αεροσκάφος αφέθηκαν δύο γιγαντιαίες διατρητικές βόμβες GBU-57 Massive Ordnance Penetrator.

Με περίπου 27 τόνους λιγότερο φορτίο, το αεροσκάφος έγινε πλέον αισθητά πιο ευέλικτο.

«Πάμε να φύγουμε από εδώ!», είπε ένας από τους πιλότους, όμως ο συνάδελφός του τού ζήτησε να περιμένουν.

Το πλήρωμα άλλαξε κατεύθυνση και κράτησε τα μάτια του στην περιοχή του στόχου. Κύλησαν πέντε δευτερόλεπτα, έπειτα δέκα και στη συνέχεια δεκαπέντε.

Μια τεράστια σφαίρα φωτιάς αναδύθηκε τότε πάνω από το βουνό, φωτίζοντας τη νύχτα. Όπως ανέφεραν οι μαρτυρίες, η λάμψη έφτασε σε ύψος όσο ένα δεκαώροφο κτίριο.

Είχε αρχίσει η επίθεση στο Φορντό.

Η προετοιμασία της επίθεσης ξεκίνησε 15 χρόνια νωρίτερα

Πριν ακόμη ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αποφασίσει να διατάξει τα πλήγματα, η επιχείρηση βρισκόταν ήδη σε φάση προετοιμασίας.

Μέσω δορυφορικών εικόνων, το 2009, αναλυτές των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών εντόπισαν ασυνήθιστες κατασκευαστικές εργασίες σε ορεινή περιοχή νοτιοδυτικά της Τεχεράνης.

Ήταν το Φορντό: μια μονάδα εμπλουτισμού ουρανίου που είχε κατασκευαστεί βαθιά μέσα στο βουνό, με στόχο να είναι προστατευμένη από αεροπορικά πλήγματα.

Για σχεδόν 15 χρόνια, Αμερικανοί στρατιωτικοί και τεχνικοί ειδικοί εξέταζαν την εγκατάσταση και συνέλεγαν στοιχεία για το βάθος της, τις εισόδους, τον εξαερισμό και τα πιθανά ευάλωτα σημεία της.

Την ίδια περίοδο, η αμερικανική Πολεμική Αεροπορία εργαζόταν πάνω στην GBU-57, ένα ειδικά σχεδιασμένο όπλο για την καταστροφή υπόγειων στόχων με ισχυρή θωράκιση.

Μόνο το B-2 Spirit είχε τη δυνατότητα να μεταφέρει αυτές τις βόμβες.

Οι σχεδιαστές εστίασαν στους κατακόρυφους αεραγωγούς του Φορντό, σχεδιάζοντας να αξιοποιήσουν τα ανοίγματά τους ώστε να προκαλέσουν ζημιές στο εσωτερικό της εγκατάστασης, σε μεγάλο βάθος.

Για να αποδώσει το σχέδιο, οι βόμβες έπρεπε να πυροδοτηθούν διαδοχικά, σε καθορισμένα βάθη και με εξαιρετική ακρίβεια στον χρόνο.

Η ιρανική παρέμβαση που άλλαξε τον σχεδιασμό την τελευταία στιγμή

Οι αμερικανικές υπηρεσίες διαπίστωσαν λίγες ημέρες πριν από την επίθεση ότι οι Ιρανοί επιχειρούσαν να καλύψουν με σκυρόδεμα τους αεραγωγούς του Φορντό.

Αυτή η ενέργεια ανέτρεψε κρίσιμες παραμέτρους του σχεδιασμού.

Πλέον, οι πρώτες βόμβες έπρεπε να εξουδετερώσουν το επιπλέον σκυρόδεμα, προτού ακολουθήσουν τα πλήγματα στις υπόγειες εγκαταστάσεις.

Οι προσαρμογές δεν σταμάτησαν ούτε όταν τα πληρώματα είχαν αποσυρθεί για την υποχρεωτική ανάπαυση πριν από την αποστολή.

Ο σχεδιαστής της επιχείρησης, ο οποίος στην έρευνα αναφέρεται με το ψευδώνυμο «Όσκαρ», είπε ότι η τελική μορφή του σχεδίου οριστικοποιήθηκε μόλις 16 ώρες πριν από την αποστολή.

Ο ίδιος εξήγησε ότι οι στρατιωτικοί αναγκάστηκαν να τροποποιήσουν την επιχείρηση, παρότι τα πληρώματα είχαν ήδη μελετήσει και απομνημονεύσει το σχέδιο.

Η παραπλάνηση με τα βομβαρδιστικά-δολώματα και η κρυφή πορεία

Η διατήρηση της μυστικότητας αποτελούσε ένα από τα βασικά εμπόδια.

Δύσκολα θα περνούσε απαρατήρητη η απογείωση επτά βομβαρδιστικών B-2 από την αεροπορική βάση Γουάιτμαν στο Μιζούρι.

Έτσι, οι Αμερικανοί σχεδίασαν μια επιχείρηση παραπλάνησης.

Βομβαρδιστικά που απογειώθηκαν επιπλέον κινήθηκαν δυτικά, οδηγώντας σε δημοσιεύματα που εξέταζαν το ενδεχόμενο να αναπτυχθούν στον Ειρηνικό ή στον Ινδικό Ωκεανό.

Αντίθετα, τα επτά B-2 της πραγματικής αποστολής πετούσαν προς ανατολάς, περνώντας πάνω από τον Ατλαντικό και τη Μεσόγειο, με προορισμό το Ιράν.

Οι εντολές προς τους πιλότους ήταν να μην επικοινωνούν μέσω ασυρμάτου. Μερικοί είχαν κρατήσει μυστικό ακόμη και από τις οικογένειές τους τον πραγματικό προορισμό τους.

«Δεν της είπα τίποτα», είπε ο πιλότος που χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο «Άλφα», μιλώντας για τη σύζυγό του.

37 ώρες στο εσωτερικό ενός βομβαρδιστικού

Για τους 14 πιλότους, η επιχείρηση ήταν μια ιδιαίτερα σκληρή δοκιμασία, τόσο για τη σωματική όσο και για την ψυχική τους αντοχή.

Το πιλοτήριο κάθε B-2 έχει δύο θέσεις, ενώ στο αεροσκάφος υπάρχει περιορισμένος χώρος για ύπνο, φούρνος μικροκυμάτων για το φαγητό και τουαλέτα.

Στη διάρκεια της πολύωρης πτήσης, τα πληρώματα προσπαθούσαν να κοιμηθούν για διαστήματα 30 ή 45 λεπτών, ανάμεσα στους ελέγχους των συστημάτων και στις αλλεπάλληλες διαδικασίες ανεφοδιασμού στον αέρα.

Για να διατηρήσουν την εγρήγορσή τους, ορισμένοι πιλότοι κατανάλωναν καφεΐνη ή έπαιρναν διεγερτικά φάρμακα, εφόσον είχαν ιατρική έγκριση.

Ο αέρας μέσα στα αεροσκάφη ήταν πολύ ξηρός. Παράλληλα, η πολύωρη ακινησία των πιλότων απαιτούσε προσοχή, εξαιτίας του ενδεχομένου θρόμβωσης.

Περίπου 125 αεροσκάφη πήραν μέρος στην επιχείρηση, ανάμεσά τους μαχητικά F-22, F-35, F-16 και A-10, αλλά και δεκάδες τάνκερ KC-135 και KC-46.

Οι στιγμές με τη μεγαλύτερη αγωνία

Η αποστολή έξι B-2 ήταν να χτυπήσουν το Φορντό και το έβδομο βομβαρδιστικό να κατευθυνθεί στη Νατάνζ.

Το πρώτο αεροσκάφος είχε αναλάβει να διαλύσει το σκυρόδεμα που κάλυπτε τους αεραγωγούς.

Τα πληρώματα που ακολουθούσαν έπρεπε να κινηθούν με απόλυτη ακρίβεια, αφού ακόμη και μια μικρή καθυστέρηση ή πρόωρη άφιξη ήταν δυνατό να αλλάξει το αποτέλεσμα.

Όπως εξήγησε ο πιλότος με το ψευδώνυμο «Τσάρλι», το επιτρεπόμενο περιθώριο ήταν μόλις 15 δευτερόλεπτα πριν ή μετά τον προβλεπόμενο χρόνο.

Στις 02:10, ώρα Ιράν, εξαπολύθηκε το πρώτο πλήγμα. Το πλήρωμα του δεύτερου βομβαρδιστικού περίμενε να δει αν η έκρηξη είχε πετύχει τον στόχο της, προκειμένου να αποφασίσει αν χρειαζόταν να αλλάξει τις ρυθμίσεις στις δικές του βόμβες.

Στη συνέχεια χτυπήθηκαν επανειλημμένα οι αεραγωγοί και οι υπόγειες εγκαταστάσεις.

Πιλότος του B-2 που είχε πορεία προς τη Νατάνζ είδε από ψηλά τη λάμψη της πρώτης έκρηξης στο Φορντό.

«Η πρώτη ήταν τεράστια», θυμήθηκε, λέγοντας ότι η πύρινη σφαίρα υψώθηκε όσο ένα δεκαώροφο κτίριο.

Η ανησυχία για τους ιρανικούς πυραύλους

Τα βομβαρδιστικά είχαν χτυπήσει τους στόχους, ωστόσο η αποστολή δεν είχε τελειώσει.

Καθώς έβγαιναν από τον ιρανικό εναέριο χώρο, τα πληρώματα γνώριζαν ότι υπήρχε ακόμη κίνδυνος να συναντήσουν την αντιαεροπορική άμυνα.

Οι πιλότοι έλεγχαν αδιάκοπα για σημάδια ότι εκτοξεύονταν πύραυλοι προς το μέρος τους.

Οι μεταγενέστερες αξιολογήσεις της επιχείρησης ανέφεραν πως οι ιρανικές δυνάμεις δεν πυροβόλησαν εναντίον των B-2. Ωστόσο, οι προειδοποιήσεις που ακούγονταν στα πιλοτήρια κρατούσαν τους πιλότους σε ένταση.

Ένας πιλότος είχε τάξει στον εαυτό του πως, αν έφτανε κάποια στιγμή πάνω από τον στόχο, θα έτρωγε ένα σάντουιτς για να δείξει πόσο ήρεμος παρέμενε.

Τήρησε τελικά την υπόσχεσή του, αλλά έφαγε μόνο μία μπουκιά.

Όταν το πρώτο βομβαρδιστικό βγήκε με ασφάλεια από τον ιρανικό εναέριο χώρο, το πλήρωμα έστειλε μήνυμα πως η αποστολή είχε ολοκληρωθεί και ότι ήταν ασφαλές.

Οι συγγενείς των πιλότων ενημερώθηκαν από την τηλεόραση

Στις 22 Ιουνίου 2025, όταν ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε δημόσια τα αμερικανικά πλήγματα, τα βομβαρδιστικά δεν είχαν ακόμη ολοκληρώσει την επιστροφή τους.

Τα πληρώματα των αεροσκαφών ανεφοδιασμού ενημέρωσαν τους πιλότους ότι η επιχείρηση είχε ήδη γίνει είδηση σε όλο τον κόσμο.

Πολλές οικογένειες έμαθαν τι είχε συμβεί βλέποντας τις ειδήσεις στην τηλεόραση.

Ύστερα από 37 ώρες στον αέρα, τα B-2 προσγειώθηκαν στη βάση Γουάιτμαν, όπου βρίσκονταν συγγενείς και συνάδελφοι για να τα υποδεχτούν.

Οι πιλότοι, εξαντλημένοι από την αποστολή, έλαβαν ιατρική φροντίδα και κατόπιν μεταφέρθηκαν σε ασφαλή εγκατάσταση. Εκεί έγινε η αποτίμηση της επιχείρησης και εξετάστηκαν δορυφορικές εικόνες των στόχων.

Μόνο σε εκείνο το στάδιο, σύμφωνα με το δημοσίευμα, πληροφορήθηκαν την επίσημη ονομασία της αποστολής τους: «Midnight Hammer».

Ποια ήταν η έκταση των ζημιών στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν;

Στην αμερικανική επιχείρηση χρησιμοποιήθηκαν συνολικά 14 διατρητικές βόμβες GBU-57, τις οποίες μετέφεραν τα B-2. Παράλληλα, πύραυλοι Tomahawk που εκτοξεύτηκαν από υποβρύχιο έπληξαν την εγκατάσταση του Ισφαχάν.

Οι εκτιμήσεις που έγιναν αργότερα κατέγραψαν εκτεταμένες ζημιές στις δυνατότητες του Ιράν για εμπλουτισμό ουρανίου, χωρίς να έχει προσδιοριστεί με ακρίβεια το συνολικό μέγεθός τους.

Ο Ντέιβιντ Όλμπραϊτ, επικεφαλής του Ινστιτούτου Επιστήμης και Διεθνούς Ασφάλειας και πρώην επιθεωρητής όπλων στον ΟΗΕ, ανέφερε στο Air & Space Forces Magazine πως το πρόγραμμα φυγοκεντρητών του Ιράν, όπως λειτουργούσε πριν από την επίθεση, ουσιαστικά δεν υφίσταται πλέον.

Κατά την εκτίμησή του, η Τεχεράνη θα δυσκολευτεί σημαντικά αν προσπαθήσει να επαναφέρει πλήρως τις δυνατότητες που είχε στη διάθεσή της.

Παραμένει, πάντως, ασαφές πόσο εκτεταμένες είναι ακριβώς οι καταστροφές.

Η νέα έρευνα εστιάζει κυρίως στην εμπειρία μέσα στα αμερικανικά βομβαρδιστικά, καταγράφοντας την προετοιμασία και την εξάντληση, τις αποφάσεις της τελευταίας στιγμής, αλλά και τον φόβο των πληρωμάτων στην αποστολή που σχεδιαζόταν επί σχεδόν μιάμιση δεκαετία.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο ΔΕΔΟΜΕΝΟ.

ΣΧΟΛΙΑ

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.

Αφήστε ένα σχόλιο

Η διεύθυνση email σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *.

ΔΙΕΘΝΗ Οι πιλότοι των B-2 αποκαλύπτουν τι συνέβη στην αμερικανική επίθεση κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν: «Θεέ μου, αυτή είναι η Τεχεράνη»