Τριαντόπουλος: «Το μπάζωμα το διέταξε το Μαξίμου» – και τώρα;

Μια κατάθεση αρκεί κάποιες φορές να ανατρέψει το αφήγημα μιας ολόκληρης τριετίας. Ο Χρήστος Τριαντόπουλος, πρώην υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κατηγορούμενος στην υπόθεση του μπαζώματος, φέρεται να δήλωσε ενώπιον της Δικαιοσύνης ότι η εντολή δεν ήταν δική του πρωτοβουλία. Ήρθε, σύμφωνα με όσα αναφέρει, από το ίδιο το Μαξίμου, κατ’ εντολήν του πρωθυπουργού. Δεν είναι πια υπόθεση υπαλλήλων που «παρεξήγησαν» οδηγίες. Είναι, αν επιβεβαιωθεί, υπόθεση με διαδρομή που καταλήγει στην κορυφή.

Μια κατάθεση-βόμβα

Η βαρύτητα της στιγμής δεν χωράει σε παραπολιτικό σχόλιο. Όπως σημειώνει με ένταση ο δημοσιογράφος Κώστας Αρβανίτης, πρόκειται για την πρώτη φορά που κυβερνητικό στέλεχος του άμεσου περιβάλλοντος του πρωθυπουργού συνδέει επίσημα και άρρηκτα ποινικά κολάσιμες πράξεις με τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη:

Η διατύπωση δεν είναι τυχαία: «ομολογία φαυλότητας και καταγγελία εγκλημάτων». Μέχρι τώρα η κυβερνητική γραμμή άμυνας στηριζόταν στη διάκριση ευθυνών — πολιτικό προσωπικό που αποφάσιζε, υπηρεσιακοί παράγοντες που εκτελούσαν, και το Μαξίμου πάντα σε ασφαλή απόσταση. Αν ένας πρώην υφυπουργός, άνθρωπος εμπιστοσύνης του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, καταθέτει το αντίθετο, η γραμμή αυτή καταρρέει μαζί με το αφήγημα περί «παρεξηγήσεων» και «επικοινωνιακών λαθών» που επαναλαμβανόταν επί μήνες.

Ποιος κρατάει τι

Το μείζον πολιτικό ζήτημα δεν είναι πλέον αν έγινε μπάζωμα — αυτό δεν αμφισβητείται πια σοβαρά από κανέναν. Το ζήτημα είναι ποιος έδωσε την εντολή και ποιος κάλυψε την απόφαση επί τόσο καιρό με σιωπή ή με αντιπερισπασμούς. Η κατάθεση Τριαντόπουλου, αν ευσταθεί όπως παρουσιάζεται, μεταθέτει την πολιτική ευθύνη από τον υφιστάμενο στον προϊστάμενο, από το υπουργείο στο Μαξίμου, από τον υπάλληλο στον πρωθυπουργό. Είναι ακριβώς αυτό που το αντιπολιτευόμενο τόξο επιχειρούσε να αποδείξει επί σειρά μηνών χωρίς να διαθέτει το «αδιάσειστο» τεκμήριο μιας επίσημης κατάθεσης συγκατηγορουμένου.

Το ερώτημα τώρα είναι αν το Μαξίμου θα επιχειρήσει να απαξιώσει την κατάθεση ως μέρος υπερασπιστικής τακτικής ή αν θα αναγκαστεί σε πολιτική τοποθέτηση υψηλού ρίσκου. Και τα δύο σενάρια έχουν κόστος: η σιωπή αφήνει το αφήγημα της ενοχής ανοιχτό, η αντίκρουση σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός μπαίνει προσωπικά σε μια δικαστική διελκυστίνδα που μέχρι τώρα προσπαθούσε λυσσαλέα να αποφύγει.

Το μπάζωμα πάντα ήταν κάτι παραπάνω από ένα χωματερό σκάνδαλο υλικών αποδείξεων. Ήταν, εξ αρχής, ζήτημα πολιτικής ευθύνης για το πώς αντιμετωπίστηκε η μεγαλύτερη δικαστική διερεύνηση δημόσιου εγκλήματος στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Τώρα, με μια υπογραφή σε πρακτικά ανάκρισης, η ευθύνη αυτή αποκτά όνομα και διεύθυνση.